5. Het tussenarrest van 15 januari 2015
Bij dit arrest heeft het hof de behandeling van de zaak aangehouden teneinde [appellant] in de gelegenheid te stellen om, uiterlijk op de in het dictum van dit arrest vermelde pro-forma datum, een rapportage van zijn psychische hulpverlener, Psychologenbureau [psychologenbureau] te [vestigingsplaats], in het geding te brengen waaruit ten minste blijkt wat de aard van de psychische klachten is (geweest), welke behandeling(en) [appellant] hiervoor heeft ontvangen of nog ontvangt, wanneer de behandeling(en) is/zijn aangevangen, wanneer de behandeling(en) (naar verwachting) zal/zullen kunnen worden beëindigd en of de psychosociale problematiek van [appellant] al dan niet (duurzaam) beheersbaar is.
6. De verdere loop van de procedure
Het hof heeft kennisgenomen van de rapportage psychodiagnostisch onderzoek uitgevoerd door psychologenbureau [registerpsycholoog] van 30 april 2015 alsmede het addendum van voornoemd psychologenbureau van 20 mei 2015, beiden overgelegd door de advocaat van [appellant] bij indieningsformulier d.d. 27 mei 2015.
7. De beoordeling
Het hof komt tot de volgende beoordeling.
Het hof acht het, gelet op de inhoud van voornoemde rapportage en addendum, onvoldoende aannemelijk dat [appellant] thans in staat zal zijn om alle uit de schuldsaneringsregeling voortvloeiende verplichtingen naar behoren na te komen nu vast is komen te staan dat de behandeling voor de psychosociale problematiek van [appellant] (klinische gespreksvoering in de vorm van cognitieve gedragstherapie), welke volgens registerpsycholoog drs. [registerpsycholoog], hierna te noemen: [registerpsycholoog], in navolging op het door hem uitgevoerde psychodiagnostisch onderzoek geïndiceerd is, nog niet is aangevangen. [registerpsycholoog] stelt dat [appellant] door het volgen van voornoemde therapie meer duurzaam vat zal leren krijgen op zijn psychische en psychosociale problematiek en bovendien zijn kans vergroot om zichtzelf ook sociaal maatschappelijk blijvend staande te houden. [registerpsycholoog] stelt daarbij voorts dat over de duur van de behandeling geen uitspraak valt te doen. Het hof maakt hieruit op dat [appellant] zijn psychosociale problematiek nog niet duurzaam onder controle heeft en zich op dit moment ook nog niet in maatschappelijk opzicht staande weet te houden zoals bedoeld in artikel 5.4.3. van het Procesreglement verzoekschriften insolventiezaken rechtbanken. Met het oog op de toekomst hecht het hof er echter aan nog op te merken dat [appellant], nu het psychodiagnostisch onderzoek een duidelijk behandelplan indiceert, op de goede weg lijkt en dat [appellant], indien en zodra hij zijn psychosociale problematiek wel duurzaam onder controle heeft gekregen en dit bovendien door middel van een actuele en ter zake doende rapportage kan aantonen, op het geëigende moment opnieuw kan verzoeken te worden toegelaten tot de wettelijke schuldsaneringsregeling. Het is dan uiteraard wel mede van belang dat [appellant], die blijkens voornoemd addendum van [registerpsycholoog] in elk geval thans al over een goed sociaal vangnet blijkt te beschikken, aanvangt met de op basis van zijn psychodiagnostisch onderzoek geïndiceerde behandeling en deze ook succesvol weet te doorlopen en af te ronden, mede opdat dan wel op enig moment de in artikel 5.4.3. van voornoemd procesreglement bedoelde rapportage kan worden overlegd waaruit blijkt dat de problemen al enige tijd beheersbaar zijn. Daarbij merkt het hof nog op dat een te premature toelating van [appellant] tot de wettelijke schuldsanering het voor hem ingrijpende gevolg kan hebben dat, indien hij niet aan alle in dat kader geldende verplichtingen kan voldoen, de schuldsaneringsregeling voortijdig wordt beëindigd met het voor hem nog ingrijpender gevolg, dat hij, ingevolge de visie van de wetgever en de stand van de jurisprudentie van de Hoge Raad - als recent wederom bevestigd in HR 25 oktober 2013, ECLI:NL:HR:2013:1031 -, in beginsel de komende tien jaar geen nieuw verzoek tot toelating kan doen. Ook dit is een aspect dat aandacht verdient en meeweegt bij het oordeel of en wanneer een schuldenaar geschikt is om tot de schuldsaneringsregeling te worden toegelaten.
Nu [appellant] thans niet voldoet aan het cumulatieve vereiste van artikel 288 lid1 sub c Fw, zal het hof – zoals reeds overwogen in onderdeel 3.7.3. van het tussenarrest - toetsing aan de overige cumulatieve vereisten van artikel 288 Fw achterwege laten.
Het vonnis waarvan beroep zal derhalve worden bekrachtigd.
4. De uitspraak
Het hof:
bekrachtigt het vonnis waarvan beroep.
Dit arrest is gewezen door mrs. L.Th.L.G. Pellis, A.P. Zweers-van Vollenhoven en J.J. Minnaar en in het openbaar uitgesproken op 25 juni 2015.