GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN
Mr. M. Lagas,
De beslissing van de kantonrechter
zittingsplaats Leeuwarden
Arrest op het hoger beroep inzake de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (Wahv) tegen de beslissing van de kantonrechter van de rechtbank Den Haag van 20 februari 2025, betreffende
kantoorhoudende te Amsterdam,
beweerdelijk optredende namens [betrokkene] N.V. (hierna: de betrokkene),
gevestigd te [vestigingsplaats] .
De kantonrechter heeft het beroep van de betrokkene tegen de beslissing van de officier van justitie niet-ontvankelijk verklaard.
Het verloop van de procedure
Mr. M. Lagas (hierna: Lagas) heeft hoger beroep ingesteld tegen de beslissing van de kantonrechter. Er is gevraagd om een proceskostenvergoeding.
De advocaat-generaal heeft de gelegenheid gekregen een verweerschrift in te dienen. Van die gelegenheid is geen gebruik gemaakt.
De beoordeling
1. De kantonrechter heeft het beroep niet-ontvankelijk verklaard omdat geen nieuwe machtiging is overgelegd, ook niet nadat daartoe gelegenheid is geboden.
2. Lagas voert in hoger beroep aan dat hij op 15 april 2025 per Zivver (beveiligd e-mailverkeer met de rechtbank) de gevraagde machtiging, inclusief een uittreksel van de Kamer van Koophandel, heeft overgelegd. Deze machtiging was geldig tot en met 31 juli 2025. Een afschrift van deze machtiging heeft Lagas bij zijn hoger beroepschrift gevoegd.
3. De kantonrechter is, naar analogie van artikel 8:24, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb), bevoegd van een gemachtigde te verlangen dat deze een schriftelijk bewijs van machtiging overlegt ten einde vast te stellen of degene die zich als gemachtigde van een betrokkene aandient daartoe werkelijk bevoegd is.
4. Indien de kantonrechter vaststelt dat een machtiging als hiervoor bedoeld ontbreekt dan wel niet toereikend is, kan het beroep op grond van artikel 6:6 van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard, mits de indiener van het beroep de gelegenheid heeft gehad het verzuim te herstellen binnen een daartoe gestelde termijn.
5. Uit de beslissing van de kantonrechter, tevens houdende het opgemaakte proces-verbaal van de zitting van 20 februari 2025 volgt dat de kantonrechter heeft vastgesteld dat in het dossier geen machtiging zit waaruit blijkt dat de kentekenhouder M. Lagas machtigt. Het beroepschrift voldoet daarmee niet aan de voorwaarden. De kantonrechter heeft de zaak aangehouden en de betrokkene in de gelegenheid gesteld om binnen vier weken na verzending van deze beslissing alsnog een machtiging in te dienen.
6. Het hof stelt vast dat Lagas bij het instellen van het beroep bij de kantonrechter d.d.
24 juli 2024 een ondertekende machtiging d.d. 30 januari 2024 heeft overgelegd, waaruit blijkt dat hij door [betrokkene] N.V., aan wie de sanctie is opgelegd, is gemachtigd in bezwaar, (administratief) beroep en hoger beroep te gaan, alsmede het doen van (informatie)verzoeken, in iedere zaak waarin een kenteken voorkomt waarvan [betrokkene] de kentekenhouder is. De machtiging is geldig in de periode van 1 februari 2024 tot en met 31 januari 2025.
7. Het voeren van de onderhavige procedure bij de kantonrechter valt binnen de reikwijdte van de overgelegde machtiging. Weliswaar heeft de kantonrechter op zichzelf de bevoegdheid om een machtiging van een (beweerdelijk) gemachtigde te verlangen, maar onder de gegeven omstandigheden bestaat, naar het oordeel van het hof, redelijkerwijs geen twijfel dat Lagas ten tijde van het instellen van het beroep bij de kantonrechter bevoegdelijk optrad namens de betrokkene. De kantonrechter kon aldus in redelijkheid niet een nieuwe, dan wel andere machtiging verlangen.
8. Dit oordeel brengt mee dat de kantonrechter het beroep ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard. De beslissing van de kantonrechter kan niet in stand blijven. Het hof zal die beslissing vernietigen en doen hetgeen de kantonrechter had behoren te doen, te weten het beroep tegen de beslissing van de officier van justitie beoordelen. Gelet op het voorgaande merkt het hof mr. Lagas in de onderhavige zaak aan als gemachtigde van de betrokkene.
9. Aan de betrokkene is als kentekenhouder bij inleidende beschikking een sanctie opgelegd van € 257,- voor: “21 km per uur harder rijden dan mag binnen de bebouwde kom”. Deze gedraging zou zijn verricht op 11 april 2024 om 16:19 uur op de N211 Monsterseweg in ’s-Gravenzande met het voertuig met het kenteken [kenteken] .
10. De gemachtigde voert aan dat de betrokkene (het hof begrijpt dat de gemachtigde bedoelt de lessee van het voertuig), eigenaar van een uitzendbureau, heeft verklaard dat hij het voertuig had meegegeven aan een uitzendkracht, te weten [naam uitzendkracht] . [naam uitzendkracht] heeft vervolgens met moeite het voertuig ingeleverd, terwijl hij niet meer werkzaam was voor het uitzendbureau. De gemachtigde voert verder aan dat de lessee van mening is dat hij het gebruik van het voertuig niet heeft kunnen voorkomen. De uitzendkracht bleef na opzegging van het contract het voertuig gebruiken, terwijl dit niet is toegestaan volgens het contract. De uitzendkracht die het voertuig heeft verduisterd heeft geen gehoor gegeven aan alle dringende verzoeken van de lessee. Daarom stelt de lessee dat het voertuig tegen zijn wil in werd gebruikt.
11. Het hof stelt vast dat de gemachtigde in het hoger beroepschrift nog naar voren heeft gebracht dat de lessee de intentie had om het voertuig te verkopen aan zijn werknemer, te weten de heer [naam werknemer]. Deze grond is tegenstrijdig met de verklaring van de lessee, waarnaar de gemachtigde verwijst, en ook met het verdere betoog van de gemachtigde. Daarom gaat het hof hier verder aan voorbij.
12. Ingevolge artikel 5 van de Wahv kan de administratieve sanctie worden opgelegd aan degene op wiens naam het kenteken was ingeschreven in het kentekenregister ten tijde van de gedraging.
13. De Wahv biedt de kentekenhouder van het voertuig waarmee de gedraging is verricht niet de mogelijkheid om zich van zijn aansprakelijkheid voor de gedraging te bevrijden door de bestuurder van het betreffende voertuig bekend te maken. Bevrijding van die aansprakelijkheid is slechts mogelijk onder de in artikel 8 Wahv omschreven uitzonderingen, waaronder -voor zover hier van belang- het geval waarin degene op wiens naam het kenteken in het kentekenregister is ingeschreven aannemelijk maakt dat tegen zijn wil door een ander van het motorrijtuig gebruik is gemaakt en de betrokkene dit gebruik redelijkerwijs niet heeft kunnen voorkomen.
14. In onderhavige situatie komt de lessee geen beroep toe op die uitzondering, aangezien de uitzendkracht met toestemming van de lessee het voertuig heeft gebruikt. De niet onderbouwde stelling van de gemachtigde dat de uitzendkracht het voertuig na afloop van het contract onrechtmatig bleef gebruiken, is onvoldoende om aan te nemen dat tegen de wil van de betrokkene, dan wel van de lessee, door een ander van het voertuig gebruik is gemaakt.
15. De aangevoerde grond slaagt niet. De sanctie is terecht aan de betrokkene als kentekenhouder van het voertuig opgelegd. Het hof zal het beroep tegen de beslissing van de officier van justitie daarom ongegrond verklaren. Aanleiding voor het toekennen van een proceskostenvergoeding is er niet.
De beslissing
Het gerechtshof:
vernietigt de beslissing van de kantonrechter;
verklaart het beroep tegen de beslissing van de officier van justitie ongegrond;
wijst het verzoek om vergoeding van proceskosten af.
Dit arrest is gewezen door mr. De Witt, in tegenwoordigheid van mr. Van der Meulen als griffier, en op een openbare zitting uitgesproken.