ECLI:NL:GHDHA:2026:512

In eerste aanleg is de verdachte ter zake van het aan hem tenlastegelegde veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 50 uren, subsidiair 25 dagen hechtenis, alsmede tot een ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van 270 dagen, waarvan 153 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren.

Namens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

hij op of omstreeks 27 februari 2022 te Zoetermeer een voertuig, te weten personenauto heeft bestuurd of als bestuurder heeft doen besturen, na gebruik van een in artikel 2, van het Besluit alcohol, drugs en geneesmiddelen in het verkeer, aangewezen stof en/of alcohol als bedoeld in artikel 8, eerste lid van de Wegenverkeerswet 1994, te weten alcohol, in combinatie met een of meer andere van deze aangewezen stoffen, te weten cannabis, terwijl ingevolge een onderzoek in de zin van artikel 8 van de WVW94 het gehalte in zijn bloed bij iedere aangewezen stof en/of alcohol 1,6 microgram THC per liter bloed en/of 1,83 milligram ethanol per milliliter bloed bedroeg, in elk geval (telkens) zijnde hoger dan de in artikel 3 van het genoemd Besluit, bij die aangewezen stoffen en/of alcohol afzonderlijk vermelde grenswaarde.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte ter zake van het aan hem tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 40 uren, subsidiair 20 dagen hechtenis, alsmede tot een ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van 270 dagen, waarvan 153 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren.

Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven, omdat het hof zich daarmee niet verenigt.

De verdachte heeft aangevoerd dat hij - zakelijk weergegeven - de voorgeschreven kennisgeving van de uitslag van het aan het in de tenlastelegging bedoelde bloed verrichte laboratoriumonderzoek niet heeft ontvangen en dat uit de bewijsmiddelen niet blijkt dat een opsporingsambtenaar de voorgeschreven kennisgeving heeft verzonden, zodat zijn recht op tegenonderzoek is geschonden en hij daarom van het tenlastegelegde moet worden vrijgesproken.

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat - kort gezegd - is voldaan aan het voorschrift van artikel 17 Besluit alcohol, drugs en geneesmiddelen in het verkeer (hierna: Besluit) inzake de kennisgeving, nu uit een op 15 januari 2023 opgemaakt aanvullend proces-verbaal blijkt dat volgens het politiesysteem op 23 maart 2022 een brief met de uitslag van het bloedonderzoek is opgemaakt en verzonden.

Het hof stelt voorop dat van een “onderzoek”, zoals bedoeld in artikel 8 lid 5 van de Wegenverkeerswet 1994 (hierna: WVW), slechts sprake is als de waarborgen zijn nageleefd waarmee de wetgever dat onderzoek met het oog op de betrouwbaarheid van de resultaten daarvan heeft omringd (ECLI:NL:HR:2020:1684). Tot de strikte waarborgen behoort onder meer het in artikel 17 van het Besluit neergelegde voorschrift dat de verdachte schriftelijk in kennis wordt gesteld van het resultaat van het bloedonderzoek en van het recht op tegenonderzoek (ECLI:NL:HR:2021:1793).

Aan de orde is derhalve de vraag of uit de bewijsmiddelen blijkt dat aan de verdachte de in artikel 17 van het Besluit, zoals dit destijds luidde, voorgeschreven kennisgeving is gedaan. Het hof overweegt hieromtrent als volgt.

Tot de stukken behoort het proces-verbaal onder nummer [nummer 1] . Dit proces-verbaal behelst het in deze zaak verrichte opsporingsonderzoek, waaronder de bij verdachte op 27 februari 2022 verrichte bloedafname, en is afgesloten op 1 maart 2022. Het proces-verbaal bevat aangaande de door het hof te beantwoorden vraag het volgende:

Uitslag bloedonderzoek

Het resultaat van het bloedonderzoek wordt later toegevoegd bij dit proces-verbaal. De uitslag van het bloedonderzoek zal worden nagezonden.

Bij de stukken van de zaak bevindt zich voorts een afschrift van een aan de verdachte geadresseerde brief d.d. 23 maart 2022 met als onderwerp “Uitslag bloedonderzoek”.

Gezien de inhoud heeft deze brief de kennelijke strekking te voldoen aan artikel 17 van het Besluit, maar uit dit afschrift van een niet ondertekende brief kan hoogstens worden afgeleid dat op 23 maart 2022 een brief van die inhoud door een -overigens niet met name genoemde- opsporingsambtenaar is tot stand gebracht. Dat deze brief ook daadwerkelijk is verzonden kan uit dit stuk op zichzelf niet blijken.

Nadat de verdachte ter terechtzitting in eerste aanleg van 9 januari 2023 reeds had aangevoerd dat hij een brief met deze inhoud niet had ontvangen, is bij proces-verbaal van 15 januari 2023 het volgende gerelateerd

“In het politiesysteem zagen wij dat er op 23 maart 2022 de brief met de uitslag van het bloedonderzoek is opgemaakt en verstuurd naar de woning gelegen aan de [adres] te [plaats] . Dit is gedaan door politieambtenaar [politieambtenaar] , [nummer 2] .”

Hieruit blijkt evenwel niet welke concrete gegevens de opsporingsambtenaren in het systeem hebben waargenomen en aan welke daarvan zij de interpretatie hebben verbonden dat verzending van de uitslag van het bloedonderzoek daadwerkelijk (op 23 maart 2022, althans tijdig) heeft plaatsgevonden. Evenmin verschaft dit proces-verbaal inzicht in de wijze waarop de desbetreffende informatie in het politiesysteem is opgenomen.

Een dergelijke, niet nader geconcretiseerde verwijzing naar een elektronische registratie is naar het oordeel van het hof onvoldoende ter weerlegging van het verweer dat niet is voldaan aan een tot de strikte waarborgen waarmee het in artikel 8 van de Wegenverkeerswet 1994 bedoelde onderzoek is omringd te rekenen wettelijk voorschrift. Daarbij neemt het hof mede in overweging dat de taak van kennisgeving door de Besluitgever is opgedragen aan de opsporingsambtenaar en deze in de gelegenheid is om na vervulling van zijn taak met een eenvoudig proces-verbaal omtrent eigen waarneming en ondervinding iedere denkbare twijfel over de naleving van het desbetreffende voorschrift te voorkomen.

Voorts neemt het hof in aanmerking dat de in artikel 17 van het Besluit bedoelde kennisgeving een essentiële rol vervult in de effectuering van het recht om in de gelegenheid te worden gesteld een tegenonderzoek te laten verrichten en om die reden onderdeel is van de strikte waarborgen. Mede gelet op de voor de verdachte geldende termijnvoorschriften die het Besluit bevat in verband met de tijdige aanvraag van tegenonderzoek kan aan het blijkens laatstgenoemd proces-verbaal nog op 15 januari 2023 bezorgde afschrift van de brief van 23 maart 2022 geen enkele betekenis worden toegekend.

Nu derhalve niet kan worden vastgesteld dat de in artikel 17 van het Besluit voorgeschreven kennisgeving aan de verdachte is toegezonden, kan niet worden bewezen dat een tot de strikte waarborgen, waarmee het in artikel 8 van de Wegenverkeerswet 1994 bedoelde en in de tenlastelegging genoemde onderzoek is omringd, behorend voorschrift is nageleefd.

Daaruit vloeit voort dat de verdachte van het hem tenlastegelegde behoort te worden vrijgesproken.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Dit arrest is gewezen door mr. R.M. Bouritius, als voorzitter, en mr. E.F. Lagerwerf-Vergunst en mr. J.A.M.J. Janssen-Timmermans, leden, in bijzijn van de griffier mr. M.S. Karsters.

Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 11 maart 2026.