ECLI:NL:CRVB:2019:1776, Centrale Raad van Beroep, 29-05-2019, 18/3073 WMO15

18. 3073 WMO15

OVERWEGINGEN

Appellant, geboren in 1965, heeft een cerebrale parese. Als gevolg van zijn lichamelijke beperkingen is hij niet in staat zichzelf seksueel te bevredigen. Op 12 juli 2016 heeft hij een aanvraag gedaan op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015) voor een maatwerkvoorziening waarmee hij seksuele dienstverlening kan inkopen.

Het college heeft in een besluit van 20 juli 2016, gehandhaafd na bezwaar in een besluit van 9 januari 2017 (bestreden besluit), de aanvraag van appellant afgewezen. Het bestreden besluit berust op het standpunt dat de door appellant beoogde ondersteuning niet valt onder het begrip maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in de Wmo 2015. Deze ondersteuning is niet gericht op de bevordering of het behoud van zelfredzaamheid van appellant of zijn participatie in de samenleving. Appellant heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

2. De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard. Daartoe heeft zij overwogen dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat de aanvraag van appellant voor seksuele ondersteuning niet valt onder de reikwijdte van de Wmo 2015, omdat de door hem ervaren beperkingen ten aanzien van zijn seksuele behoeften geen beperkingen zijn in de zelfredzaamheid of participatie als bedoeld in de Wmo 2015.

3. Appellant heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Volgens appellant is het hebben van seks een normale noodzakelijke algemene dagelijkse levensverrichting (adl). De door hem gevraagde maatschappelijke ondersteuning voor seksuele handelingen is daarom te beschouwen als ondersteuning van zijn zelfredzaamheid als bedoeld in de Wmo 2015. Uit het overgelegde rapport van seksuoloog H. Sauren van 6 juni 2016 blijkt dat seksuele behoeften van appellant en de bevrediging daarvan volkomen normaal zijn.

4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Voor het toepasselijke wettelijk kader wordt verwezen naar de aangevallen uitspraak.

Appellant heeft verzocht om maatschappelijke ondersteuning die hem in staat stelt bij een derde seksuele diensten te betrekken. Met de rechtbank is de Raad van oordeel dat de door appellant gevraagde ondersteuning niet kan worden aangemerkt als maatschappelijke ondersteuning van de zelfredzaamheid als bedoeld in de Wmo 2015. De ondersteuning in de zelfredzaamheid dient immers te zijn gericht op het uitvoeren van de noodzakelijke adl. In de wettekst en in de wetgeschiedenis (onder meer de memorie van toelichting bij de Wmo 2015 (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 123) heeft de Raad geen aanknopingspunten gevonden voor het oordeel dat de wetgever het vervullen van seksuele behoeften beschouwt als noodzakelijke adl waarvoor het college maatschappelijke ondersteuning moet verstrekken. Dat (de bevrediging van) seksuele behoeften volgens seksuoloog Sauren volkomen normaal zijn, leidt niet tot een ander oordeel. Dit betekent dat de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit terecht ongegrond heeft verklaard en dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.

5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.

BESLISSING