OVERWEGINGEN
Appellant, geboren [in] 1994, heeft op 6 november 2012 een aanvraag ingediend op grond van de Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten (Wet Wajong) in verband met een pervasieve ontwikkelingsstoornis niet anders omschreven
(PDD-NOS) en slechthorendheid.
Bij besluit van 1 februari 2013 heeft het Uwv de aanvraag afgewezen op de grond dat appellant met zijn arbeidsbeperkingen werkzaamheden in het vrije bedrijf kan verrichten, waarmee hij tenminste 75% van het maatmaninkomen (zijnde het wettelijk minimumloon) kan verdienen. Het bezwaar van appellant tegen dit besluit is bij besluit van 6 juni 2013 (bestreden besluit) ongegrond verklaard.
2. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft het medisch onderzoek van het Uwv zorgvuldig geacht. De rechtbank heeft geen reden aanwezig geacht om te twijfelen aan de juistheid van de vastgestelde beperkingen. Evenmin heeft de rechtbank reden gezien voor het oordeel dat appellant niet in staat is de voor hem geselecteerde voorbeeldfuncties te vervullen. De rechtbank heeft het Uwv veroordeeld in de door appellant gemaakte proceskosten omdat het bestreden besluit eerst in beroep is voorzien van een deugdelijke arbeidskundige onderbouwing.
Appellant heeft in hoger beroep - samengevat - aangevoerd dat het Uwv geen dan wel onvoldoende rekening heeft gehouden met zijn PDD-NOS en ernstige slechthorendheid. Daartoe is gesteld dat appellant is aangewezen op zeer intensieve begeleiding, waarbij continu met hem wordt meegekeken en een strakke structuur voor hem wordt vastgehouden. De verwerkingssnelheid van appellant is traag en ook ondervindt hij problemen in de planning. Ter onderbouwing hiervan heeft appellant gewezen op de reeds ingebrachte informatie van zijn ambulant begeleiders, R. Heinen en I. Mooi alsmede op het onderzoeksrapport van Kentalis met onderzoeksdatum 21 november 2013 en 4 december 2013. De noodzakelijke intensieve begeleiding kan in de geselecteerde productiefuncties niet worden geboden en het inschakelen van een jobcoach is in dit verband ontoereikend. Appellant acht daarbij van belang dat hij werkzaamheden heeft verricht bij een fastfoodrestaurant. Deze werkzaamheden heeft hij, ondanks de volgens appellant routinematige en eenvoudige aard daarvan, niet kunnen volhouden. Appellant heeft hierbij verwezen naar een e-mail afkomstig van zijn voormalig werkgever [naam werkgever] te [plaatsnaam] .
Het Uwv heeft verzocht om bevestiging van de aangevallen uitspraak.
4. Het oordeel van de Raad over de aangevallen uitspraak.
Terecht heeft de rechtbank geen aanknopingspunten gevonden om de medische beoordeling van de verzekeringsarts bezwaar en beroep voor onjuist te houden. De overwegingen van de rechtbank worden volledig onderschreven. Uit de verzekeringsgeneeskundige rapporten blijkt dat de verzekeringsartsen in de Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 11 december 2012 specifieke beperkingen hebben aangenomen in verband met de bij appellant bestaande autismespectrumstoornis PDD-NOS en slechthorendheid. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geconcludeerd dat uit het in 2010 door Kentalis verrichte psychologisch onderzoek naar voren komt dat appellant is aangewezen op vooral een duidelijke, gestructureerde en voorspelbare (werk)omgeving met veel controle en duidelijke regels over wat wel en niet kan. Appellant heeft moeite met de sociale interactie alsmede met het plannen en organiseren. Volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep worden de problemen adequaat opgevangen door de vastgestelde beperkingen op persoonlijk en sociaal functioneren. Appellant is onder meer aangewezen op werk waarin zo nodig kan worden teruggevallen op directe collega’s of leidinggevenden; in zekere mate is rechtstreeks toezicht en/of intensieve begeleiding gewenst. Over deze begeleidingsbehoefte van appellant is in het verzekeringsgeneeskundige rapport van
11 december 2012 uiteengezet dat appellant eenvoudige handelingen zelf kan uitvoeren, dat er geen problemen zijn zolang het werk volgens een vast patroon wordt verricht en dat appellant bij veranderingen of problemen om hulp moet kunnen vragen dan wel aangeboden moet krijgen.
Niet gebleken is dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep met de klachten van appellant en de in de bezwaarprocedure ter beschikking gekomen medische informatie op onjuiste wijze rekening heeft gehouden.
In navolging van de rechtbank wordt geoordeeld dat de door appellant in beroep overgelegde (medische) informatie geen reden geeft om de conclusies van de verzekeringsarts (bezwaar en beroep) in twijfel te trekken. Het gaat daarbij om informatie die reeds bekend was en door het Uwv op kenbare wijze is betrokken bij vaststelling van de beperkingen.
Ook in hoger beroep heeft appellant geen medische gegevens overgelegd of anderszins gronden aangevoerd, die aanleiding geven voor het oordeel dat hij is aangewezen op een één op één begeleiding. Dit is een intensievere begeleiding dan die welke is weergegeven in beoordelingspunt 1.9.3 van de FML. De opvatting van appellants (voormalige) werkgever, die het werk dat appellant verrichtte te zwaar voor hem vond, is hiervoor onvoldoende.
Uitgaande van de juistheid van de FML moet het oordeel van de rechtbank worden onderschreven dat appellant in staat moet worden geacht de werkzaamheden die zijn verbonden aan de voor hem geselecteerde voorbeeldfuncties te verrichten. Daarbij heeft de rechtbank ook met juistheid gewezen op het resultaat functiebeoordeling van 7 januari 2014. Daarin heeft de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep toegelicht waarom aan de voor appellant geldende specifieke voorwaarden voor het persoonlijk functioneren in arbeid wordt voldaan. De arbeidsdeskundige heeft met inachtneming van de medische beperkingen gemotiveerd gesteld dat het merendeels om routinematige functies gaat. Gezien het routinematige karakter van het werk volgens een vast patroon is appellant geschikt voor de functies; indien er problemen zijn kan hij de hulp inroepen van zijn leidinggevende of collega’s. Het standpunt dat inschakeling van een jobcoach niet toereikend is, wordt niet gevolgd. De arbeidsdeskundige heeft er op gewezen dat mogelijkheid voor de inzet van een jobcoach in het kader van de re-integratie kan worden bezien.
Gelet op hetgeen in 4.1 tot en met 4.5 is overwogen, slaagt het hoger beroep niet. Daarom moet het door appellant gedane verzoek om schadevergoeding, bestaande uit de wettelijke rente, worden afgewezen. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep
- bevestigt de aangevallen uitspraak;
- wijst het verzoek tot veroordeling van het Uwv tot vergoeding van de wettelijke rente af.
Deze uitspraak is gedaan door Ch. van Voorst, in tegenwoordigheid van I. Mehagnoul als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 11 december 2015.
(getekend) Ch. van Voorst
(getekend) I. Mehagnoul