OVERWEGINGEN
1.1. Op 29 november 2011 heeft appellant in een e-mail de minister in gebreke gesteld voor het niet tijdig beslissen op een bezwaarschrift van appellant in een ambtenaarrechtelijke kwestie. De minister heeft op 18 januari 2012 op het bezwaar beslist.
1.2. In een e-mail van 5 maart 2012 heeft de minister aan appellant meegedeeld dat de ingebrekestelling niet is ingeboekt, omdat een ingebrekestelling schriftelijk moet worden ingediend. Bij brief van 7 maart 2012 heeft appellant bezwaar gemaakt tegen deze mededeling.
1.3. Bij besluit van 9 juli 2012 heeft de minister het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard op de grond dat de mededeling een mededeling van feitelijke aard is en geen besluit als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
De Raad komt tot de volgende beoordeling.
Ingevolge artikel 4:17, derde lid, van de Awb in verbinding met artikel 7:14 van de Awb moet een ingebrekestelling voor het niet tijdig beslissen op een bezwaarschrift schriftelijk worden ingediend.
Ingevolge artikel 2:15, eerste lid, van de Awb kan een bericht elektronisch naar een bestuursorgaan worden verzonden voor zover het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat deze weg is geopend.
De Raad stelt voorop dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat de minister de weg van het elektronisch verzenden van berichten heeft geopend. De omstandigheid dat de minister in een andere zaak van de gemachtigde van appellant de elektronische ingebrekestelling wel heeft geaccepteerd, leidt niet tot een ander oordeel. De minister heeft immers verklaard dat het hier een fout betreft. Het gelijkheidsbeginsel strekt niet zover dat de minister gehouden is de gemaakte fout te herhalen.
De Raad is met de rechtbank en de minister van oordeel dat de mededeling van de minister, dat de ingebrekestelling niet is ingeboekt, omdat een ingebrekestelling schriftelijk moet worden ingediend, slechts een mededeling van feitelijk aard is en geen besluit als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, van de Awb. Evenmin is sprake van een andere handeling als bedoeld in artikel 8:2, eerste lid, aanhef en onder a, van de Awb. Het bezwaar is dan ook terecht niet-ontvankelijk verklaard.
De stelling van appellant dat de minister hem eerder had moeten berichten dat de ingebrekestelling schriftelijk moet worden ingediend en dat het daarom in strijd is met het beginsel van fair play om hem een dwangsom te onthouden, kan niet afdoen aan het oordeel over de niet-ontvankelijkheid van het bezwaar. Overigens heeft de rechtbank terecht overwogen dat het mislopen van de dwangsom primair het gevolg is van het feit dat appellant de minister niet op juiste wijze in gebreke heeft gesteld.
Uit het voorgaande volgt dat het hoger beroep van appellant niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door E.J.M. Heijs, in tegenwoordigheid van A.C. Oomkens als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 14 augustus 2014.
(getekend) E.J.M. Heijs
(getekend) A.C. Oomkens