Tenlastelegging
Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:
hij, op of omstreeks 27 april 2024 te Amsterdam, als bestuurder van een motorrijtuig
(personenauto) heeft gereden op de weg, de Maarsenhof, zonder dat aan hem door
de daartoe bevoegde autoriteit, als bedoeld in artikel 116 lid 1 van de
Wegenverkeerswet 1994 een rijbewijs was afgegeven voor de categorie van
motorrijtuigen, waartoe dat motorrijtuig behoorde.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.
Vonnis waarvan beroep
Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven, omdat daarvan slechts aantekening is gedaan ingevolge artikel 395a van het Wetboek van Strafvordering.
Bewezenverklaring
Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan met dien verstande dat:
hij, op of omstreeks 27 april 2024 te Amsterdam, als bestuurder van een motorrijtuig
(personenauto) heeft gereden op de weg, de Maarsenhof, zonder dat aan hem door
de daartoe bevoegde autoriteit, als bedoeld in artikel 116 lid 1 van de
Wegenverkeerswet 1994 een rijbewijs was afgegeven voor de categorie van
motorrijtuigen, waartoe dat motorrijtuig behoorde.
Bewijsmiddelen
De in de bewijsmiddelen opgenoemde feiten en omstandigheden leveren de redengevende feiten en omstandigheden op, waarop de beslissing van het hof steunt, dat het tenlastegelegde en bewezen geachte feit door verdachte is begaan.
Strafbaarheid van het bewezen verklaarde
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezen verklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.
Het bewezen verklaarde levert op:
overtreding van artikel 107, eerste lid, van de Wegenverkeerswet 1994.
Strafbaarheid van de verdachte
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit, zodat de verdachte strafbaar is.
Oplegging van straffen
De kantonrechter in de rechtbank Amsterdam heeft de verdachte ter zake het tenlastegelegde veroordeeld tot een hechtenis voor de duur van twee weken.
Tegen voormeld vonnis is door de verdachte hoger beroep ingesteld.
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte ten aanzien van het tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een taakstraf van 60 uren, bij niet verrichten te vervangen door 30 dagen hechtenis.
De raadsman heeft verzocht om te volstaan met een taakstraf van 30 uren.
Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan, en gelet de persoon en de draagkracht van de verdachte.
De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het rijden zonder rijbewijs. Zijn gedraging getuigt van een grove onachtzaamheid voor medeweggebruikers, nu hij niet heeft aangetoond op veilige wijze een personenauto te kunnen besturen en hij niet verzekerd was tegen ongevallen.
De verdachte is blijkens een hem betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 7 juli 2025 eerder voor het rijden zonder rijbewijs veroordeeld. De verdachte heeft geen lering getrokken uit deze eerdere veroordeling en is wederom in een motorrijtuig gestapt. Dergelijke recidive kan naar het oordeel van het hof in beginsel niet anders worden afgedaan dan met een onvoorwaardelijke hechtenis.
Toch zal het hof, gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals ter terechtzitting door de raadsman is toegelicht, een taakstraf op leggen. Gelet op de recidive en de ernst van het feit, zal het hof daarnaast als stok achter de deur, een hechtenis van twee weken geheel voorwaardelijk om de verdachte er van te weerhouden om nogmaals zonder rijbewijs te gaan rijden.
Het hof acht, alles afwegende, een taakstraf en een voorwaardelijke hechtenis van na te melden duur passend en geboden.
Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d en 63 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 107 en 177 van de Wegenverkeerswet 1994.
BESLISSING
Het hof:
Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht.
Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan.
Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd en spreekt verdachte daarvan vrij.
Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 40 (veertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 20 (twintig) dagen hechtenis.
Veroordeelt de verdachte tot hechtenis voor de duur van 2 (twee) weken.
Bepaalt dat de hechtenis niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.
De raadsheer geeft aan de raadsman kennis dat de verdachte binnen 14 dagen beroep in cassatie kan instellen tegen dit arrest.
Waarvan is opgemaakt dit proces-verbaal, dat door de raadsheer en de griffier is vastgesteld en ondertekend.