ECLI:NL:CRVB:2017:3459, Centrale Raad van Beroep, 10-10-2017, 17/193 PW

OVERWEGINGEN

Appellante ontvangt sinds 1 juli 2010 bijstand, laatstelijk ingevolge de Participatiewet (PW). Appellante heeft op 8 augustus 2016 een zelfstandige woning toegewezen gekregen. In verband daarmee heeft appellante op 23 augustus 2016 bijzondere bijstand aangevraagd voor inrichtingskosten. Appellante heeft naar aanleiding van deze aanvraag op 5 september 2016 aangegeven dat zij ruim zeven/acht jaar op kamers heeft gewoond en dat de woning haar is toegewezen op basis van inschrijfduur.

Bij besluit van 5 september 2016, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 26 oktober 2016 (bestreden besluit), heeft het college de aanvraag afgewezen. Aan de besluitvorming heeft het college ten grondslag gelegd dat kosten van woninginrichting alleen voor bijzondere bijstand in aanmerking komen bij een noodzakelijke verhuizing. Daarvan is in het geval van appellante geen sprake.

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.

3. In hoger beroep heeft appellante zich op de hierna te bespreken gronden tegen de aangevallen uitspraak gekeerd.

4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Bij de toepassing van artikel 35, eerste lid, van de PW dient eerst beoordeeld te worden of de kosten waarvoor bijzondere bijstand wordt gevraagd zich voordoen, vervolgens of die kosten in het individuele geval van de betrokkene noodzakelijk zijn en daarna of die kosten voortvloeien uit bijzondere omstandigheden. Ten slotte dient de vraag te worden beantwoord of de kosten kunnen worden voldaan uit de bijstandsnorm, de langdurigheidstoeslag, het vermogen en het inkomen voor zover dit meer bedraagt dan de bijstandsnorm. Op dit punt heeft het bijstandverlenend orgaan ingevolge deze bepaling een zekere beoordelingsvrijheid. De omstandigheid dat de betrokkene al dan niet de mogelijkheid heeft gehad te reserveren voor de kosten waarvoor bijzondere bijstand wordt gevraagd, is een aspect dat moet worden beoordeeld in het kader van de vraag of de zich voordoende, noodzakelijke kosten, voortvloeien uit bijzondere omstandigheden.

Partijen zijn verdeeld over de vraag of bij appellante sprake was van een noodzakelijke verhuizing. Appellante heeft in dit verband aangevoerd dat - anders dan de rechtbank heeft geoordeeld - uit het door Stichting Stan op 1 januari 2015 opgestelde ondersteuningsplan blijkt dat sprake was van een noodzakelijke verhuizing. Verder was volgens appellante pas op het moment van toewijzing van een woning, ruim anderhalf jaar later, sprake van een voorzienbare verhuizing waardoor er voor appellante niet eerder aanleiding was om te reserveren voor kosten in verband met deze verhuizing.

In de door appellante aangevoerde omstandigheden heeft het college terecht geen aanleiding gezien om bijzondere bijstand te verstrekken voor de kosten van woninginrichting. Vaststaat dat er geen medische noodzaak was te verhuizen dan wel dat appellante voor de verhuizing een urgentieverklaring had. Ook anderszins heeft appellante de noodzaak niet aannemelijk gemaakt. Uit het onder 4.2 genoemde ondersteuningsplan blijkt slechts dat de begeleider van appellante van mening is dat op basis van de onderzoeksresultaten mogelijk gezocht zou kunnen worden naar een vorm van begeleid wonen. Deze begeleider heeft in het rapport opgenomen dat appellante gemotiveerd is om zelfstandige woonruimte te vinden. Appellante zou zodoende haar leven met ondersteuning beter op de rit krijgen. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat de kosten voor woninginrichting niet worden aangemerkt als noodzakelijke kosten in de zin van artikel 35, eerste lid, van de PW.

Uit 4.3 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.

5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

BESLISSING