ECLI:NL:GHARL:2026:1847

geboren op [geboortedatum] 1989 in [geboorteplaats] ,

wonende te [postcode] [woonplaats] , [adres] .

Verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de politierechter.

Het hof heeft bij de beslissing betrokken wat op de zitting van het hof van 16 maart 2026 en wat op de zitting bij de politierechter besproken is.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal. Deze vordering is na voorlezing aan het hof overhandigd.

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat namens de verdachte door zijn raadsman, mr. T. van Nimwegen, is aangevoerd.

De politierechter heeft verdachte voor het tweemaal opzettelijk in het openbaar verrichten van handelingen die aanstotelijk zijn voor de eerbaarheid veroordeeld tot een taakstraf van 40 uren, subsidiair 20 dagen hechtenis.

Het hof legt aan de verdachte een andere straf op. Het hof vernietigt daarom het vonnis en doet opnieuw recht.

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Standpunt van het openbaar ministerie

Volgens de advocaat-generaal kunnen beide feiten bewezen worden verklaard. De modus operandi komt bij beide feiten grotendeels overeen, waardoor de aangiften als schakelbewijs voor elkaar kunnen dienen. Doordat het kenteken (geheel of grotendeels) is gezien door de aangeefsters en uit de door de leasemaatschappij verstrekte gegevens blijkt dat verdachte de lessee was van het voertuig en de verdachte aan het door de aangeefsters gegeven signalement voldoet, kan met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid worden gesteld dat verdachte de feiten heeft gepleegd.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft bepleit dat geen gebruik kan worden gemaakt van een schakelbewijsconstructie, nu niet vaststaat dat het in beide gevallen om dezelfde persoon ging. Aangeefster [aangever 1] zag niet het hele nummerbord en heeft niet het type witte Tesla genoemd, maar alleen dat het een “klein model” was. Hierdoor kan niet worden vastgesteld dat aangeefsters dezelfde Tesla hebben gezien. Verder komt het signalement dat de aangeefsters hebben gegeven niet overeen met het uiterlijk van de verdachte, omdat zij beiden zijn gezichtsbeharing niet vermelden. Bovendien zijn de gegeven signalementen algemeen van aard. Voor het tweede feit geldt dat er ook nog een andere witte Tesla in Nederland is met een kentekencombinatie die begint met [deel van kenteken] zoals onthouden door de aangeefster. Voor het eerste feit kan niet worden vastgesteld dat de verdachte op 8 juli 2024 de lessee was van het voertuig, nu pas op 24 juli 2024 een vordering tot verstrekking van identificerende gegevens bij de leasemaatschappij is gedaan en uit de verkregen gegevens niet blijkt dat verdachte al op 8 juli 2024 gebruikmaakte van het voertuig.

Op basis van het dossier kan niet worden bewezen dat beide aangeefsters dezelfde witte Tesla en dezelfde persoon hebben waargenomen, laat staan specifiek de verdachte. Verdachte dient daarom te worden vrijgesproken van beide tenlastegelegde feiten.

Oordeel van het hof

Aangeefster [aangever 2] reed op 8 juli 2024 op de snelweg A2 van [plaats] richting [plaats] , via de oprit aan de [straat] in [plaats] . Vrijwel direct kwam er een witte Tesla opvallend naast haar rijden met het kenteken [kenteken] . Toen zij naar links keek, zag ze een blanke man met kort donker haar. Ze schatte zijn leeftijd ongeveer tussen de 32 jaar en de 37 jaar. Zij reed vervolgens wat sneller van hem vandaan. Even later kwam hij weer links naast haar rijden. De man bleef contact zoeken, dit ging ongeveer vier keer door. Op enig moment zag zij de rechterhand van de man om zijn geslachtsdeel. Zij zag dat zijn hand toen op en neer ging, hij was aan het masturberen. Hij moest na het zien van haar reactie hard lachen. Vervolgens reed hij met een flinke snelheid bij haar vandaan.

Aangeefster [aangever 1] reed op 19 augustus 2024 op de snelweg A2 in de richting van [plaats] , iets voor de afslag [plaats] . Er kwam een witte Tesla links van haar rijden en deze auto hield dezelfde snelheid aan als zij. Op enig moment keek zij naar links en zag zij een man masturberen. Deze man bleef haar aankijken terwijl hij aan het masturberen was. De man had een witte huidskleur en donker, krullend haar. Ze schatte de man tussen de 35 en 45 jaar. Na het zien van haar reactie begon hij te lachen en reed hij heel hard door. Van het kenteken heeft zij [deel van kenteken] onthouden.

Verbalisant [verbalisant] deed onderzoek naar de gegevens die beschikbaar waren gesteld door de leasemaatschappij [bedrijf] naar aanleiding van de vordering verstrekking identificerende gegevens van het kenteken [kenteken] . Het resultaat hiervan was dat dit kenteken bleek te zijn gekoppeld aan [verdachte] . Daarnaast zag zij dat de rijbewijsfoto van [verdachte] overeenkwam met de omschrijving van het signalement.

Over verdachte zijn in het politiesysteem een zestal mutaties opgenomen (periode 2020-2022), waarin steeds is vermeld dat de verdachte zichtbaar voor anderen masturbeerde voor het raam van zijn woning.

Bewijsoverwegingen

Op basis van de hiervoor besproken bewijsmiddelen acht het hof bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan. Hierbij maakt het hof gebruik van een schakelbewijsconstructie met betrekking tot beide feiten. Naar het oordeel van het hof komen het onder 1 tenlastegelegde en het onder 2 tenlastegelegde op essentiële punten overeen wat betreft de wijze waarop en de omstandigheden waaronder de beide feiten zijn begaan. Hierbij neemt het hof in aanmerking dat:

Het hof is van oordeel dat op basis van het voorgaande vastgesteld kan worden dat het zowel op 8 juli 2024 als 19 augustus 2024 om dezelfde dader ging en dat dit de verdachte was. Zijn handelwijze was bij beide feiten op essentiële punten hetzelfde en de door de aangeefsters gegeven signalementen (hoewel vrij algemeen) komen met elkaar overeen en passen bij het uiterlijk van de verdachte. In combinatie met het onderzoek naar het kenteken van het voertuig en de rijbewijsfoto, volgt hieruit dat de verdachte bij beide feiten betrokken is geweest. Dat er kleine verschillen zijn tussen de verklaringen van beide aangeefsters – [aangever 1] spreekt bijvoorbeeld alleen van een klein model Tesla en had de laatste letters van het kenteken niet onthouden – doet daaraan gelet op de hiervoor besproken overeenkomsten van de modus operandi en de verdere inhoud van de verklaringen niet af. Dat uit het procesdossier niet uitdrukkelijk blijkt dat verdachte op 8 juli 2024 al de lessee was van het voertuig, betekent niet dat dat wel het geval kan zijn en staat uitdrukkelijk niet in de weg aan de conclusie dat hij op genoemde datum de bestuurder van de auto was, gelet op de eerder besproken modus operandi en het signalement.

Tenslotte overweegt het hof dat voor de overtuiging meeweegt dat er over verdachte in het politiesysteem een zestal mutaties is opgenomen (periode 2020-2022), waarin steeds is vermeld dat de verdachte zichtbaar voor anderen masturbeerde voor het raam van zijn woning.

Het hof komt gelet op het voorgaande tot wettig en overtuigend bewijs en dus tot een bewezenverklaring van het onder 1 en 2 tenlastegelegde.

Het hof acht op grond van de inhoud van wettige bewijsmiddelen, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

Het hof spreekt verdachte vrij van die onderdelen van de tenlastelegging die hierboven niet bewezen zijn verklaard.

Het bewezenverklaarde is strafbaar.

Het onder 1 en 2 bewezenverklaarde levert op: telkens:

opzettelijk in het openbaar handelingen die aanstotelijk zijn voor de eerbaarheid verrichten.

Verdachte is strafbaar omdat geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk geworden die maakt dat verdachte niet strafbaar is.

Standpunt van het openbaar ministerie

De advocaat-generaal heeft gevorderd om verdachte te veroordelen tot een taakstraf van 40 uren, subsidiair 20 dagen hechtenis.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft geen strafmaatverweer gevoerd.

Oordeel van het hof

Bij het bepalen van de straf houdt het hof rekening met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte.

Verdachte heeft zich twee keer schuldig gemaakt aan schennis van de eerbaarheid door aangevers al rijdende in een personenauto op de snelweg te confronteren met zijn ontblote geslachtsdeel en aftrekkende bewegingen te maken. Het hoeft geen nader betoog dat de aangevers hier enorm van zijn geschrokken. Het gedrag van verdachte wordt als hinderlijk, onfatsoenlijk, aanstootgevend en angstaanjagend beschouwd en is in strijd met de publieke moraal. Bovendien heeft verdachte andere verkeersdeelnemers in gevaar gebracht door zich tijdens het rijden op de snelweg met andere handelingen bezig te houden dan het besturen van zijn auto. Tenslotte hadden ook de aangeefsters een gevaarlijke situatie kunnen veroorzaken door een schrikreactie op deze onverwachte en ongewenste confrontatie.

Uit het strafblad van verdachte van 12 februari 2026 blijkt dat hij nog niet eerder is veroordeeld zodat dat niet strafverhogend werkt.

Het hof acht, anders dan de politierechter en de advocaat-generaal, een voorwaardelijk strafdeel geboden, om zo verdachte ervan te weerhouden opnieuw in de fout te gaan.

Gelet op het voorgaande legt het hof aan de verdachte een taakstraf op van 80 uren subsidiair 40 dagen hechtenis, waarvan 40 uren subsidiair 20 dagen hechtenis voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren. Deze straf is passend en noodzakelijk.

De straf is gebaseerd op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 57 en 254b van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij golden op het moment van het bewezenverklaarde.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1 en 2 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 80 (tachtig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 40 (veertig) dagen hechtenis.

Bepaalt dat een gedeelte van de taakstraf, groot 40 (veertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 20 (twintig) dagen hechtenis, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

Aldus gewezen door

mr. L.G.J.M. van Ekert, voorzitter,

mr. A. van Maanen en mr. J.J. Roos, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. S.J.H. Salvino, griffier,

en op 30 maart 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.