ECLI:NL:CRVB:2025:557, Centrale Raad van Beroep, 10-04-2025, 23/2860 WSF

PROCESVERLOOP

OVERWEGINGEN

Inleiding

Op een aanvraag van 27 mei 2010 is aan appellant in de periode 2010-2015 studiefinanciering toegekend en betaald. Besluiten met betrekking hiertoe zijn gestuurd naar het bij de aanvraag opgegeven postadres in [plaats 1] . Naar aanleiding van een uitwonendencontrole is het postadres op 15 augustus 2011 gewijzigd. Als woon- en postadres is toen een adres opgegeven in [plaats 2] .

Eind maart 2017 is het adres van appellant met tussenkomst van de Nederlandse ambassade aldaar, gewijzigd in een adres in Kroatië.

Op 1 mei 2017 is voor de OV-schuld van appellant een betalingsregeling aangevraagd.

Bij besluit van 26 september 2017 heeft de minister appellant bericht dat hij zijn opgebouwde studieschuld moet terugbetalen. Bij besluit van 31 oktober 2017 is daarbij aan appellant meegedeeld welk bedrag aan schuld openstaat en hoeveel hij daarop per maand moet aflossen.

Op 16 oktober 2020 heeft appellant nadere informatie gevraagd over zijn schulden bij de minister en bezwaar gemaakt tegen de besluiten met betrekking tot de rentedragende lening.

Bij besluit van 30 maart 2022 (bestreden besluit) heeft de minister het bezwaar van appellant tegen de besluiten over zijn studieschuld niet-ontvankelijk verklaard.

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant ongegrond verklaard. Uit de gedingstukken volgt dat appellant in september 2010 in persoon is verschenen bij een servicebalie van de Dienst Uitvoering Onderwijs om wijzigingen in het kader van zijn aanvraag studiefinanciering door te geven. De minister heeft toegelicht dat appellant zijn legitimatiebewijs heeft moeten tonen voorafgaand aan het activeren van het reisproduct op 1 oktober 2010. Gelet hierop kan niet worden gezegd dat appellant er niet van op de hoogte was dat op zijn naam een aanvraag studiefinanciering was ingediend. De besluiten waarbij de schuld uit rentedragende lening is ontstaan, zijn in de periode voor 24 september 2013 verstuurd naar de door appellant opgegeven (woon)adressen dan wel het adres waaronder appellant op dat moment in de Basisregistratie personen stond ingeschreven. Na 24 september 2013 zijn de besluiten digitaal bekend gemaakt, omdat appellant vanaf dat moment met zijn persoonlijke DigiD code heeft gekozen voor digitale bekendmaking. Appellant heeft weliswaar betwist dat hij heeft gekozen voor digitale bekendmaking, maar deze enkele betwisting is onvoldoende om hieraan te twijfelen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister aannemelijk gemaakt dat de besluiten destijds op de juiste wijze bekend zijn gemaakt. Voor zover deze besluiten per post zijn verzonden, zijn deze immers geadresseerd aan de juiste adressen. Voor zover sprake was van elektronische verzending, heeft deze verzending ook op de juiste wijze plaatsgevonden. Naar het oordeel van de rechtbank heeft appellant niet aannemelijk gemaakt dat hij redelijkerwijs niet in staat is geweest tegen de hiervoor bedoelde besluiten tijdig een rechtsmiddel aan te wenden, zodat van een verschoonbare termijnoverschrijding geen sprake is. In dat verband acht de rechtbank van belang dat in de periode van 15 augustus 2011 tot en met 23 september 2014 op naam van appellant meerdere mutaties aan de minister zijn doorgeven met de persoonlijke DigiD code van appellant. Verder is gebleken dat de minister op 14 april 2017 aan appellant telefonisch uitleg heeft gegeven over het bestaan van de studieschuld. De ontvangst van het besluit van 14 april 2017 is niet betwist en uit het dossier volgt dat de gemachtigde van appellant op 28 december 2017 aangeeft dat de post van de minister in Kroatië wel wordt ontvangen. De rechtbank houdt het ervoor dat appellant in ieder geval omstreeks april 2017 op de hoogte is gekomen van het bestaan van de studieschuld. Appellant heeft tot 16 oktober 2020 gewacht met het indienen van een bezwaarschrift. Hij had dit redelijkerwijs eerder kunnen en moeten doen.

Het standpunt van appellant

3. Appellant heeft in hoger beroep in grote lijnen herhaald wat hij in bezwaar en beroep heeft aangevoerd. Hij heeft naar voren gebracht dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de minister aannemelijk heeft gemaakt dat de besluiten op de juiste wijze bekend zijn gemaakt. Appellant betwist dat hij heeft gekozen voor digitale bekendmaking en stelt de per post verzonden brieven niet te hebben ontvangen. Voor zover zou worden geoordeeld dat de minister de bekendmaking van de besluiten aannemelijk heeft gemaakt, stelt appellant zich op het standpunt dat hij aannemelijk heeft gemaakt de besluiten niet te hebben ontvangen.

Het oordeel van de Raad

De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt en overweegt daartoe als volgt.

Appellant heeft in hoger beroep geen nieuwe gronden naar voren gebracht of redenen vermeld waarom de rechtbank tot een ander oordeel had moeten komen. Wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd is een korte herhaling van de in beroep aangevoerde gronden. De rechtbank heeft deze beroepsgronden in de aangevallen uitspraak besproken en afdoende gemotiveerd waarom deze niet leiden tot een vernietiging van het bestreden besluit. De Raad onderschrijft de overwegingen van de rechtbank die hieraan ten grondslag liggen en verenigt zich met het op grond daarvan door de rechtbank gegeven oordeel.

Conclusie en gevolgen

Uit 4.1 tot en met 4.2 volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.

5. Omdat appellant niet gelijk krijgt, hoeft de minister de proceskosten en het griffierecht niet te vergoeden.

BESLISSING