11/3637 WTOS
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Roermond van 18 mei 2011, 10/1412 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[Appellante] te [woonplaats] (appellante)
de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (Minister)
Datum uitspraak: 5 oktober 2012
PROCESVERLOOP
Namens appellante heeft mr. D. Dronkers, advocaat, hoger beroep ingesteld.
De Minister heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 7 september 2012. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Dronkers. Voor de Minister is verschenen mr. drs. E.H.A. van den Berg.
OVERWEGINGEN
1.1. Bij besluit van 29 juli 2010 heeft de Minister (een deel van) de aanvankelijk aan appellante op haar aanvraag toegekende tegemoetkoming op grond van de Wet tegemoetkoming onderwijsbijdrage en schoolkosten (WTOS) over 2009-2010 herzien en van appellante een bedrag van € 683,72 teruggevorderd.
1.2. Bij besluit van 27 september 2010 heeft de Minister het bezwaar van appellante tegen het besluit van 29 juli 2010 ongegrond verklaard. Daarbij is onder meer vermeld dat de oorspronkelijke toekenning over 2009-2010 heeft plaatsgevonden op basis van het gegeven dat de dochter van appellante een zogeheten assistentenopleiding volgde, terwijl uit een controle is gebleken dat zij een opleiding volgde aan het VMBO. Voorts is meegedeeld dat de herziening heeft plaatsgevonden op de grond dat te veel tegemoetkoming was verstrekt op basis van onjuiste of onjuist verwerkte gegevens.
2. De rechtbank heeft het beroep tegen het besluit van 27 september 2010 ongegrond verklaard.
3. Appellante heeft in hoger beroep de eerder aangevoerde gronden herhaald en zich op het standpunt gesteld dat de herziening heeft plaatsgevonden in strijd met het vertrouwensbeginsel. Ook heeft zij gesteld dat de hardheidsclausule had moeten worden toegepast.
4.1. De Raad stelt vast dat het geschil - ook - in hoger beroep zich beperkt tot de vraag of de Minister de eerder toegekende tegemoetkoming mocht herzien. Niet in geschil is dat appellante geen recht had op de tegemoetkoming.
4.2. Hetgeen appellante in hoger beroep heeft aangevoerd vormt een herhaling van wat reeds in beroep is aangevoerd. Naar het oordeel van de Raad heeft de rechtbank de beroepsgronden van appellante voldoende besproken en aangegeven waarom die niet kunnen leiden tot vernietiging van het besluit van 27 september 2010. De overwegingen van de rechtbank en de door de rechtbank uit die overwegingen getrokken conclusie zijn juist. Bij appellante kan geen vertrouwen zijn gewekt dat de toekenningsbeslissing juist was, nu op dat besluit een andere opleiding is vermeld dan appellante bij haar aanvraag heeft opgegeven. Dat vertrouwen kan ook niet worden ontleend aan de (volgens appellante) namens de Minister telefonisch gedane mededeling dat de wijziging van de opleiding van haar dochter niet tot wijziging van de tegemoetkoming zou leiden, nu die mededeling gelet op het peildatumsysteem van de WTOS op zichzelf bezien juist is. De wetgever heeft voor beschikkingen die zijn gebaseerd op onjuist verwerkte gegevens een herzieningsbevoegdheid in de WTOS opgenomen. De Minister voert ter zake van deze herzieningsbevoegdheid het beleid dat onjuiste beslissingen altijd ten volle worden herzien, tenzij meermalen dezelfde fout is gemaakt bij het verwerken dezelfde van gegevens en de studerende redelijkerwijs niet kon weten dat sprake was van een onjuist besluit. Dit beleid is niet kennelijk onredelijk geoordeeld (bijvoorbeeld CRvB 2 september 2011, LJN BR6683). Uit hetgeen door appellante is aangevoerd kan niet de conclusie worden getrokken dat de Minister, mede gelet op zijn beleid, van zijn herzieningsbevoegdheid onrechtmatig gebruik heeft gemaakt. Voor de door appellante bepleite toepassing van de hardheidsclausule behoefde de Minister in de (financiële) omstandigheden van appellante geen aanleiding te zien.
4.3. Uit 4.1 en 4.2 volgt dat het hoger beroep geen doel treft. De aangevallen uitspraak moet dan ook worden bevestigd, zij het met enige aanvulling van gronden.
5. Voor een proceskostenvergoeding ziet de Raad geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door I.M.J. Hilhorst-Hagen, in tegenwoordigheid van G.J. van Gendt als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 5 oktober 2012.
(getekend) I.M.J. Hilhorst-Hagen
(getekend) G.J. van Gendt
TM