OVERWEGINGEN
Appellante, geboren [in] 1984, heeft op 12 februari 2014 een aanvraag ingediend voor een uitkering op grond van de Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten (Wajong 2010). Naar aanleiding van deze aanvraag heeft een verzekeringsgeneeskundig en arbeidskundig onderzoek plaatsgevonden. De verzekeringsarts heeft geconcludeerd dat de psychische klachten van appellante tot oktober 2010 niet van dien aard waren dat gesproken kan worden van beperkingen ten aanzien van werk. Hij heeft de eerste arbeidsongeschiktheidsdag arbitrair vastgesteld op 1 oktober 2010. Bij besluit van 14 april 2014 heeft het Uwv de aanvraag van appellante afgewezen, omdat zij na haar zeventiende verjaardag arbeidsongeschikt is geworden en in het jaar voordat zij arbeidsongeschikt werd niet heeft gestudeerd. Het bezwaar van appellante tegen dit besluit is ongegrond verklaard. Er is geen beroep ingesteld tegen de beslissing op bezwaar.
Appellante heeft met een door het Uwv op 19 juli 2017 ontvangen formulier opnieuw een aanvraag ingediend voor een Wajong-uitkering. Naar aanleiding van deze aanvraag heeft de verzekeringsarts onderzoek verricht. De verzekeringsarts heeft in zijn rapport van 21 augustus 2017 geconcludeerd dat er geen nieuwe medische feiten naar voren zijn gekomen en dat de door appellante opgegeven medische informatie al ten tijde van de Wajong-beoordeling in 2014 bekend was. Bij besluit van 22 augustus 2017 heeft het Uwv de aanvraag van appellante afgewezen. Appellante heeft hiertegen bezwaar gemaakt. Het Uwv heeft het bezwaar van appellante bij besluit van 9 januari 2018 (bestreden besluit) ongegrond verklaard, omdat appellante niet aan de voorwaarden voldoet voor een Wajong-uitkering en er geen sprake is van nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden. Appellante heeft volgens het Uwv in het jaar voordat zij arbeidsongeschikt werd, niet zes maanden of langer gestudeerd. Aan het bestreden besluit ligt een rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 3 januari 2018 ten grondslag.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat appellante haar aanvraag niet met (nieuwe) relevante medische informatie dan wel feiten en omstandigheden heeft onderbouwd, die aanleiding (kunnen) geven tot een ander, voor de aanvrager gunstiger, besluit dan het besluit waarvan herziening wordt gevraagd. Dat appellante stelt bewijsproblemen te hebben, kan niet leiden tot het oordeel dat het Uwv bij een laattijdige aanvraag gehouden is de benodigde informatie te verkrijgen. Naar het oordeel van de rechtbank was de aanvraag van appellante niet deugdelijk en toereikend onderbouwd, zodat het Uwv niet gehouden was te onderzoeken of en in hoeverre het oorspronkelijke besluit onjuist was. De eerste arbeidsongeschiktheidsdag van appellante is vastgesteld op 1 oktober 2010 en het Uwv heeft de aanvraag van appellante terecht afgewezen, omdat zij niet voldoet aan de voorwaarden voor een Wajong-uitkering en geen nieuwe feiten of omstandigheden heeft aangevoerd die aanleiding (hadden kunnen) geven om van een andere eerste arbeidsongeschiktheidsdag uit te gaan. Ook het betoog dat het bestreden besluit evident onredelijk is, treft geen doel.
In hoger beroep heeft appellante aangevoerd dat het bestreden besluit evident onredelijk is. Zij is niet in staat de noodzakelijke medische informatie te verkrijgen. Vanwege haar psychotische stoornis kan haar niet worden verweten dat zij in bewijsnood verkeert. Verder heeft het Uwv volgens appellante ten onrechte verzuimd contact te leggen met haar huisarts. Appellante stelt daarnaast dat het een feit van algemene bekendheid is dat het ziekteverloop bij een psychotische stoornis en een opname met rechterlijke machtiging het gevolg zijn van klachten die al langer aanwezig zijn. Volgens appellante is haar arbeidsongeschiktheid al vóór 2010 ingetreden. Appellante verzoekt een deskundige te benoemen met expertise op het gebied van psychotische stoornissen, eventueel in combinatie met een matig verstandelijke beperking, om daarnaar een onderzoek in te stellen.
Het Uwv heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak verzocht.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
Het besluit van 14 april 2014, waarbij het Uwv heeft geweigerd aan appellante een Wajong-uitkering toe te kennen, staat in rechte vast. De aanvraag van appellante strekt er toe dat het Uwv terugkomt van dit besluit. Het Uwv heeft hierop beslist met toepassing van artikel 4:6, tweede lid, van de Awb.
Tussen partijen is in hoger beroep niet (langer) in geschil dat er geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn aangevoerd. Appellante heeft in de procedure het standpunt ingenomen dat, anders dan in het besluit van 14 april 2014 is aangenomen, haar arbeidsongeschiktheid al vóór 2010 is ingetreden. Het ligt op de weg van appellante bij een herhaalde aanvraag nieuwe feiten of veranderde omstandigheden naar voren te brengen. Dat appellante naar haar zeggen niet in staat was met nieuwe gegevens te komen, doet er niet aan af dat appellante haar verzoek om terug te komen deugdelijk en toereikend dient te onderbouwen. De Raad volgt verder niet de stelling van appellante dat het een feit van algemene bekendheid is dat het ziekteverloop bij een psychotische stoornis en een opname met rechterlijke machtiging het gevolg zijn van klachten die al langer aanwezig zijn. Dat in haar geval de psychotische stoornis en opname met rechterlijke machtiging verband hielden met al langer bestaande klachten, heeft appellante niet met medische informatie onderbouwd. Omdat appellante haar verzoek niet deugdelijk en toereikend heeft onderbouwd, was het Uwv ook niet gehouden om contact te leggen met haar huisarts.
Het Uwv mocht het verzoek van appellante afwijzen met verwijzing naar zijn besluit van 14 april 2014. In wat appellante heeft aangevoerd, wordt geen aanleiding gezien voor het oordeel dat het bestreden besluit evident onredelijk is.
Omdat geen twijfel bestaat over de juistheid van het standpunt van het Uwv, wordt geen aanleiding gezien voor het raadplegen van een onafhankelijk deskundige, zoals door appellante verzocht.
Uit 4.1 tot en met 4.4 volgt dat het hoger beroep niet slaagt en de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door W.J.A.M. van Brussel, in tegenwoordigheid van A.L. Abdoellakhan als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 5 november 2020.
(getekend) W.J.A.M. van Brussel
(getekend) A.L. Abdoellakhan