ECLI:NL:GHAMS:2026:1241

Uitvoerbaarheid bij voorraad

Door [appellant] is bij brief van mr. Otte d.d. 26 maart 2026 verzocht om toepassing van art. 31 Rv wegens een kennelijke verschrijving en om toepassing van art. 32 Rv. wegens het nalaten van een beslissing op een deel van het gevorderde, namelijk de gevorderde uitvoerbaar bij voorraadverklaring van de hoofdvorderingen van [appellant] . [appellant] stelt dat de uitgesproken kostenveroordeling ook ziet op de (hoofd-)veroordelingen tot betaling van geldsommen en verzoekt het hof dit in een aanvulling te ‘verduidelijken’. Als alternatief verzoek doet [appellant] een beroep op het bepaalde in art. 32 Rv. en verzoekt hij het hof om alsnog te beslissen op de gevorderde uitvoerbaar bij voorraadverklaring ten aanzien van de veroordelingen tot betaling van de toegewezen hoofdsommen, dan wel een afwijzing daarvan te motiveren.

Namens HMK is gemotiveerd bezwaar gemaakt tegen toewijzing van de verzoeken. Voor zover het verzoek is gebaseerd op art. 31 Rv. stelt HMK dat er geen sprake is van een zich voor eenvoudig herstel lenende fout, omdat het hier niet gaat om een kennelijke reken-, schrijf- of andere kennelijke fout die voor partijen en derden duidelijk onmiddellijk als vergissing herkenbaar is. HMK wijst erop dat in het dictum uitdrukkelijk bepaald is: ‘verklaart deze kostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad’. De overige veroordelingen vallen daar niet onder. Omdat uitvoerbaarverklaring bij voorraad ook niet (kenbaar) gevorderd was, is de formulering van het hof een bewuste keuze en geen kennelijke vergissing die zich voor eenvoudig herstel leent.

Ook voor toepassing van art. 32 Rv. ziet HMK geen grondslag, omdat er een beslissing over de uitvoerbaarheid bij voorraad is gegeven en het meer of anders gevorderde is afgewezen. HMK betwist dat er ten aanzien van de andere veroordelingen dan de kostenveroordeling(en) ook uitvoerbaarverklaring bij voorraad is gevorderd, zodat er geen sprake is van een omissie in de zin van art. 32 Rv.

Allereerst is tussen partijen in geschil of de verzoeken van [appellant] toewijsbaar zijn op grond van het bepaalde in art. 31 Rv. Hoewel uit de motivering van het arrest niet meteen blijkt waarom ‘slechts’ de kostenveroordelingen uitvoerbaar bij voorraad zijn verklaard en niet ook de toegewezen hoofdsommen, vermeldt het arrest niet dat er meer is gevorderd dan is toegewezen en reeds daarom blijkt niet meteen dat het hier om een ‘kennelijke vergissing’ (die voor partijen en derden onmiddellijk als vergissing herkenbaar is) gaat die zich leent voor eenvoudig herstel. Het verzoek om toepassing van art. 31 Rv. dient daarom te worden afgewezen.

Het verzoek om toepassing van art. 32 Rv. wordt wel toegewezen. De gronden daartoe zijn de volgende.

Zowel in eerste aanleg als in hoger beroep staat in het petitum telkens dat het hof HMK zal veroordelen bij arrest, uitvoerbaar bij voorraad, immers:

- in de inleidende dagvaarding in eerste aanleg d.d. 3 februari 2022 staat: “ MITSDIEN, het de rechtbank behage bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad ..” etc. , waarna – in de hoofdzaak – de vorderingen genummerd 1 tot en met 5 volgen [cursiveringen hof];

- in de bij brief van 18 oktober 2022 ingezonden akte van [appellant] houdende wijziging van eis voor de zitting van 28 oktober 2022 staan diverse wijzigingen van eis, telkens verwijzend naar een nummer in de inleidende dagvaarding en afgesloten met ” voor al het overige wordt het Petitum bij Dagvaarding wat de hoofdzaak betreft gehandhaafd …”;

- welke slotzin ook voorkomt in de akte houdende rectificatie en aanvulling op akte houdende wijziging van eis, ingezonden op 25 oktober 2022,

- welke akte op 27 oktober 2022 is gevolgd door een ‘ Akte houdende het volledige PETITUM ..’ etc., waarin de inleidende zinsnede “ MITSDIEN het de rechtbank behage bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad ” weer is opgenomen, waarna de volledige tekst van het gewijzigde petitum volgt;

- in de appeldagvaarding staat het gehele (wederom gewijzigde) petitum vermeld na de zinsnede “ TENEINDE (…) het het Gerechtshof behage bij arrest uitvoerbaar bij voorraad de vonnissen (..) te vernietigen en (..) ” , waarna de diverse vorderingen worden omschreven (bijna 3 pagina’s);

- de Memorie van Grieven eindigt, na wederom een wijziging van eis, met de zinsnede “ MITSDIEN het het Gerechtshof behage, bij arrest uitvoerbaar bij voorraad: ”, waarna onder 1. en 2. wordt verwezen naar de eerdere plaatsen waar de vorderingen staan opgesomd;

- bij “ Akte houdende RECTIFICATIES van MvG tevens van WEERGAVE volledig PETITUM ” d.d. 20 februari 2024 heeft [appellant] zijn vorderingen opnieuw gewijzigd (waaronder: verminderd) en afgesloten met de vermelding “ Volledig Petitum ”, waarna opnieuw die zinsnede ‘ bij arrest uitvoerbaar bij voorraad ’ voorafgaat aan de incidentele vorderingen 1a tot en met 1c en de vorderingen in de hoofdzaak genummerd 1 tot en met 7;

- na het tussenarrest van 14 mei 2024 volgt van [appellant] een “AKTE UITLATING n.a.v. Tussenarrest van 14 mei 2024 tevens van RECTIFICATIE, AANPASSING GRIEVEN en PETITUM ” d.d. 10 september 2024, waarbij de vordering deels wordt verminderd op grond van hetgeen in het tussenarrest is beslist en dan volgt het volgende: “ Volledige petitum hierna voor zover thans nog relevant, waarbij de bestaande nummering ter herkenbaarheid van de vordering waar het om gaat wordt gehandhaafd, ook al begint die nummering dan bij II:2 …”, waarna de nummering begint met II.2 en eindigt met 7 en de woorden ‘uitvoerbaar bij voorraad’ inclusief de hele openingszinsnede ontbreken.

In de daaropvolgende antwoordakte van HMK wordt niet ingegaan op het in de laatste tekst ontbreken van enige verwijzing naar ‘uitvoerbaar bij voorraad’. Ook is door HMK (naar aanleiding van alle eerdere processtukken waarin de uitvoerbaarheid bij voorraad van alle vorderingen expliciet was vermeld) nimmer betoogd dat de eventuele veroordelingen van HMK niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard dienen te worden.

Het petitum is door [appellant] diverse keren gewijzigd, de laatste keer bij akte van 10 september 2024. In deze akte heeft hij, zo begrijpt het hof, slechts het ‘materiële’ deel van zijn vorderingen opnieuw geformuleerd, zonder daarbij ook de inleidende zinsnede van het petitum opnieuw weer te geven. Die inleidende zinsnede kwam in alle eerdere formuleringen van het petitum wel voor en is ook geen onderwerp van enig partijdebat geweest. Omdat uit de tekst van de akte van 10 september 2024 niet anders opgemaakt kan worden dan dat [appellant] slechts beoogd heeft de formulering van de genummerde vorderingen aan te passen aan hetgeen op dat moment (na het tussenarrest) nog ter beslissing voorlag, dus niet de inleidende zinsnede heeft willen aanpassen en HMK dat ook zo had kunnen en behoren te begrijpen en naar moet worden aangenomen ook zo begrepen heeft, staat voldoende vast dat het hof nog niet heeft beslist op de vordering om de veroordelingen (anders dan de kostenveroordelingen) alle uitvoerbaar bij voorraad te verklaren. Dit verzuim van het hof om op een deel van het gevorderde te beslissen dient op basis van het verzoek ex art. 32 Rv. te worden hersteld. Het hof zal daartoe alle veroordelingen van HMK alsnog uitvoerbaar bij voorraad verklaren.

Voor een aparte kostenveroordeling in dit aanvullend arrest ziet het hof geen termen, ook al omdat [appellant] zelf heeft bijgedragen aan de kennelijk – doch ten onrechte – bij HMK ontstane verwarring.

Om voor een ieder duidelijk te maken op welke onderdelen van het aangevulde arrest de behandeling van de verzoeken ex art. 31 en 32 Rv betrekking heeft, zijn die onderdelen VET weergegeven.

5. Beslissing.

Het hof:

In het incident:

veroordeelt HMK in de kosten van het incident aan de zijde van [appellant] , welke kosten worden begroot op € 1.571,00;

verklaart deze kostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad;

In de hoofdzaak:

vernietigt het vonnis waarvan beroep en opnieuw rechtdoende:

veroordeelt HMK tot betaling aan [appellant] van een bedrag groot € 46,279,39, vermeerderd met de wettelijke handelsrente:

over € 6.050,- vanaf 28 oktober 2020;

over € 24.200 vanaf 15 januari 2021; en vermeerderd met de wettelijke rente

over € 13.779,39 vanaf 16 februari 2022, tot aan de voldoening;

veroordeelt HMK tot terugbetaling van al hetgeen [appellant] krachtens het vernietigde vonnis aan haar heeft betaald, te vermeerderen met de wettelijke rente ex artikel 6:119 BW vanaf 31 mei 2023 tot aan de voldoening;

op het verzoek ex art. 31 Rv.: wijst het verzoek af;