ECLI:NL:GHAMS:2026:1010

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-001148-24

datum uitspraak: 20 april 2026

TEGENSPRAAK

Arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 16 mei 2024 in de strafzaak onder parketnummer 81-265473-21 tegen

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1994,

postadres: [adres].

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van

15 juli 2025, 12 maart 2026, 26 maart 2026, 20 april 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de raadsman naar voren heeft gebracht.

Het hof verenigt zich met het vonnis waarvan beroep en zal dit derhalve bevestigen behalve ten aanzien van de opgelegde straffen – in zoverre zal het vonnis worden vernietigd – en met dien verstande dat de door de rechtbank gebezigde bewijsmiddelen worden aangevuld met de bekennende verklaring van de verdachte ter terechtzitting in hoger beroep afgelegd op 15 juli 2025.

Aanvullend bewijsmiddel

De verklaring van de verdachte zoals afgelegd ter terechtzitting in hoger beroep op 15 juli 2025.

Deze verklaring houdt in, voor zover van belang en zakelijk weergegeven:

Op een vraag van de voorzitter verklaart de verdachte dat hij alle vier de tenlastegelegde feiten bekent.

De rechtbank Amsterdam heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk, met bijzondere voorwaarden en een proeftijd van drie jaren en met aftrek van voorarrest. Daarnaast heeft de rechtbank een verbod opgelegd tot het uitoefenen van de in het vonnis nader omschreven beroepen voor de duur van vijf jaren.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder feit 1 tot en met 4 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 12 maanden, met aftrek van voorarrest.

De raadsman heeft het hof verzocht een combinatie van strafmodaliteiten op te leggen en in het bijzonder een alternatief voor een onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming te zoeken. Daarbij dient het hof rekening te houden met het voortgangsverslag van de reclassering van juli 2025, de actuele persoonlijke omstandigheden, het feit dat de schade van de slachtoffers voor een groot deel is vergoed, de schending van de redelijke termijn in eerste aanleg en met artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straffen bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in navolging van de rechtbank in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen,.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan oplichting doordat hij in een periode van ruim een jaar meer dan twintig slachtoffers heeft bewogen tot afgifte van geldbedragen. De slachtoffers is voorgehouden dat er geld werd verdiend met de handel in cryptocurrencies, terwijl hier geen sprake van was. De verdachte heeft met de inleggelden onder andere schulden afgelost, luxe goederen aangeschaft en dure auto’s gehuurd. Inmiddels is de verdachte persoonlijk failliet verklaard en zijn de investeerders de dupe van deze oplichting. De verdachte heeft een grote inbreuk gemaakt op het in hem gestelde vertrouwen en hij heeft kennelijk enkel uit financieel gewin gehandeld. Met zijn handelen heeft de verdachte zich ook schuldig gemaakt aan gewoontewitwassen door de uit de oplichting afkomstige ingelegde geldbedragen, van in totaal ruim vier ton over te boeken naar andere bankrekeningen en/of contant op te nemen. Door witwassen wordt de integriteit van het financiële en economische verkeer aangetast en de verdachte heeft daaraan een bijdrage geleverd. De rechtbank neemt het de verdachte extra kwalijk dat hij deze feiten heeft gepleegd terwijl er nog een andere strafzaak speelt waarin hij ook beschuldigd wordt van beleggingsfraude. Dit heeft hem er kennelijk niet van weerhouden om de hier aan de orde zijnde feiten te plegen.

Daarnaast heeft de verdachte zich samen met anderen schuldig gemaakt aan het gebruik maken van valse en vervalste geschriften, door onjuiste Tegemoetkoming Vaste Lasten (TVL)-aanvragen met vervalste bijlagen bij de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RvO) in te dienen.

Hij heeft hiermee misbruik gemaakt van het vertrouwen dat in het maatschappelijk verkeer wordt gesteld in schriftelijke stukken met een bewijsbestemming. Hij heeft de door RvO uitgekeerde bedragen, van in totaal € 117.651,20 witgewassen.

De door RvO uitgekeerde bedragen maakten deel uit van de crisismaatregelen in verband met de Corona-epidemie. Het hof acht het buitengewoon kwalijk dat de verdachte misbruik heeft gemaakt van de noodmaatregelen.

Het hof is van oordeel dat in het geval van - niet op zichzelf staande - fraude op deze schaal, ingegeven door alleen de zucht naar financieel gewin op korte termijn en ten koste van anderen, vanuit het strafrecht niet anders kan worden gereageerd dan met oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van enige duur. Toepassing van een andere straf(modaliteit) doet geen recht aan wat er is gebeurd en het strafwaardige karakter van het handelen van de verdachte. Voor een voorwaardelijk deel van deze gevangenisstraf ziet het hof geen aanleiding, nu in de afgelopen periode niet is gebleken dat de verdachte nog een stok achter de deur nodig heeft om op het rechte pad te blijven.

Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 4 maart 2026 is verdachte niet eerder (onherroepelijk) veroordeeld, maar de verdachte wordt bij uitspraak van dit hof van gelijke datum ook veroordeeld in een andere beleggingsfraude zaak (met parketnummer 23-003065-21). Het hof heeft daarom rekening gehouden met artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht.

Het hof stelt vast dat het recht van de verdachte om binnen een redelijke termijn te worden berecht, als bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), is geschonden. Als uitgangspunt geldt dat de berechting van de zaak in eerste aanleg behoort te zijn afgerond met een einduitspraak binnen twee jaren nadat de redelijke termijn is aangevangen. Op 13 oktober 2021, de datum waarop de verdachte in verzekering is gesteld, is de redelijke termijn aangevangen. De rechtbank heeft op 16 mei 2024 vonnis gewezen. Hieruit volgt dat in eerste aanleg sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn van zeven maanden.

Het hof acht, alles afwegende, een gevangenisstraf van 12 maanden passend en geboden. In verband met de schending van de redelijke termijn in eerste aanleg zal het hof de op te leggen gevangenisstraf verminderen met één maand.

Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de veroordeelde in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Beroepsverbod

Naast de hiervoor genoemde straf ziet het hof net als de rechtbank aanleiding een beroepsverbod op te leggen voor de duur van vijf jaren, zodat de verdachte in die periode op geen enkele manier nog in de beleggingswereld werkzaam zal kunnen zijn. Het beroepsverbod zal gelden voor de uitoefening van werkzaamheden als (feitelijk of juridisch) bestuurder van binnenlandse of buitenlandse vennootschappen, beleggingsadviseur, vermogensbeheerder en handelaar in financiële producten, waaronder cryptovaluta. Dit ter bescherming van de maatschappij.