ECLI:NL:CRVB:2014:2841, Centrale Raad van Beroep, 06-08-2014, 12-5753 WMO

OVERWEGINGEN

De Raad gaat uit de van volgende feiten.

Het college heeft in een besluit van 9 april 2010 aan appellante meegedeeld dat aan haar al is uitbetaald het persoonsgebonden budget (pgb) voor huishoudelijke hulp op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) over de periode 1 januari 2010 tot en met 30 juni 2010. Verder heeft het college in dat besluit aan appellante meegedeeld dat het uurtarief voor huishoudelijke hulp voor de periode van 1 juli 2010 tot en met 31 december 2010 € 12,50 bedraagt en dat de totale hoogte van het pgb daarmee € 1.977,08 is. Appellante heeft tegen dat besluit bezwaar gemaakt.

Het college heeft in een besluit van 25 augustus 2010 het bezwaar van appellante ongegrond verklaard. Appellante heeft daartegen beroep ingesteld.

De rechtbank heeft in een tussenuitspraak van 21 juli 2011 bepaald dat het college een nieuwe beslissing op bezwaar neemt waarin - kort gezegd - een deugdelijke motivering wordt gegeven voor het verlaagde uurtarief van € 12,50. Daartoe is het college volgens de rechtbank gehouden gelet op de gemotiveerde, concrete betwisting door appellante van de stelling dat zij met € 12,50 in staat moet worden geacht om met zorg in natura vergelijkbare zorg bij derden in te kopen, ook in kwalitatieve zin.

Het college heeft op 7 oktober 2011 een nieuw besluit genomen waarin het bezwaar van appellante weer ongegrond wordt verklaard.

De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak het beroep van appellante ongegrond verklaard. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat het college er in is geslaagd om aannemelijk te maken dat appellante met € 12,50 per uur in staat wordt gesteld om ook in kwalitatieve zin, met zorg in natura vergelijkbare zorg bij derden in te kopen. Het college heeft concrete voorbeelden naar voren gebracht waaruit blijkt dat er in de regio ten minste twintig huishoudelijke hulpen te vinden zijn die bereid zijn tegen een uurtarief van € 12,50 huishoudelijk werk te verrichten. Daar staat tegenover dat appellante er niet in is geslaagd om aannemelijk te maken dat zij hiertoe niet in staat zou zijn.

Appellante heeft in hoger beroep aangevoerd dat zij alleen hulpen in de huishouding accepteert die ‘wit’ werken. Hulpen die hun werkzaamheden aanbieden voor een uurtarief van € 12,50 of minder doen dat alleen maar op basis van ‘zwart’ werken. Er zijn daarom geen hulpen in de regio die hun diensten op legale wijze aanbieden voor een uurtarief van € 12,50. Verder moeten ook de reis- en bemiddelingskosten worden vergoed door het college.

De Raad overweegt het volgende.

Uit de verantwoording die appellante heeft afgelegd over de maanden januari tot en met juni 2010 blijkt dat zij telkens voor een bedrag van € 12,50 per uur huishoudelijke hulp van de zorgverleners [naam zorgverleners] heeft ontvangen. Van de zorgverlener [naam zorgverlener] heeft appellante blijkens haar verantwoording huishoudelijke hulp voor een bedrag van € 11,50 per uur ontvangen. Deze verantwoordingen betreffen de periode waarin het college nog het hogere tarief van € 17,15 per uur uitbetaalde. De stelling van appellante dat zij de hoogte van het in de verantwoording opgevoerde uurtarief heeft aangepast aan de hoogte van het door het college uitbetaalde uurtarief, gaat reeds daarom voor de eerste helft van 2010 niet op.

Omdat appellante heeft gesteld alleen maar ‘witte’ hulpen te willen aanvaarden, houdt de Raad het ervoor dat de in 6.1 genoemde zorgverleners ‘wit’ werkten. Omdat de tarieven van deze zorgverleners gelijk zijn aan of lager zijn dan het uurloon van € 12,50, slaagt de stelling van appellante niet dat zij met dat tarief niet in staat is een ‘witte’ hulp te krijgen.

Het hoger beroep van appellante slaagt daarom niet, hetgeen ertoe leidt dat de aangevallen uitspraak wordt bevestigd.

Er is geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.

BESLISSING