OVERWEGINGEN
1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
Appellante heeft op 19 juni 2013 bijstand aangevraagd op grond van de Wet werk en bijstand (WWB) naar de norm voor een alleenstaande. Bij besluit van 6 november 2013 (besluit 1) heeft het college deze aanvraag afgewezen. Bij besluit van eveneens 6 november 2013 (besluit 2) heeft het college de aan appellante verstrekte voorschotten van haar teruggevorderd.
Bij besluit van 6 februari 2014 (bestreden besluit) heeft het college de bezwaren gericht tegen de besluiten 1 en 2 ongegrond verklaard. Hieraan heeft het college ten grondslag gelegd dat het vermogen van appellante ligt boven de van toepassing zijnde vermogensgrens van
€ 5.795,-.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
3. Appellante heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Zij voert aan dat bij de vaststelling van het vermogen ten onrechte geen rekening is gehouden met de revisierente die zij in verband met de afkoop van twee lijfrenteverzekeringen aan de Belastingdienst verschuldigd zal zijn. Na aftrek van de te betalen revisierente ligt het vermogen van appellante onder de voor haar van toepassing zijnde vermogensgrens.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
Niet in geschil is dat appellante twee lijfrenteverzekeringen kan afkopen en dat zij in verband daarmee een bedrag ter hoogte van de afkoopsom minus een door de verzekeraar in mindering te brengen bedrag aan loonheffing zal ontvangen, waarmee het vermogen van appellante uitkomt boven het voor haar geldende vrij te laten vermogen. Tussen partijen is alleen in geschil of op de waarden van die verzekeringen ook een bedrag aan revisierente in mindering moet worden gebracht.
Volgens vaste rechtspraak (uitspraak van 8 juni 2007, ECLI:NL:CRVB:2007:BA8340) dient aan de hand van de feitelijke inkomens- en vermogenssituatie op de beoogde aanvangsdatum van de bijstand te worden bezien of in aanmerking te nemen middelen van de betrokkene aan verlening van bijstand in de weg staan. Dit betekent dat bij de vaststelling van de vermogenspositie rekening gehouden moet worden met de afkoopwaarden waarover appellante feitelijk kon beschikken.
Het bedrag waarover appellante bij afkoop van de lijfrenteverzekeringen kan beschikken, is de afkoopsom minus het in mindering te brengen bedrag aan loonheffing. De eventueel aan de Belastingdienst verschuldigde revisierente moet daarop, anders dan appellante aanvoert, niet in mindering worden gebracht. De revisierente is alleen aan de Belastingdienst verschuldigd als appellante de premies voor de lijfrenteverzekering heeft afgetrokken van de belasting en dus een belastingvoordeel heeft gehad. Dat appellante een voordeel heeft genoten blijkt niet uit de stukken. Dit betekent dat appellante niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij revisierente over de afkoopsom van de lijfrenteverzekeringen moet betalen.
Uit 4.1 tot en met 4.3 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door P.W. van Straalen, in tegenwoordigheid van C.M. Fleuren als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 24 november 2015.
(getekend) P.W. van Straalen
De griffier is buiten staat te ondertekenen