ECLI:NL:CRVB:2015:3143, Centrale Raad van Beroep, 16-09-2015, 14-3909 WIA

OVERWEGINGEN

Appellant is met ingang van 30 augustus 2010 in aanmerking gebracht voor een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 100%.

Bij besluit van 20 februari 2013 heeft het Uwv in het kader van een zogenoemde professionele herbeoordeling vastgesteld dat de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant ongewijzigd is gebleven en dat de uitkering niet wijzigt.

De gemachtigde van appellant heeft zich in verband met een eerder verzoek om herziening van de Wet WIA-uitkering op 4 april 2013 schriftelijk tot het Uwv gewend en verzocht om ‘afgifte van een primair besluit’. In reactie op dat verzoek heeft het Uwv op

15 april 2013 niet alleen een afschrift gezonden van een beslissing op dat eerdere verzoek om herziening, maar ook het besluit van 20 februari 2013 aan de gemachtigde toegezonden.

2. Namens appellant heeft de gemachtigde op 27 mei 2013 bezwaar gemaakt tegen het besluit van 20 februari 2013. Bij beslissing op bezwaar van 5 november 2013 (bestreden besluit) heeft het Uwv dat bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Het Uwv heeft daartoe overwogen dat het besluit van 20 februari 2013 aan appellant was verzonden en dat uit de aanwezige gegevens met betrekking tot de professionele herbeoordeling in het kader van de Wet WIA niet is gebleken dat appellant zich door een gemachtigde liet bijstaan. Ook heeft de gemachtigde van appellant op geen enkele wijze bekendgemaakt dat zij in alle procedures als gemachtigde zal optreden. Ten slotte heeft het Uwv overwogen dat het feit dat appellant in een andere aangelegenheid door de gemachtigde is bijgestaan, geen reden vormt om aan te nemen dat deze gemachtigde appellant ook in de procedure met betrekking tot de professionele herbeoordeling in het kader van de Wet WIA bijstaat. Het besluit van

20 februari 2013 is daarom op de voorgeschreven wijze aan appellant bekend gemaakt zodat de bezwaartermijn is aangevangen op 20 februari 2013. Het is het Uwv niet gebleken dat er bijzondere omstandigheden waren waardoor appellant niet in de gelegenheid was om tijdig een bezwaarschrift in te dienen.

3. Appellant heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Bij de aangevallen uitspraak is dat beroep ongegrond verklaard. De rechtbank heeft het standpunt van het Uwv onderschreven dat het besluit van 20 februari 2013 door toezending aan appellant op een juiste wijze is bekend gemaakt. De rechtbank heeft daartoe overwogen dat er geen aanknopingspunten zijn dat de gemachtigde van appellant zich voor het nemen van het besluit van 20 februari 2013 als gemachtigde heeft gesteld. Van directe verwevenheid met andere besluiten is in deze zaak geen sprake zodat er geen verplichting was voor het Uwv om het besluit van 20 februari 2013 aan de gemachtigde toe te zenden. Van omstandigheden op grond waarvan appellant redelijkerwijs niet in verzuim kan worden geacht, is de rechtbank niet gebleken. Ten slotte heeft de rechtbank overwogen dat het feit dat de dagloonvaststelling bij ieder herkeuringsbesluit aan de orde kan worden gesteld, geen aanleiding vormt om het bestreden besluit onjuist te achten omdat voorafgaand aan een materiële heroverweging van een besluit naar aanleiding van een ingediend bezwaar eerst beoordeeld dient te worden of dat bezwaar wel tijdig is ingediend.

4. In hoger beroep heeft de gemachtigde erop gewezen dat zij al ruimschoots voor het uitreiken van het besluit van 20 februari 2013 doende was een hoger dagloon te bewerkstelligen. Ervan uitgaande dat dat daadwerkelijk zou kunnen gebeuren naar aanleiding van een nieuw arbeidsongeschiktheidsbesluit zoals dat van 20 februari 2013, had het dan ook voor de hand gelegen indien dat besluit aan de gemachtigde was verstuurd. Nu dat niet is gebeurd, is er volgens appellant geen sprake van een rechtsgeldige bekendmaking van het besluit. De gemachtigde van appellant heeft nog nader toegelicht om welke reden het dagloon zou moeten worden verhoogd, welke handelingen zijn verricht en welke besluiten in dat verband zijn genomen.

5. Het Uwv heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit.

6. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Als hoofdregel voor de verplichting van een bestuursorgaan tot het toezenden van stukken aan een ander dan de belanghebbende zelf geldt dat die verplichting slechts kan worden aangenomen indien het bestuursorgaan ervan op de hoogte is gesteld dat in de betreffende zaak voor de belanghebbende een gemachtigde optreedt. Het feit dat het bestuursorgaan ervan op de hoogte is dat in een andere zaak de belanghebbende wordt vertegenwoordigd door een bepaalde gemachtigde brengt niet mee dat het bestuursorgaan bevoegd kan worden geacht, laat staan dat er een verplichting bestaat, tot het toezenden van stukken aan die gemachtigde (vergelijk de uitspraak van de Raad van 23 mei 2001, ECLI:NL:CRVB:2001:AB3278). Dit zou anders kunnen zijn indien er een zeer nauwe verwevenheid met een andere zaak of zaken bestaat waarin een gemachtigde optreedt.

Niet in geschil is dat de gemachtigde van appellant zich met betrekking tot de professionele herbeoordeling niet als zodanig heeft gesteld. Van een zeer nauwe verwevenheid van die herbeoordeling met zaken waarin de gemachtigde heeft gepoogd om een hoger dagloon te bewerkstelligen is geen sprake. Dat het dagloon bij ieder herkeuringsbesluit in bezwaar kan worden heroverwogen brengt evenmin mee dat sprake is van de bedoelde nauwe verwevenheid. Er bestond daarom geen gehoudenheid van het Uwv om het besluit van 20 februari 2013 aan de gemachtigde te verzenden.

Dit betekent dat het besluit van 20 februari 2013, door de toezending aan appellant, op de voorgeschreven wijze is bekend gemaakt en dat op de dag daarna de bezwaartermijn van zes weken een aanvang heeft genomen. Die termijn eindigde op 4 april 2013. Appellant heeft eerst op 27 mei 2013 bezwaar gemaakt. Van een verschoonbare reden voor deze termijnoverschrijding is niet gebleken. Het Uwv heeft het bezwaar van appellant dan ook terecht niet-ontvankelijk verklaard.

Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd.

7. Er bestaat geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.

BESLISSING

UM