ECLI:NL:CRVB:2019:1748, Centrale Raad van Beroep, 28-05-2019, 18/3499 WWB

18. 3499 WWB

OVERWEGINGEN

Appellante ontving bijstand op grond van het Besluit bijstandverlening zelfstandigen 2004.

Appellante heeft bij het college bezwaar gemaakt tegen de van het college ontvangen jaaropgave 2014. Bij besluit van 25 september 2017 heeft het college het bezwaar

niet-ontvankelijk verklaard. Hieraan heeft het college ten grondslag gelegd dat de jaaropgave geen besluit is in de zin van artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

Bij uitspraak van 8 februari 2018 heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het besluit van 25 september 2017 met toepassing van artikel 8:54 van de Awb ongegrond verklaard.

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het door appellante tegen deze uitspraak gedane verzet met toepassing van artikel 8:55 van de Awb ongegrond verklaard.

3. In hoger beroep heeft appellante zich tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Appellante heeft aangevoerd dat de rechtbank het beginsel van hoor en wederhoor heeft geschonden. Zij heeft daartoe gesteld dat zij in bezwaar en beroep niet is gehoord en dat zij niet heeft beschikt over de aan de jaaropgave ten grondslag liggende maandspecificaties. Ten slotte heeft appellante aangevoerd dat het recht op een “fair hearing” is geschonden, omdat de rechtbank onvoldoende gemotiveerd heeft geoordeeld dat een jaaropgave niet is aan te merken als een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb.

4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

De aangevallen uitspraak is een uitspraak als bedoeld in artikel 8:55, zevende lid, van de Awb. Op grond van artikel 8:104, tweede lid, aanhef en onder c, van de Awb kan tegen een dergelijke uitspraak geen hoger beroep worden ingesteld.

Volgens vaste rechtspraak kan voor doorbreking van een wettelijk appèlverbod slechts aanleiding zijn indien sprake is van evidente schending van eisen van een goede procesorde dan wel van fundamentele rechtsbeginselen, zodanig dat van een eerlijk en onafhankelijk proces geen sprake is. Deze situatie doet zich hier niet voor.

Bij uitspraak van 8 februari 2018 heeft de rechtbank beslist op het beroep van appellante. De enkele omstandigheid dat appellante in bezwaar niet is gehoord door het college en de rechtbank gebruik heeft gemaakt van de bevoegdheid het beroep vereenvoudigd te behandelen betekent niet dat geen sprake is geweest van een eerlijk en onafhankelijk proces. Daarbij is van belang dat appellante haar standpunt schriftelijk uiteen heeft kunnen zetten en dat haar door de rechtbank de gelegenheid is geboden te worden gehoord op haar verzet tegen de uitspraak van 8 februari 2018. Dat appellante daarvan geen gebruik heeft gemaakt, dient voor haar rekening te blijven. De stelling van appellante dat zij niet de beschikking heeft gehad over de aan de jaaropgave 2014 ten grondslag liggende maandspecificaties maakt dit niet anders. Die maandspecificaties zijn niet van invloed op het rechtskarakter van de jaaropgave. Appellant heeft de maandspecificaties bovendien ontvangen, terwijl ook uit zijn bankafschriften blijkt hoeveel het college appellant iedere maand heeft uitbetaald. Appellant heeft zijn standpunt over het rechtskarakter van de jaaropgave 2014 voldoende naar voren kunnen brengen. Dat appellant het niet eens is met de aangevallen uitspraak, noopt niet tot doorbreking van het wettelijk appèlverbod.

Omdat er geen reden is het appèlverbod te doorbreken, dient de Raad zich onbevoegd te verklaren.

5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

BESLISSING