10/7073 WWB
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Roermond van 22 november 2010, 10/413 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[Appellant] te [woonplaats] (appellant)
het college van burgemeester en wethouders van Roermond (college)
Datum uitspraak: 26 februari 2013
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. J.H.M. Handring, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het college heeft een verweerschrift ingediend.
Appellant heeft nadere stukken ingediend, waar het college op heeft gereageerd.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 15 januari 2013. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Handring. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door R. Ivanovic.
OVERWEGINGEN
1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
1.1. Nadat de Raad bij uitspraak van 17 augustus 2004, LJN AQ8121 in het geding tussen appellant en zijn echtgenote enerzijds en het college anderzijds inzake de intrekking van de bijstand over de periode van 1 januari 1995 tot 1 oktober 1998 onder meer bepaald had dat de rechtsgevolgen van de beslissing op bezwaar in stand blijven, heeft het college bij besluit van 23 juni 2005 de kosten van ten onrechte verleende bijstand van appellant en zijn echtgenote teruggevorderd tot een bedrag van € 45.892,14. Het tegen dit besluit gemaakte bezwaar heeft appellant ingetrokken, nadat een betalingsregeling was getroffen bestaande uit een aflossing van € 175,-- per maand.
1.2. Bij brief van 10 augustus 2008 heeft appellant het college verzocht om kwijtschelding van de vordering en om de al betaalde aflossingen aan hem terug te betalen.
1.3. Bij besluit van 7 april 2009 heeft het college het verzoek afgewezen. Bij besluit van 9 februari 2010 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar van appellant tegen het besluit van 7 april 2009 ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit ligt ten grondslag dat niet voldaan wordt aan de criteria van het gemeentelijke beleid om voor kwijtschelding in aanmerking te komen en dat er geen bijzondere omstandigheden zijn om van het beleid af te wijken. Hieruit volgt dat er evenmin grond is om de al betaalde termijnen aan appellant terug te betalen.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
3. Appellant heeft in hoger beroep aangevoerd dat er sprake is van bijzondere omstandigheden, gelegen in het feit dat de bijstandsconsulent destijds, naar aanleiding van zijn aanvraag per 1 januari 1993, heeft toegezegd dat hij met behoud van uitkering inkomsten als zelfstandige zou mogen verwerven. Het verslag dat van dit gesprek is opgemaakt is volgens appellant ten onrechte door het college vernietigd, zodat hij zijn standpunt niet meer kan onderbouwen. Om deze reden moet een uitzondering op het beleid worden gemaakt. Appellant heeft in hoger beroep, onder overlegging van stukken, verder nog aandacht gevraagd voor het feit dat de sociale recherche bij zijn aanhouding in 1999 een koffertje in beslag heeft genomen dat nooit aan hem is geretourneerd. Door dit alles is bij hem de indruk ontstaan dat hij door het college wordt belazerd, aldus appellant.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1. Artikel 58 van de WWB, voor zover hier van belang, brengt mee dat ten onrechte gemaakte kosten van bijstand kunnen worden teruggevorderd. Het gaat daarbij om een discretionaire bevoegdheid. Volgens vaste rechtspraak (CRvB 2 november 2010, LJN BO3647) moet de bevoegdheid om geheel of gedeeltelijk af te zien van verdere terugvordering hierin besloten worden geacht. Ter invulling van deze bevoegdheid tot kwijtschelding van vorderingen op grond van ten onrechte verleende bijstand heeft het college beleidsregels vastgesteld. Het college past het beleid toe tenzij dat naar het oordeel van het college voor belanghebbende gevolgen zou hebben die wegens dringende redenen of bijzondere omstandigheden onevenredig zijn in verhouding tot de met het beleid te dienen uitgangspunten.
4.2. Tussen partijen is uitsluitend in geschil of sprake is van dringende redenen of bijzondere omstandigheden op grond waarvan het college, in afwijking van het beleid, ten gunste van appellant tot kwijtschelding van de restantvordering had behoren te besluiten.
4.3. Het college heeft de gestelde omstandigheid dat appellant door toedoen van het college niet meer kan aantonen dat hem geen verwijt te maken valt dat hij destijds zijn inkomsten niet heeft opgegeven, niet hoeven aanmerken als dringende redenen of bijzondere omstandigheden als hier bedoeld. Met de hierboven genoemde uitspraak van de Raad staat immers vast dat de terugvordering is te wijten aan verwijtbaar gedrag, omdat met het schenden van de inlichtingenverplichting destijds de verwijtbaarheid van appellant is gegeven. Hetgeen door appellant is betoogd omtrent de gestelde toezegging in 1993 en het vernietigde verslag is reeds in die procedure aan de orde geweest en kan in de onderhavige procedure niet meer aan de orde komen. Voorts kan, anders dan door appellant ter zitting is betoogd, uit de omstandigheid dat de burgemeester en de portefeuillehouder op verzoek van appellant met hem een gesprek zijn aangegaan, niet worden afgeleid dat het college de mening is toegedaan dat sprake is van bijzondere omstandigheden in voormelde zin. Het van dat gesprek opgemaakte verslag biedt daarvoor geen aanknopingspunten.
4.4. De gestelde omstandigheid dat een in beslag genomen koffertje niet aan appellant is teruggegeven, is door het college bestreden en door appellant met het overgelegde stuk niet aannemelijk gemaakt. Dit stuk, waarin appellant voor retour ontvangen goederen heeft getekend, kan immers ook zo gelezen worden dat uit een doos met stukken schoolbestuur twee dossiermappen en uit het koffertje een mobiele telefoon niet is terugontvangen. Reeds hierom kan dit niet als een bijzondere omstandigheid of dringende reden worden aangemerkt.
4.5. Uit 4.2 tot en met 4.4 vloeit voort dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door J.F. Bandringa als voorzitter en O.L.H.W.I. Korte en A.M. Overbeeke als leden, in tegenwoordigheid van M. Sahin als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 26 februari 2013.
(getekend) J.F. Bandringa
(getekend) M. Sahin
IJ