GERECHTSHOF AMSTERDAM
zaaknummer : 200.372.896/01
kenmerk hoofdzaak : 24/3288
Beslissing van de wrakingskamer van 11 september 2026
op het wrakingsverzoek ingediend door
[verzoeker] ,
wonende te [place] ,
hierna: verzoeker.
1. De procedure
De hoofdzaak betreft het hoger beroep tegen het vonnis van de belastingkamer van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Haarlem) van 14 mei 2024. Daarbij is het beroep van verzoeker tegen de afwijzing (door de inspecteur van de Belastingdienst) van het bezwaar van verzoeker tegen een hem betreffende nihilbeschikking van 1 mei 2021 ongegrond verklaard.
Verzoeker heeft op 11 augustus 2026 op de zitting van dit hof in de hoofdzaak mondeling de wraking verzocht van de raadsheren [naam 1] (voorzitter), [naam 2] en [naam 3] (hierna: de raadsheren).
De raadsheren hebben op 13 augustus 2026 schriftelijk gereageerd op het verzoek tot wraking.
Het wrakingsverzoek is op 31 augustus 2026 door de wrakingskamer behandeld. Op de zitting was verzoeker aanwezig. De raadsheren waren niet aanwezig en hebben vooraf laten weten niet te zullen verschijnen.
2. Het wrakingsverzoek en de standpunten daarover
De gronden van het wrakingsverzoek blijken uit het proces-verbaal van de zitting in de hoofdzaak en de aanvullende (schriftelijke) wrakingsgronden van verzoeker, die als bijlage aan het proces-verbaal zijn gehecht. Verzoeker heeft het verzoek op de zitting van de wrakingskamer verder toegelicht. Samengenomen heeft verzoeker vier wrakingsgronden naar voren gebracht die, kort gezegd, op het volgende neerkomen:
1.Verzoeker heeft verzocht de hoofdzaak te verwijzen naar het hof Arnhem-Leeuwarden of het hof ’s-Hertogenbosch. De raadsheren hebben ten onrechte niet ter zitting of al eerder op dit verzoek tot verwijzing beslist.
2. Verzoeker heeft op 14 juli 2026 bij het Team Internationale Misdrijven aangifte gedaan tegen twee raadsheren die werkzaam zijn bij het hof Amsterdam. De gewraakte raadsheren zijn beroepshalve bekend met de raadsheren van het hof Amsterdam waarop de aangifte ziet en het hof Amsterdam speelt, althans daar werkzame raadsheren spelen, een rol in de aan de aangifte ten grondslag gelegde feiten en omstandigheden en de bijbehorende voorgeschiedenis.
3. De onder andere door mr. [naam 2] gemaakte misslagen in een eerdere (negatieve) beslissing voor verzoeker in een zaak betreffende zijn IB-aangifte 2013 maken dat sprake is van objectief gerechtvaardigde vrees voor vooringenomenheid in de hoofdzaak.
4. De rol van de raadsheren in de literatuur en het onderwijs met betrekking tot belastingrecht, waaruit opzet tot misslagen in het belastingrecht kan blijken. De raadsheren zijn annotator van vaktijdschriften waarin de onder 3 genoemde misslagen niet worden besproken, althans waarin wordt gezwegen over deze misslagen, en het betreffende arrest is niet gepubliceerd. Ook hieruit blijkt vooringenomenheid van de raadsheren waar het de beslissing in de hoofdzaak betreft.
De raadsheren hebben in hun schriftelijke reactie meegedeeld dat zij niet in het verzoek tot wraking berusten. De raadsheren hebben in hun schriftelijke reactie de wrakingskamer in overweging gegeven om bij afwijzing van het wrakingsverzoek te bepalen dat een volgend verzoek niet meer in aanmerking wordt genomen.
3. De beoordeling
Juridisch kader
Artikel 8:15 van de Algemene wet bestuursrecht houdt in dat op verzoek van een partij elk van de rechters die een zaak behandelen kan worden gewraakt op grond van feiten en omstandigheden waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Deze bepaling is ook van toepassing op de raadsheren die het hoger beroep behandelen.
Een rechter kan alleen gewraakt worden als hij tegenover een procesdeelnemer vooringenomen is of als de vrees daarvoor objectief gerechtvaardigd is. Uitgangspunt is dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn. Voor het oordeel dat de rechterlijke onpartijdigheid toch schade lijdt, bestaat alleen grond in geval van uitzonderlijke omstandigheden. Het moet dan gaan om omstandigheden die een zwaarwegende aanwijzing opleveren voor het aannemen van partijdigheid of van de objectief gerechtvaardigde schijn van partijdigheid.
Het verzoek tot verwijzing
Verzoeker vindt de raadsheren vooringenomen omdat zij niet voorafgaand of tijdens de behandeling op zitting hebben beslist op zijn verzoek om de hoofdzaak te verwijzen naar een ander hof.
Het gesloten stelsel van rechtsmiddelen brengt mee dat een rechterlijke (tussen)beslissing geen grond kan vormen voor wraking: wraking is geen verkapt rechtsmiddel. De wrakingskamer beoordeelt dus niet de juistheid van een (motivering van de) (tussen)beslissing. Daarover kan alleen in cassatie bij de Hoge Raad worden geklaagd.
Ook als de wrakingskamer de motivering onjuist, onbegrijpelijk, gebrekkig of te summier vindt of als de motivering ontbreekt, is dat geen grond voor wraking. Alleen als uit de motivering van een beslissing in het licht van alle omstandigheden en objectief gezien blijkt dat de raadsheren die haar hebben gegeven vooringenomen zijn, is dat een grond voor wraking. Dat kan bijvoorbeeld blijken uit de in de motivering gebruikte bewoordingen. In dit geval is geen sprake van een motivering waaruit objectief gezien blijkt dat de raadsheren vooringenomen zijn. Hier was zelfs helemaal nog geen sprake van een beslissing op het verzoek tot verwijzing, maar slechts van een mededeling dat hierover – met inachtneming van alles wat verzoeker naar voren had gebracht – tijdens de raadkamer na afloop van de behandeling ter zitting een beslissing genomen zou worden. Daaruit kan objectief gezien de schijn van vooringenomenheid niet volgen.
De aangifte
Verzoeker vindt dat de raadsheren vooringenomenheid jegens hem koesteren
vanwege hun beroepshalve bekendheid met raadsheren tegen wie hij aangifte heeft gedaan en vanwege het meer algemene feit dat zij werkzaam zijn bij een hof dat een prominente rol speelt in de aan de aangifte ten grondslag gelegde feiten en omstandigheden. De gewraakte raadsheren zijn niet raadsheren tegen wie hij aangifte heeft gedaan. Als gezegd, moet worden aangenomen dat een raadsheer onpartijdig is, tenzij zich uitzonderlijke omstandigheden voordoen die zwaarwegende aanwijzingen opleveren voor het oordeel dat een raadsheer jegens een procespartij vooringenomenheid koestert, althans dat de bij die procespartij bestaande vrees daarvoor objectief gerechtvaardigd is. De enkele (mogelijke) bekendheid van een gewraakte raadsheer met raadsheren waartegen aangifte is gedaan is zonder nadere concretisering van deze bekendheid en de directe gevolgen daarvan onvoldoende om vooringenomenheid aan te nemen of objectief te kunnen vermoeden. Datzelfde geldt voor het feit dat de gewraakte raadsheren werkzaam zijn bij een hof dat een prominente rol speelt in een aangifte. Daarbij maken de aard en ernst van de in de aangifte behandelde feiten/verdenkingen geen verschil.
De IB-aangifte 2013
Verzoeker vindt dat sprake is van vooringenomenheid van de raadsheren, althans objectief gerechtvaardigde vrees daarvoor, omdat één van hen (mr. [naam 2] ) inzake zijn IB-aangifte 2013 eerder een onjuiste en voor hem negatieve beslissing heeft genomen.
Eerdere bemoeienis van een raadsheer met zaken van verzoeker kwalificeert niet als zwaarwegende aanwijzing voor vooringenomenheid van de betreffende raadsheer jegens verzoeker, laat staan van de gehele zetel, ook niet als daarin dezelfde rechtsvragen of feitelijke vragen beantwoord moesten worden en ongeacht de juistheid van de toen genomen beslissing. Het behoort immers tot de normale, uit zijn/haar benoeming voortvloeiende, taak van een raadsheer om in elke aan zijn/haar oordeel onderworpen zaak opnieuw de relevante feiten te selecteren en te waarderen, en op die feiten de in aanmerking komende rechtsregels toe te passen. Voor zover verzoeker het niet eens is met eerdere beslissingen en de in de hoofdzaak nog te nemen beslissingen, kan hij dat in cassatie aan de orde stellen. Wraking is daarvoor niet het geëigende middel.
Het zwijgen over misslagen
Verzoeker heeft ter onderbouwing van zijn vierde grond het volgende aangevoerd: “De rol van de raadsheren in de literatuur en het onderwijs met betrekking tot belastingrecht, daaruit zou opzet tot misslagen in het belastingrecht kunnen blijken die overigens ook bezoldigd zijn.” Verzoeker heeft dit ter zitting als volgt aangevuld: “Opzet tot de misslag in de zaak van de IB 2013 kan ook blijken uit het feit dat de raadsheren van de gewraakte combinatie ofwel annotator zijn of lid van de examencommissie van de beroepsorganisatie van belastingadviseurs, en de literatuur en belastingadviseurs zwijgen over de misslag en het arrest over de IB 2013 niet is gepubliceerd.”
De door verzoeker aangevoerde gronden zijn slechts veronderstellingen en suggesties. Verzoeker heeft geen concrete feiten naar voren gebracht waaruit de wrakingskamer de vooringenomenheid van de raadsheren of de objectief gerechtvaardigde vrees daarvoor kan afleiden.
Omdat geen van de gronden tot wraking leidt, zal de wrakingskamer het verzoek afwijzen.
Het wrakingsverbod
De wrakingskamer ziet op dit moment geen reden om een wrakingsverbod op te leggen.
4. De beslissing
De wrakingskamer wijst het verzoek tot wraking af.
Deze beslissing is gegeven door mrs. E.M. de Stigter, P.F.G.T Hofmeijer-Rutten en N.E. Kwak, in tegenwoordigheid van mr. F.C.W. Wijffels als griffier en door de voorzitter in het openbaar uitgesproken op 11 september 2026. De voorzitter en de griffier ondertekenen de beslissing.