ECLI:NL:GHDHA:2026:2417

1. De procedure in eerste aanleg

2. De procedure in hoger beroep

Het verloop van de procedure blijkt uit:

de dagvaarding in hoger beroep;

de memorie van grieven met producties;

de memorie van antwoord met producties;

de nadere akte met producties van [appellant] ;

de antwoordakte met producties van Dexia;

de akte uitlaten jurisprudentie met producties van [appellant] ;

de antwoordakte met producties van Dexia.

Het hof heeft een datum bepaald voor arrest. Het hof doet recht op bovenvermelde stukken en de stukken van de eerste aanleg.

3. De kern van de zaak

Deze zaak gaat over effectenleaseovereenkomsten, tot stand gekomen tussen Dexia en [appellant] via een tussenpersoon, Spaar Select. In hoger beroep is aan de orde de vraag of [appellant] is geadviseerd door een tussenpersoon die niet de daarvoor vereiste vergunning had, terwijl Dexia dat wist, dan wel behoorde te weten. Als deze tussenpersoon beleggingsadvies heeft gegeven en Dexia dat wist, dan wel behoorde te weten, heeft Dexia onrechtmatig gehandeld en moet zij de volledige schade van [appellant] vergoeden.

Dexia heeft – zakelijk weergegeven – gevorderd dat de kantonrechter bij vonnis voor recht verklaart dat Dexia ten aanzien van de met [appellant] gesloten effectenleaseovereenkomsten met nummers [nummer 1] en [nummer 2] aan al haar verplichtingen heeft voldaan en derhalve niets meer aan [appellant] is verschuldigd. Verder heeft Dexia gevorderd dat de kantonrechter [appellant] veroordeelt tot terugbetaling van hetgeen door Dexia onverschuldigd is betaald, zijnde een bedrag van € 1.353,16, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 23 april 2015 tot de dag van algehele voldoening, met veroordeling van [appellant] in de kosten van het geding.

De kantonrechter heeft voor recht verklaard dat Dexia jegens [appellant] aan al haar verplichtingen uit hoofde van de leaseovereenkomsten met nummers [nummer 1] en [nummer 2] heeft voldaan en op grond daarvan niets meer aan [appellant] verschuldigd is. De kantonrechter heeft het meer of anders gevorderde afgewezen en proceskosten tussen partijen gecompenseerd.

4. De beoordeling

Het hof verwijst naar het bestreden vonnis voor de feiten die de kantonrechter heeft vastgesteld onder het kopje ‘Feiten’. Deze feiten zijn niet bestreden, zodat ze ook in hoger beroep het uitgangspunt vormen.

In hoger beroep heeft [appellant] vijf grieven aangevoerd en geconcludeerd tot vernietiging van het bestreden vonnis, en afwijzing van de vordering van Dexia.

Dexia heeft geconcludeerd tot verwerping van de aangevoerde grieven en tot bekrachtiging van het bestreden vonnis.

Verjaring

Dexia heeft een beroep gedaan op verjaring van de vordering van [appellant] . Dat beroep gaat niet op. De vordering van [appellant] is gebaseerd op een onrechtmatige daad van Dexia. Deze vordering verjaart door verloop van vijf jaren vanaf het moment waarop [appellant] daadwerkelijk bekend is geworden met de schade en de aansprakelijke persoon (artikel 3:310 lid 1 BW). De verjaring kan worden gestuit door een schriftelijke mededeling waarin de schuldeiser zich ondubbelzinnig zijn recht voorbehoudt (artikel 3:317 lid 1 BW). Of de schriftelijke mededeling voldoet als stuitingshandeling hangt niet alleen af van de inhoud van de mededeling, maar ook van de context waarin deze werd gedaan en de overige omstandigheden van het geval. Anders dan Dexia lijkt te betogen, kan aan een mededeling als bedoeld in artikel 3:317 lid 1 BW niet de eis worden gesteld dat daarin een precieze feitelijke en juridische inkleding wordt gegeven waarop het vorderingsrecht zijn grondslag vindt.

Gelet op de inhoud van de sommatiebrieven en de context waarin deze aan Dexia zijn gestuurd, moet het Dexia duidelijk zijn geweest dat zij rekening moest houden met de mogelijkheid dat de vordering van [appellant] alsnog geldend gemaakt zou worden. Ook moet het Dexia duidelijk zijn geweest tegen welke (toekomstige) vordering van [appellant] zij zich in dat geval zou moeten verweren. In de sommatiebrief van 8 december 2005 staat immers welke verwijten [appellant] Dexia maakt ter zake van de effectenleaseovereenkomsten, waaronder dat Dexia onrechtmatig heeft gehandeld. De onderhavige vordering van [appellant] is gegrond op artikel 6:162 BW. Het feit dat [appellant] aanvoert dat Dexia een wettelijke plicht heeft geschonden, namelijk artikel 41 Nadere Regeling toezicht effectenverkeer 1999 (hierna: NR 1999), betekent niet dat er sprake is van een van de onrechtmatige daad-grondslag te onderscheiden vordering gegrond op artikel 41 NR 1999. Voor het stuiten van de vordering op grond van onrechtmatige daad was het niet nodig dat [appellant] ook expliciet in zijn stuitingsberichten vermeldde dat hij Dexia onrechtmatig handelen verweet specifiek (ook) op grond van artikel 41 NR 1999.

De conclusie is dat [appellant] de verjaring heeft gestuit, zodat het beroep van Dexia op verjaring faalt.

Klachtplicht

Het beroep van Dexia op de klachtplicht faalt. De klachtplicht (artikel 6:89 BW) ziet op prestaties van een schuldenaar die niet aan zijn verbintenis beantwoorden. Artikel 6:89 BW geldt dus niet voor een vordering uit onrechtmatige daad, waarvan hier sprake is (HR 13 juli 2018, ECLI:NL:HR:2018:1176, rov. 3.6).

Juridisch kader

Dexia handelt als aanbieder van een effectenleaseovereenkomst ten opzichte van [appellant] onrechtmatig, indien voorafgaand aan de totstandkoming van de effectenleaseovereenkomst met [appellant] (a) een cliëntenremisier tevens als financieel adviseur is opgetreden zonder te beschikken over de daarvoor benodigde vergunning, en (b) Dexia hiervan op de hoogte was of behoorde te zijn. Daadwerkelijke (subjectieve) bekendheid van Dexia met de advisering aan [appellant] is dus niet vereist. Vast staat dat bij de totstandkoming van de effectenleaseovereenkomsten met [appellant] Spaar Select als cliëntenremisier is betrokken en dat deze niet beschikte over een vergunning om te adviseren. Het hof moet beoordelen of in dit geval is voldaan aan de hiervoor onder (a) en (b) genoemde vereisten met betrekking tot ‘advisering’ en ‘wetenschap’. Is dat het geval, dan heeft Dexia onrechtmatig gehandeld en is zij schadeplichtig. Verder geldt in dat geval dat een beroep van Dexia op eigen schuld van de afnemer geen succes heeft, omdat de billijkheid in een dergelijk geval in beginsel eist dat de vergoedingsplicht van Dexia geheel in stand blijft. De inhoud van het advies van de cliëntenremisier of een eventueel eigen inzicht van de afnemer in het af te nemen effectenleaseproduct is ook niet meer van belang.

Advisering

Er is sprake van niet-toegestane advisering, indien een tussenpersoon in het kader van zijn beroep of bedrijf aan een afnemer een gepersonaliseerde aanbeveling heeft gedaan tot het aangaan van een specifieke effectenleaseovereenkomst of een ander specifiek financieel product. Voor de beoordeling of sprake is van een dergelijke gepersonaliseerde aanbeveling is vereist, maar ook voldoende, dat een effectenleaseproduct is voorgesteld als geschikt voor deze afnemer, of berust op een afweging van de persoonlijke omstandigheden van de afnemer. Voor de beoordeling of de tussenpersoon een aanbeveling heeft gedaan die berust op een afweging van persoonlijke omstandigheden van de afnemer is van belang of de tussenpersoon al dan niet:

i) heeft geïnformeerd naar de financiële omstandigheden en financiële doelen van de afnemer;

ii) ook andere mogelijke effectenleaseproducten heeft genoemd en besproken dan het uiteindelijk afgenomen product;

iii) naast of in samenhang met het afgenomen effectenleaseproduct een ander financieel product heeft geadviseerd.

Maar ook als deze omstandigheden in een concreet geval niet worden vastgesteld, bestaat de mogelijkheid dat de tussenpersoon een gepersonaliseerde aanbeveling heeft gedaan, namelijk een aanbeveling die is voorgesteld als geschikt voor de betrokken afnemer. Hoewel een zodanige, niet op een afweging van persoonlijke omstandigheden berustende aanprijzing onder omstandigheden mogelijk ook als een ‘verkooppraatje’ kan worden gekarakteriseerd, gaat de tussenpersoon daarmee niettemin de reikwijdte van zijn vrijstelling te buiten.

[appellant] heeft een concrete uiteenzetting gegeven van de wijze waarop Spaar Select in dit geval heeft bemiddeld bij de totstandkoming van de effectenleaseovereenkomst, onder “Advisering door Spaar Select” onder meer in het eerste processtuk van [appellant] in eerste aanleg. De stellingen van [appellant] komen, samengevat, op het volgende neer. Een bij naam genoemde medewerker van Spaar Select, die een bekende van [appellant] was, is bij hem thuis geweest voor een adviesgesprek. Er is tijdens het gesprek gesproken over de financiële situatie en wensen van [appellant] . [appellant] vertelde aan de medewerker dat hij graag wilde sparen voor de toekomst van zijn kinderen. Naar aanleiding hiervan heeft de medewerker van Spaar Select [appellant] geadviseerd om twee Capital Effect overeenkomsten aan te gaan. De medewerker heeft zijn advies onderbouwd met een prognose voorbeeld. [appellant] heeft op het advies van de medewerker vertrouwd, heeft dit advies opgevolgd en is de overeenkomsten aangegaan, aldus [appellant] . [appellant] heeft in hoger beroep een productie overgelegd met een verklaring van de medewerker, waaruit volgens [appellant] blijkt dat de medewerker [appellant] nog kent en hem destijds heeft geadviseerd.

Dexia heeft de stellingen over wat feitelijk tussen [appellant] en de betrokken tussenpersoon is voorgevallen betwist, omdat Dexia niet bij de advisering door de tussenpersoon aan [appellant] betrokken is geweest. Dexia betoogt dat uit de blote – en overigens ook onjuiste – stellingen van [appellant] en de overgelegde producties niet volgt dat Spaar Select vergunningplichtig advies heeft uitgebracht aan [appellant] . Dexia wijst er daarnaast op dat er rekening mee dient te worden gehouden dat de stellingen van [appellant] sjabloonmatig zijn opgesteld. Dexia meent dat deze omstandigheid een zwaarwegende aanwijzing vormt voor de onjuistheid van de stellingen van [appellant] . Dexia stelt dat het onjuist is dat Spaar Select een vaste werkwijze had, waarbij altijd een gepersonaliseerde aanbeveling werd gegeven. Daarbij wijst Dexia onder meer op een verklaring van de oprichter en toenmalig bestuursvoorzitter van Spaar Select, waaruit volgens Dexia blijkt dat het doen van een gepersonaliseerde aanbeveling voor het jaar 2000 geen deel was van de werkwijze van Spaar Select. Van Dexia kon niet worden verlangd dat zij destijds onderzoek verrichtte naar de werkwijze van de tussenpersoon bij [appellant] en relevante gegevens hierover verzamelde, omdat in dat geval twee decennia na dato nieuwe regels op Dexia van toepassing worden verklaard die destijds niet golden. Een dergelijke verplichting vindt ook geen steun in het recht en het verzaken van deze (vermeende) verplichting kan niet ertoe leiden dat de stellingen van [appellant] voor waar worden gehouden. Dexia is dan ook van mening dat haar bewijsaanbod moet worden gehonoreerd.

In dit geval heeft Dexia nog aangevoerd dat de feitelijke stellingen van [appellant] contradicties vertonen. Uit de uiteenzetting van de feiten in de conclusie van antwoord blijkt namelijk niet dat Spaar Select met [appellant] heeft gesproken over zijn financiële situatie of dat Spaar Select hem heeft voorgehouden welke bedragen dienen te worden ingelegd. Dit duidt er volgens Dexia op dat de keuze voor het bedrag berust op een afweging van [appellant] zelf. Dat [appellant] feitelijke stellingen in zijn laatste akte inneemt die haaks staan op zijn stellingen bij conclusie van antwoord, komt omdat de gemachtigde van [appellant] de feitelijke stellingen heeft aangepast aan de hand van de criteria van de Hoge Raad, aldus Dexia.

Het hof overweegt als volgt. In de vele andere procedures die Dexia over de effectenleaseproblematiek heeft gevoerd, zijn stukken in het geding gebracht waaruit duidelijk is geworden dat Dexia voor de distributie van haar effectenleaseproducten op grote schaal tussenpersonen heeft ingezet. Ook in deze procedure heeft [appellant] deze stukken (deels) overgelegd. Dexia maakte gebruik van tussenpersonen juist omdat die hun cliënten zouden kunnen adviseren een effectenleaseproduct af te nemen. Zij wist, dan wel behoorde te begrijpen, dat de bij haar aangesloten tussenpersonen de afnemers niet slechts in algemene zin over deze producten pleegden te informeren. Zo volgt (onder meer) uit het jaarverslag van (de rechtsvoorgangster van) Dexia over 1997, een artikel uit Het Financieele Dagblad van 22 april 1998, de tekst op de website van Dexia op 11 mei 2000 en een interview met de directeur beleggingsproducten van Dexia in het tijdschrift ‘Het effect Spaar Select’ uit 2000 dat Dexia bewust gebruikmaakte van tussenpersonen als afzetkanaal, juist omdat zij belangstellenden van een persoonlijk advies konden voorzien.

Door deze bedrijfsmatige opzet waarmee effectenleaseproducten door tussenpersonen werden verkocht, heeft Dexia gefaciliteerd en bevorderd dat tussenpersonen (die doorgaans op commissiebasis werkten) een specifiek op de persoon toegesneden advies gaven aan (potentiële) afnemers, terwijl het juist op de weg van Dexia had gelegen na te gaan wat de aard van de betrokkenheid van de tussenpersoon was en of er al dan niet sprake was van (verboden) vergunningplichtige advisering door de tussenpersoon. Dexia voert aan dat op haar geen ‘rechtsplicht’ rust om de werkwijze van de tussenpersoon te controleren. Echter, dat neemt niet weg dat het Dexia niet was toegestaan om een effectenleaseovereenkomst te sluiten als de tussenpersoon beleggingsadvies had gegeven zonder over een vergunning te beschikken. Dexia had niet haar ogen mogen sluiten voor het feit dat tussenpersonen afnemers slechts zelden in algemene zin pleegden te informeren over effectenleaseproducten. Het betreft hier een eigen verantwoordelijkheid van Dexia. Zij heeft niet erop mogen vertrouwen dat de Stichting Toezicht Effectenverkeer (STE; nu AFM) erop zou toezien dat de tussenpersonen niet in strijd met de wet handelden. Dat Dexia de stellingen van [appellant] inmiddels slechts bij gebrek aan wetenschap kan betwisten, is dan ook het gevolg van haar eigen nalatigheid en komt daarom voor haar rekening en risico. In de verhouding met [appellant] komt ook voor haar risico dat zij – naar eigen zeggen – pas sinds het arrest van de Hoge Raad van 2 september 2016 (ECLI:NL:HR:2016:2012) wist dat de inhoud van de contacten tussen de afnemer en de tussenpersoon van doorslaggevende betekenis zouden zijn.

Naar het oordeel van het hof moet de door [appellant] geschetste betrokkenheid van de tussenpersoon bij de totstandkoming van de effectenleaseovereenkomst, worden gekwalificeerd als vergunningplichtige advisering. Uit de stellingen van [appellant] volgt namelijk dat (i) de tussenpersoon met [appellant] heeft gesproken over zijn financiële situatie, (ii) [appellant] het financiële doel aan de tussenpersoon bekend heeft gemaakt, (iii) de tussenpersoon vervolgens specifieke effectenleaseproducten van een specifieke aanbieder heeft geadviseerd. Deze stellingen volstaan in ieder geval voor de conclusie dat de tussenpersoon de effectenleaseproducten aan [appellant] heeft voorgesteld als geschikt voor [appellant] , en dat op die grond sprake is van een gepersonaliseerde aanbeveling. Naar het oordeel van het hof bieden de door [appellant] overgelegde producties voldoende aanknopingspunten voor het standpunt van [appellant] dat Spaar Select met [appellant] de aanschaf van de effectenleaseproducten heeft besproken. Mede gelet op het feit dat tussenpersonen veelvuldig bij potentiële afnemers op huisbezoek gingen en daarbij een specifiek op de persoon toegesneden advies gaven aan potentiële afnemers, waarbij het gesprek volgens een min of meer vast patroon verliep, heeft [appellant] de stelling dat er is geadviseerd, hiermee voldoende gemotiveerd onderbouwd.. De omstandigheid dat [appellant] zijn stellingen eerst later in deze procedure heeft geconcretiseerd, maakt anders dan wat Dexia betoogt niet dat deze nadere concretisering op voorhand als ongeloofwaardig moet worden aangemerkt.

Dexia heeft de door [appellant] geschetste gang van zaken niet voldoende gemotiveerd betwist. Het hof zal haar daarom niet toelaten tot het leveren van tegenbewijs. Dexia heeft immers onvoldoende aanknopingspunten verschaft om te kunnen concluderen dat de stellingen van [appellant] over de gang van zaken niet (in grote lijnen) stroken met de werkelijkheid.

De stellingen die Dexia voor het overige heeft ingenomen, gaan uit van een onjuist (achterhaald) adviesbegrip. Het hof gaat uit van het begrip ‘advies’ zoals omschreven door de Hoge Raad in zijn prejudiciële beslissing.

Uit het voorgaande volgt dat het ervoor moet worden gehouden dat Spaar Select vergunningplichtig advies heeft gegeven aan [appellant] in de zin van de prejudiciële beslissing.

Wetenschap Dexia

Ter zake van de wetenschap van Dexia heeft [appellant] gesteld dat Dexia een bedrijfsmatige werkwijze had voor de verkoop van effectenleaseproducten, waarvan onderdeel was dat door de tussenpersonen die effectenleaseproducten voor haar verkochten financieel advies werd gegeven gericht op de aanschaf van een effectenleaseproduct van Dexia. Volgens [appellant] was Dexia op de hoogte van de werkwijze van de door haar ingeschakelde tussenpersonen. Zij wist dat deze tussenpersonen standaard, althans op grote schaal, beleggingsadvies gaven aan de cliënten die zij als cliëntenremisier vervolgens bij Dexia aanbrachten als afnemers van effectenleaseproducten. [appellant] is dan ook van mening dat Dexia bekend heeft moeten zijn met de advisering aan [appellant] .

Het hof overweegt als volgt. Uit de door [appellant] en Dexia overgelegde producties, die deels ook in vele andere procedures zijn overgelegd, volgt dat Dexia haar producten aanbood via tussenpersonen. Dexia heeft deze tussenpersonen destijds zelf omschreven als onafhankelijke, gespecialiseerde adviseurs met kwaliteit en kennis van zaken, zodat een met zorg omkleed persoonlijk advies gegarandeerd was. Dat terwijl zij deze tussenpersonen aan zich had gebonden als cliëntenremisier (op commissiebasis) en wist of moest weten dat deze tussenpersonen niet beschikten over een vergunning om te adviseren. Uit de overgelegde producties blijkt ook dat het voor Dexia kenbaar was dat deze tussenpersoon zich voorafgaand aan de totstandkoming van de effectenleaseovereenkomsten tegenover [appellant] als adviseur had gepresenteerd. Gezien deze gang van zaken had Dexia behoren te waarborgen dat Spaar Select aan de eisen van artikel 41 NR 1999 voldeed. Dexia heeft onvoldoende feiten of omstandigheden naar voren gebracht waaruit volgt dat zij ook bij nader onderzoek niet had kunnen weten dat de tussenpersoon vergunningplichtig advies had gegeven. Tegen deze achtergrond had het op de weg van Dexia gelegen nader te onderbouwen waarom zij in dit concrete geval niet wist en ook niet kon weten dat [appellant] door Spaar Select werd geadviseerd. Kortom, er is voldaan aan het vereiste dat Dexia wist of behoorde te weten dat Spaar Select [appellant] advies heeft gegeven.

Het hof gaat voorbij aan het bewijsaanbod van Dexia, omdat zij de hiervoor geschetste gang van zaken met betrekking tot haar ‘wetenschap’ onvoldoende gemotiveerd heeft betwist. Bovendien heeft Dexia onvoldoende concrete feiten of omstandigheden aangevoerd die tot een ander oordeel zouden kunnen leiden.

Tussenconclusie

Het voorgaande leidt tot de conclusie dat grief 1 slaagt. Dexia heeft onrechtmatig gehandeld en moet de schade van [appellant] volledig vergoeden.

De door [appellant] geleden schade kunnen partijen inmiddels berekenen. De voor vergoeding in aanmerking komende schade bestaat uit de door [appellant] betaalde inleg (termijnbetalingen en eventuele aflossingen minus (dividend)uitkeringen) en het niet vergoede gedeelte van de eventueel betaalde (fictieve) restschuld. Daarnaast dient rekening gehouden te worden met te verrekenen genoten voordelen, waaronder fiscale voordelen en eventueel in aanmerking te nemen batig saldo uit vorige overeenkomsten. De berekening kan worden gebaseerd op het door Dexia overgelegde financiële overzicht waarvan de juistheid door [appellant] niet of onvoldoende gemotiveerd is betwist. Ook dient een eventueel eerder betaalde schadevergoeding in aanmerking te worden genomen. De wettelijke rente is verschuldigd over het door Dexia te restitueren bedrag vanaf elk moment waarop schade wordt geleden. Het voorgaande betekent voor de onderhavige inleg, bestaande uit termijnbetalingen en eventuele aflossingen, dat de wettelijke rente over elk betaald gedeelte van de inleg verschuldigd wordt vanaf de dag van betaling van het desbetreffende gedeelte (HR 1 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1198). Daarbij geldt dat er geen voordeelstoerekening plaatsvindt op de ten tijde van de schadebegroting reeds verschenen wettelijke rente omdat een aanspraak op wettelijke rente over nadeel dat bij de voordeelstoerekening tegen voordelen wegvalt, moet worden geacht niet te zijn ontstaan. Slechts over het nadeel dat na voormelde wijze van voordeelstoerekening resteert, kan wettelijke rente in aanmerking worden genomen (HR 3 februari 2017, ECLI:NL:HR:2017:164, rov. 3.6.3). Indien in het verleden een uitbetaling op grond van het zogenoemde Hofmodel heeft plaatsgevonden, dient Dexia nog 1/3 deel van de restschuld te voldoen. Dit bedrag moet worden vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de dag van betaling van dat deel van de restschuld door [appellant] aan Dexia tot de voldoening door Dexia.

Dexia stelt dat het fiscaal voordeel dat [appellant] heeft genoten voor de twee overeenkomsten € 829,38 bedraagt, wat door [appellant] is betwist. Juist is dat het door [appellant] fiscaal genoten voordeel in aanmerking dient te worden genomen bij de schadebegroting. Omdat het door Dexia gevorderde reeds op grond van wat hiervoor is overwogen niet toewijsbaar is, kan verder in het midden blijven welk fiscaal voordeel [appellant] precies genoten heeft. Ten overvloede wordt daar nog aan toegevoegd het volgende. Dexia stelt dat zij tot dit bedrag is gekomen, omdat zij bij de aftrekbare rente ervan uit is gegaan dat [appellant] in 1999 en 2000 viel in de belastingschijf van 50%. [appellant] stelt daarentegen dat uit de inkomensverklaringen van de belastingdienst die hij heeft overgelegd en het daarop vermelde belastbaar inkomen over die jaren, volgt dat hij in 1999 en 2000 in de belastingschijven 37,05% respectievelijk 37,95% viel. Het fiscaal voordeel bedraagt volgens [appellant] daarom € 690,40. Naar het oordeel van het hof heeft [appellant] vooralsnog onvoldoende toegelicht hoe uit de productie die [appellant] heeft overgelegd volgt het belastbaar inkomen dat [appellant] stelt te hebben gehad. Deze bedragen corresponderen niet.

[appellant] stelt met grief 3 dat Dexia bij de aankoop van de aandelen onjuiste beurskoersen heeft gehanteerd, omdat zij een opslag zou hebben toegepast. [appellant] heeft in deze procedure echter geen vordering ingesteld die erop neerkomt dat hij terugbetaling wil van de onterecht betaalde opslag. Bij deze stand van zaken zal het hof geen oordeel vellen over de vraag of Dexia op dit punt nog iets is verschuldigd aan afnemer.

Een vergoeding voor buitengerechtelijke kosten is niet toewijsbaar, reeds omdat [appellant] in deze procedure geen daarop betrekking hebbende vordering heeft ingesteld. Grief 4 faalt.

Slotsom en proceskosten

Uit het voorgaande volgt dat de eerste grief van [appellant] slaagt. Wat verder nog is aangevoerd door partijen, kan niet tot een andere beslissing leiden. Grief 2 hoeft geen behandeling. Het bestreden vonnis zal worden vernietigd.

Dexia is aan te merken als de in het ongelijk gestelde partij. Ten onrechte zijn de proceskosten daarom tussen partijen gecompenseerd. Dexia dient ook in hoger beroep te worden veroordeeld in de proceskosten. Gelet op de in hoge mate gestandaardiseerde processtukken in deze procedure, zal het hof voor het bepalen van het salaris van de advocaat aansluiten bij appeltarief II.

5. De uitspraak

vernietigt het bestreden vonnis,

en opnieuw rechtdoende:

wijst de vordering van Dexia af;

veroordeelt Dexia in de proceskosten in eerste aanleg, en begroot die op € 150,00 aan salaris gemachtigde;

veroordeelt Dexia in de proceskosten van het hoger beroep, en begroot die kosten tot op heden aan de zijde van [appellant] op € 94,08 (kosten dagvaarding), € 313,00 aan griffierecht, op € 2.580,00 (2 punten × appeltarief II) voor salaris advocaat, en op € 189,00 voor nakosten. Als Dexia niet binnen veertien dagen na de dag van deze uitspraak aan de veroordelingen voldoet en het arrest daarna wordt betekend, worden de proceskosten vermeerderd met € 98,00 en de kosten van betekening;

verklaart dit arrest uitvoerbaar bij voorraad voor wat betreft de kostenveroordelingen.

Dit arrest is gewezen door mrs. A.J.P. Schild, H.J. van Harten, en R.F. Groos, en is ondertekend en in het openbaar uitgesproken op 21 juli 2026 door de rolraadsheer mr. J.E.H.M. Pinckaers in aanwezigheid van de griffier.