ECLI:NL:CBB:2026:79

Procesverloop in hoger beroep

Grondslag van het geschil

Voor een uitgebreide weergave van het verloop van de procedure, het wettelijk kader en de in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden, voor zover niet bestreden, wordt verwezen naar de aangevallen uitspraak. Het College volstaat met het volgende.

Met het besluit van 31 maart 2022 (instemmingsbesluit) heeft het college van b en w aan de Netwerk Exploitatiemaatschappij B.V. (Netwerk) instemming verleend voor het plaatsen van telecomkasten voor het glasvezelnetwerk in de [straatnaam] te [woonplaats] .

[naam 1] woont op het adres [adres 1] [huisnummer 1] in [woonplaats] . De instemming is onder meer verleend voor de locatie "nabij [adres 1] [huisnummer 2] " in [woonplaats] . De kast is geplaatst tegen de buitenmuur van het pand waar [naam 1] woont.

Met het besluit van 10 oktober 2023 (bestreden besluit), waartegen het beroep bij de rechtbank was gericht, heeft het college van b en w het bezwaar van [naam 1] tegen het instemmingsbesluit ongegrond verklaard.

Uitspraak van de rechtbank

Tijdens de hoorzitting […] is de technische noodzaak om in dit geval af te wijken van de locatie waarvoor instemming is verleend naar een andere locatie aan de orde geweest. Er lagen op de oorspronkelijke locatie al andere kabels, zodat Netwerk Exploitatiemaatschappij moest uitwijken naar een nieuwe locatie dan de oorspronkelijke, waarop het wél mogelijk was om de glasvezelkabels op de juiste afstand van de gevel te leggen. Die nieuwe locatie moest bovendien binnen 15 meter van de oorspronkelijke locatie liggen, omdat de telecomkast anders te dicht op de volgende telecomkast zou komen te staan. Gelet op het voorgaande is de motivering voor die afwijking naar het oordeel van de rechtbank begrijpelijk en voldoende. […]

6. Eiseres betoogt dat artikel 5 van de Telecommunicatieverordening Rotterdam 2015 bepaalt dat de aanbieder verplicht is omwonenden op de hoogte te stellen van de uit te voeren werkzaamheden. Eiseres heeft navraag gedaan bij de vereniging van eigenaren, maar daar was niets bekend. Zij heeft geen abonnement op een krant en was zelf dus ook niet op de hoogte. Eiseres vraagt zich af op welke manier zij op tijd geïnformeerd had kunnen worden zodat zij (eerder) bezwaar had kunnen maken.

Deze beroepsgrond slaagt niet.

Eiseres wijst op zich terecht op de voorlaatste pagina van het instemmingsbesluit. Hier staat:

“8. de bewoners/bedrijven langs het tracé c.q. nabij het werk tenminste één week voor aanvang van de werkzaamheden op de hoogte gesteld dienen te worden door middel van een met het betreffende Gebied overeengekomen bewonersbrief.” […]

Ter zitting heeft [naam 2] dit erkend. Hij heeft verklaard dat hij vermoedt dat de zogeheten bewonersbrief waarschijnlijk wel is verstuurd aan omwonenden rondom de oorspronkelijke locatie, maar dat de nieuwe locatie last minute - binnen een dag - moest worden gekozen en dat het kan zijn dat eiseres inderdaad niet is geïnformeerd.

Hoewel eiseres dus naar alle waarschijnlijkheid terecht klaagt dat zij niet is geïnformeerd, is dit een verplichting die op Netwerk Exploitatiemaatschappij rustte en niet op het college. Daarom kan het ten onrechte niet informeren van eiseres niet als onrechtmatig handelen van het college worden aangemerkt en kan dit niet afdoen aan de rechtmatigheid van het instemmingsbesluit. Ook deze beroepsgrond kan dus niet leiden tot vernietiging van het instemmingsbesluit. […]

8. Eiseres betoogt dat het college op de hoogte is van mogelijke overlast die de telecomkast aantrekt, maar ervoor kiest het selectief te negeren. In de criteria die het college hanteert zou minstens moeten staan dat een telecomkast niet naast een slaapkamerraam mag worden geplaatst. Verder geeft het college aan dat er geen onderzoeken bekend zijn die straling van een telecomkast aantonen. Eiseres vraagt zich af of de gemeente aansprakelijk is als over 25 jaar iets anders blijkt, zoals in het geval van asbest. Het college had de instemming namelijk ook kunnen weigeren als men meer onderzoek had gedaan.

Deze beroepsgrond slaagt niet.

Het college stelt in het verweerschrift terecht dat de genoemde overlast de rechtmatigheid van het instemmingsbesluit niet raakt. Met betrekking tot de overlast van hangjongeren stelt de rechtbank ten overvloede vast dat het college heeft aangeboden om een schuin “afdakje” boven het kastje te plaatsen, zodat er in ieder geval niet op kan worden gezeten. Ter zitting is gebleken dat dit nog niet is gebeurd. Eiseres stelt dat deze maatregel niet zal helpen, maar dit aanbod geeft naar het oordeel van de rechtbank wel aan dat het college bereid is om maatregelen te treffen om de overlast voor eiseres te verminderen.

Op de door eiseres gevreesde straling is tijdens de hoorzitting […] uitgebreid ingegaan. De rechtbank ziet geen aanleiding om het college niet te volgen in zijn standpunt dat glasvezel geen elektromagnetische straling afgeeft, omdat er alleen licht door de kabels heen gaat. Tijdens de hoorzitting is namens het college verwezen naar de website van het RIVM. Op die website staat volgens het college informatie waaruit blijkt dat er geen stralingsgevaar is. Als eiseres meent dat dit toch anders is, dan ligt het op haar weg om die stelling te onderbouwen met andersluidende onderzoeken of informatie. Eiseres heeft dat niet gedaan. In haar enkele stelling dat asbest vroeger ook veilig werd geacht, ziet de rechtbank geen aanleiding om een onderzoekplicht voor het college aan te nemen. Dit betekent ook dat het college niet gehouden was om te wachten met het instemmingsbesluit totdat onderzoek was verricht naar straling.

Voor het overige heeft eiseres geen feiten en omstandigheden gesteld op grond waarvan moet worden geoordeeld dat haar belangen zwaarder dienen te wegen dan die van het college."

Beoordeling van het geschil in hoger beroep

3 [naam 1] beklaagt zich over het feit dat er zo maar uit het niets een telecomkast geplaatst kan worden aan een slaapkamerraam. Het informeren van de bewoners is een loze opmerking in het besluit. Er staat geen sanctie op. Als [naam 1] op tijd was geïnformeerd, had ze bijvoorbeeld haar geveltuin vervroegd kunnen laten plaatsen en dan had de gemeente een andere plek moeten zoeken. Nu is haar de kans ontnomen zich daadwerkelijk te beschermen. In de uitspraak van de rechtbank wordt de verantwoordelijkheid voor het informeren neergelegd bij Netwerk, maar de burger heeft geen contact of een andere relatie met die maatschappij. De burger valt onder de gemeente. Ook wordt niet duidelijk waarom de kast aan een huis moet staan. Er was meer dan genoeg ruimte om die op een andere plek te plaatsen. [naam 1] merkt op dat haar huis niet eens onderdeel was van het instemmingsbesluit. De kast staat nu naast haar slaapkamerraam. Op de zitting heeft zij toegelicht dat de kast schadelijke gevolgen heeft voor haar gezondheid. Ook heeft ze last van mensen die op de kast klimmen.

4 Het college van b en w heeft verweer gevoerd.

5 In het instemmingsbesluit heeft het college van b en w aan Netwerk de verplichting opgelegd om de bewoners/bedrijven langs het tracé tenminste één week voor de aanvang op de hoogte te stellen van de werkzaamheden door middel van een bewonersbrief. [naam 1] stelt, onbestreden, dat zij niet is geïnformeerd over de werkzaamheden en voert aan dat in het instemmingsbesluit ten onrechte geen sanctie op het niet naleven van de informatieplicht door Netwerk is opgenomen. Het College stelt vast dat de informatieverplichting die aan Netwerk in het instemmingsbesluit is opgelegd, in overeenstemming is met artikel 5, eerste lid, van de Telecommunicatieverordening Rotterdam 2015. Voor zover moet worden aangenomen dat die verplichting is gebaseerd op artikel 5.4, vierde lid, aanhef en onder c, van de Telecommunicatiewet, ziet het College geen aanknopingspunt voor het oordeel dat het instemmingsbesluit onrechtmatig is vanwege het ontbreken van een sanctie op niet naleving van de informatieplicht. Dat [naam 1] geen belemmering heeft kunnen aanbrengen (in de vorm van een geveltuin) voor het uitvoeren van de werkzaamheden omdat zij niet over de werkzaamheden geïnformeerd was, maakt het instemmingsbesluit ook niet onrechtmatig. Dit nog daargelaten of een geveltuin de plaatsing van de kast effectief had kunnen afwenden. Het college van b en w gaat uiteindelijk over het gebruik van gemeentegrond.

Verder voert [naam 1] aan dat het college van b en w de verantwoordelijkheid voor het informeren niet bij Netwerk had mogen leggen, maar de bewoners zelf had moeten informeren. Het College ziet evenmin een aanknopingspunt voor het oordeel dat de verantwoordelijkheid voor het informeren van de betrokken bewoners bij het college van b en w lag.

De andere hogerberoepsgronden van [naam 1] gaan over de plaats van de kast. [naam 1] voert aan dat onduidelijk is waarom de kast aan een huis moet staan en dat haar huis geen onderdeel was van het instemmingsbesluit. In het bestreden besluit is naar het oordeel van het College duidelijk uitgelegd welke technische uitgangspunten er gelden voor de keuze van de plaats van een kast. Zoals daaruit blijkt, moet rekening gehouden worden met de vaste locatie van andere infrastructuur (gas, water, elektra), de afstand tot andere telecomkasten en de lengte van de kabel. Vervolgens heeft het college van b en w de plaatsing van de kast bij het huis van [naam 1] beoordeeld en geconcludeerd dat die plaatsing voldoet aan de eisen die in de regelgeving worden gesteld. Hoe de bepaling van de locaties van de kasten in het instemmingsbesluit precies moet worden gelezen, laat het College in het midden. Op grond van technische overwegingen is de locatie bij het huis van [naam 1] een passend alternatief gebleken voor een eerder voorgestelde locatie waarvan nader onderzoek uitwees dat al aanwezige infrastructuur een belemmering vormde. In het bestreden besluit is dit uitgebreid toegelicht.Wat [naam 1] verder aanvoert tegen de plaatsing van de kast bij haar huis kan op grond van artikel 8:69a van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) niet leiden tot vernietiging van het bestreden besluit. Het College legt dit hierna uit.

In artikel 8:69a van de Awb is bepaald dat de bestuursrechter een besluit niet vernietigt op de grond dat het in strijd is met een geschreven of ongeschreven rechtsregel of algemeen rechtsbeginsel, indien deze regel of dit beginsel kennelijk niet strekt tot bescherming van de belangen van degene die zich daarop beroept. Bij het verlenen van instemming met de plaatsing van de kast mag het college van b en w alleen de in artikel 5.4 van de Telecommunicatiewet genoemde belangen betrekken. Het gaat daarbij om de publieke belangen van het voorkomen van overlast, het handhaven van openbare orde, veiligheid en bereikbaarheid en ondergrondse ordening (Kamerstukken II 2005-2005, 29834, nr. 3, blz. 13-14). [naam 1] voert aan dat ze nadelen ondervindt van de plaatsing van de kast naast het slaapkamerraam op de begane grond. Het door haar gestelde gezondheidsbelang, wat daar verder van zij, valt niet onder de in artikel 5.4 van de Telecommunicatiewet genoemde publiekrechtelijke belangen. De gestelde last van mensen die op de kast klimmen betreft niet het publieke belang van het voorkomen van overlast maar het individuele privacybelang van [naam 1] en valt daarom ook niet onder de in artikel 5.4 van de Telecommunicatiewet genoemde belangen. Overigens heeft het college van b en w aangeboden een dakje op de kast te plaatsen om het klimmen op de kast tegen te gaan. [naam 1] heeft geen gebruik gemaakt van dit aanbod. Ten slotte is evenmin sprake van een mogelijke aantasting van de openbare orde of publieke veiligheid waarmee het college van b en w bij het nemen van het instemmingsbesluit rekening had moeten houden. Het College begrijpt dat [naam 1] de kast hinderlijk vindt maar bij – onder andere – de aanleg van publieke telecommunicatie-infrastructuur gaat het algemene belang dat daarmee gediend is voor op, onder meer, de individuele belangen van burgers, tenzij dat algemene belang botst met specifieke publieke belangen. Dat is hier niet het geval.

7 Uit het voorgaande volgt dat het hoger beroep niet slaagt. Het College zal de aangevallen uitspraak bevestigen.

8 Het college van b en w hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

Bijlage