OVERWEGINGEN
1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
Appellant ontving sinds 2008 bijstand op grond van de Wet werk en bijstand (WWB). Op 11 november 2013 heeft appellant bijzondere bijstand aangevraagd voor inrichtingskosten in verband met zijn verhuizing vanuit zijn ouderlijk huis naar een zelfstandige woonruimte op het adres [adres] . Op 1 december 2013 is de moeder van appellant bij hem komen wonen. Zij maakt gebruik van schuldhulpverlening.
Bij besluit van 3 februari 2014, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 30 juli 2014 (bestreden besluit), heeft het college de aanvraag afgewezen. Aan de besluitvorming ligt ten grondslag dat de kosten voor woninginrichting behoren tot de algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan. Deze kosten moeten worden betaald uit het inkomen door eerst te sparen dan wel een lening af te sluiten. De vervanging van de inboedel was voorzienbaar. Er zijn geen bijzondere omstandigheden die maken dat alsnog bijstand zou moeten worden verleend.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
3. Appellant heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Appellant heeft aangevoerd dat het college de bijzondere omstandigheden van het geval had moeten laten meewegen bij het beoordelen van de aanvraag. Appellant heeft psychische en lichamelijke klachten als gevolg waarvan geen zicht bestaat op een situatie waarin hij een zelfstandig inkomen boven het sociaal minimum kan verwerven. Appellant heeft niet kunnen reserveren, omdat er vanwege schulden beslag is gelegd op de bijstand. De rechtbank heeft ten onrechte niet beoordeeld of bijstand in de vorm van leenbijstand toegekend had kunnen worden.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
In artikel 35, eerste lid, van de WWB is bepaald dat, onverminderd paragraaf 2.2, de alleenstaande of het gezin recht heeft op bijzondere bijstand voor zover de alleenstaande of het gezin niet beschikt over de middelen om te voorzien in de uit bijzondere omstandigheden voortvloeiende noodzakelijke kosten van het bestaan en deze kosten naar het oordeel van het college niet kunnen worden voldaan uit de bijstandsnorm, de langdurigheidstoeslag, het vermogen en het inkomen voor zover dit meer bedraagt dan de bijstandsnorm, waarbij
artikel 31, tweede lid, en artikel 34, tweede lid, niet van toepassing zijn.
De gevraagde inrichtingskosten moeten worden gerekend tot de incidenteel voorkomende algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan. Deze kosten dienen in beginsel uit een inkomen op bijstandsniveau te worden bestreden, hetzij door middel van reservering, hetzij door middel van gespreide betaling achteraf. Daarvoor wordt alleen bijzondere bijstand verleend indien de kosten voortvloeien uit bijzondere omstandigheden, die ertoe leiden dat die kosten niet uit algemene bijstand en aanwezige draagkracht kunnen worden voldaan.
Niet in geschil is dat de kosten waarvoor bijzondere bijstand is gevraagd zich voordeden. Tussen partijen is in geschil of deze kosten voortvloeien uit bijzondere omstandigheden.
Appellant woonde bij zijn moeder en stond ingeschreven als woningzoekende. De verhuizing op 21 november 2013 was daarmee voorzienbaar, zodat appellant heeft kunnen reserveren voor de inrichtingskosten. Dat appellant sinds 2008 bijstand ontvangt en vanwege zijn gezondheidsproblemen verwacht vooralsnog in de bijstand te blijven, is geen bijzondere omstandigheid, nu hij wordt geacht van zijn bijstand te kunnen sparen. Dat het appellant zou hebben ontbroken aan voldoende reserveringsruimte in verband met door hem gestelde schulden, in verband waarmee beslag is gelegd op zijn uitkering is op zichzelf evenmin een bijzondere omstandigheid. Volgens vaste rechtspraak (uitspraak van 24 januari 2012, ECLI:NL:CRVB:2012:BV2318) is het ontbreken van voldoende reserveringsruimte in verband met schulden en de daaruit voortvloeiende terugbetalingsverplichtingen geen bijzondere omstandigheid die in het individuele geval het verlenen van bijstand rechtvaardigt. Het college heeft de aanvraag dan ook terecht afgewezen.
Uit de systematiek van de WWB vloeit voort dat de vraag in welke vorm bijstand moet worden verleend pas aan de orde komt nadat het betrokken bestuursorgaan heeft vastgesteld dat de belanghebbende recht heeft op bijstand. Nu appellant geen recht heeft op bijzondere bijstand, is de rechtbank terecht niet toegekomen aan de vraag of het college appellant leenbijstand had kunnen verlenen.
Uit 4.1 tot en met 4.5 vloeit voort dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door P.W. van Straalen, in tegenwoordigheid van M. Zwart als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 8 maart 2016.
(getekend) P.W. van Straalen
(getekend) M. Zwart