ECLI:NL:GHSHE:2025:1095, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 17-04-2025, 20-000018-23

Dit advies is anders dan het advies van onderzoekers in 2022. Destijds werd het

vuurwapenbezit meer beschouwd als samenhangend met vooral zijn achterdocht, terwijl ondergetekenden het vuurwapenbezit als uiting van zijn antisociale persoonlijkheidsstoornis zien, zonder dat daardoor zijn wilsvrijheid werd ingeperkt. 5. a. Welke verwachting heeft u, gelet op de hiervoor beschreven stoornis, ten aanzien van het risico op recidive? b. Welke beschermende functies in de persoonlijkheid of functioneren dienen hierbij in overweging te worden genomen? c. Welke contextuele, situatieve of andere condities dienen hierbij in overweging te worden genomen? d. Is er iets te zeggen over eventuele onderlinge beïnvloeding van deze factoren en condities? Wanneer betrokkene zonder zorg detentie zal verlaten komt de risicotaxatie uit op een hoog risico, en binnen detentie op een matig risico.

Wanneer gekeken wordt naar de beschermende factoren dan zijn deze maar in zeer beperkte mate aanwezig in het leven van betrokkene. Ten aanzien van de externe beschermende factoren geldt dat deze buiten detentie niet aanwezig zijn. Binnen detentie is er sprake van hulpverlening, woonruimte en toezicht, wat beschermend is.

De beschermende factoren zijn niet in die mate aanwezig dat zij het recidiverisico verlagen. Het risico op herhaling van geweld, indien betrokkene zonder zorg detentie zou verlaten, wordt nog altijd ingeschat als hoog. Binnen detentie zijn er meer beschermende factoren aanwezig, wat maakt dat het risico daar als laag tot matig kan worden ingeschat.

Het klinische oordeel komt overeen met de inschatting op basis van de risicotaxatie instrumenten. 6. a. Welke aanbevelingen van gedragsdeskundige en van andere aard zijn te doen voor interventies die het eventuele recidivegevaar kunnen beperken? b. Binnen welk(e) juridisch(e) kader(s) zouden deze gerealiseerd kunnen worden?

Het advies is om betrokkene op te nemen in een beveiligde klinische behandelsetting om het recidiverisico te beperken en hem te behandelen voor de stoornissen. De focus van de behandeling zal deze keer meer moeten uitgaan naar het zoeken naar een passend en effectief extern risicomanagement. Tevens is controle op middelengebruik met als doel een volledige abstinentie van alcohol en drugs het advies. Aangezien de tekorten op neurobiologisch vlak nu zo duidelijk naar voren komen tijdens het onderzoek, wordt geadviseerd middels procesdiagnostiek (het observeren over de tijd) vast te stellen of de kenmerken die doen denken aan een ontwikkelingsstoornis, voortdurend aanwezig zijn in het gedrag van betrokkene en doorspelen in alle aspecten van zijn functioneren. Mogelijk moeten de diagnostische conclusies daarop worden aangepast. Hoe dan ook is het van belang tijdens de behandeling rekening te houden met de genoemde beperkingen. Ook dient tijdens de behandeling het medicatiegebruik opnieuw geëvalueerd te worden. Het gebruik van een SSRI (medicatie tegen angst en depressie) of antipsychotisch medicijn kan opnieuw overwogen worden, waarbij geobserveerd kan worden of dit het functioneren van betrokkene positief kan beïnvloeden. Ook op dit aspect is echter controle en toezicht van groot belang, gezien het feit dat betrokkene zeer verslavingsgevoelig is en ook medicatie als verdovende middelen is gaan gebruiken. De kern van de behandeling zal echter zijn, en zo is dit ook aan betrokkene zelf teruggegeven, dat betrokkene zich moet bevinden in een omgeving die een sterke positieve invloed op hem heeft, aangezien hij door zijn gebrek aan identiteit en neiging tot antisociaal gedrag, anders weer de criminaliteit in zal gaan, waar hij door spanningen en angsten de controle over zijn gedrag verliest en het recidiverisico zal toenemen.

Voorts is het advies van onderzoekers om betrokkene traumabehandeling te geven gericht op afname van de PTSS-klachten. Er wordt geen verband aangetoond tussen de PTSS klachten en het delict, omdat deze toen nog niet aanwezig waren, en behandeling wordt dan ook niet geadviseerd in het kader van de recidiveverlaging, echter voor het algeheel functioneren van betrokkene zou het gunstig zijn als deze klachten zouden afnemen. Anders dan het onderzoek in 2022 wordt er geen contra-indicatie gezien voor een langere duur van de klinische fase. Indien nodig voor een zorgvuldige diagnostiek ten aanzien van de diagnose en het risicomanagement en het uitzoeken van het effect van medicatie kan de klinische fase zeker enkele jaren in beslag nemen.

De bovenbeschreven behandeling kan, naar oordeel van onderzoekers, enkel uitgevoerd worden binnen het kader van een tbs met bevel tot verpleging. Betrokkene heeft eerder laten zien dat hij in staat is een dubbelleven te leiden onder de ogen van de reclassering. Hij had met de reclassering ogenschijnlijk een goede band, maar uit angst voor de consequenties besprak hij vrijwel niets van alles wat er speelde in zijn leven. Al tijdens de transmurale fase van zijn vorige Tbs-behandeling gebruikte hij drugs en voerde hij criminele activiteiten uit. Hij is in staat te liegen en bedriegen, zonder dat dit van hem af te lezen is door getrainde professionals. Hij heeft een vlakke uitstraling waardoor het niet aan hem te zien is of hij angstig of gespannen is. Enkel een strakke controle en ingrijpen bij overtreding van de regels kan naar oordeel van onderzoekers het recidive risico beperken. Een kliniek met een hoog beveiligingsniveau (niveau 3), zoals in een FPK, lijkt hiervoor aangewezen.

Het hof verenigt zich met de hiervoor weergegeven conclusies en adviezen van de deskundigen, maakt deze tot de zijne en legt deze ten grondslag aan zijn beslissing.

Tevens heeft het hof gelet op de overige persoonlijke omstandigheden van de verdachte, voor zover daarvan ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken. De verdachte heeft ten overstaan van het hof verklaard dat hij bezig is met het behalen van zijn havo-diploma en dat hij sinds enkele jaren een nieuwe relatie heeft.

Op te leggen gevangenisstraf Het hof is van oordeel dat, in verband met een juiste normhandhaving en met het oog op vergelding en generale preventie, niet kan worden volstaan met het opleggen van een andersoortige of lichtere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt.

Bij de bepaling van de duur van de op te leggen gevangenisstraf heeft het hof rekening gehouden met de ernst van het bewezenverklaarde in de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in het hierop gestelde wettelijk strafmaximum en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Op grond van de recidiveregeling van artikel 43a van het Wetboek van Strafrecht bedraagt de maximale gevangenisstraf voor de in deze zaak bewezenverklaarde doodslag, gelet op artikel 287 (oud) Wetboek van Strafrecht en de hiervoor genoemde eerdere veroordeling van de verdachte, 20 jaren.

In deze zaak is daarnaast ook nog verboden wapenbezit bewezenverklaard. De verdachte heeft een gas-/alarmpistool met bijbehorende munitie voorhanden gehad en heeft daarmee [slachtoffer 4] om het leven gebracht. De oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) gaan voor het voorhanden hebben van een pistool in de openbare ruimte als vertrekpunt uit van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 8 maanden.

Hoewel het hof in het feit dat de verdachte, volgens de conclusies van de deskundigen, die het hof overneemt en tot de zijne maakt, verminderd toerekeningsvatbaar dient te worden geacht voor de bewezenverklaarde doodslag, aanleiding ziet om de op te leggen gevangenisstraf enigszins te matigen, acht het hof de door de rechtbank opgelegde gevangenisstraf voor de duur van 15 jaren met aftrek van voorarrest niet passend. Deze strafafdoening doet onvoldoende recht aan de aard en ernst van de bewezenverklaarde feiten en de ernst van de gevolgen hiervan voor de slachtoffers.

Al het vorenstaande afwegende acht het hof in beginsel oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 20 jaren met aftrek van voorarrest, zoals door de advocaat-generaal is gevorderd, passend en geboden.

Redelijke termijn Het hof overweegt met betrekking tot het procesverloop in deze zaak als volgt.

Het hof stelt voorop dat elke verdachte recht heeft op een openbare behandeling van zijn zaak binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Deze waarborg strekt er onder meer toe te voorkomen dat een verdachte langer dan redelijk is onder de dreiging van een strafvervolging zou moeten leven.

Het hof stelt vast dat de redelijke termijn bij de behandeling in eerste aanleg niet is overschreden.

De aanvang van de termijn in hoger beroep stelt het hof vast op de datum waarop namens de verdachte hoger beroep is ingesteld, te weten 2 januari 2023. Het einde van de termijn stelt het hof op 17 april 2025, de datum waarop het hof arrest zal wijzen. Daarmee is de redelijke termijn in hoger beroep, die voor deze fase, nu sprake is van een gedetineerde verdachte, op 16 maanden wordt gesteld, overschreden met 11 maanden en 15 dagen. Het hof acht geen bijzondere omstandigheden aanwezig die deze overschrijding rechtvaardigen.

Het hof zal de overschrijding van de redelijke termijn verdisconteren in de straftoemeting, in die zin dat het hof een kortere gevangenisstraf zal opleggen.

Het voorgaande leidt tot de slotsom dat het hof de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 jaren met aftrek van voorarrest.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1]

De benadeelde partij [slachtoffer 1] heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding van een bedrag van € 52.513,50, bestaande uit € 5.013,50 aan materiële schade en € 47.500,00 aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente.

Deze vordering is bij vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van € 13,50 aan materiële schade en een bedrag van € 47.500,00 aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Ten aanzien van het meergevorderde aan materiële schade is de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard in de vordering tot schadevergoeding.

De benadeelde partij heeft schriftelijk te kennen gegeven de gehele vordering in hoger beroep te handhaven.

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de advocaat van de benadeelde partij te kennen gegeven dat de post ‘toekomstige schade’ in hoger beroep wordt verminderd tot een bedrag van € 264,00.

De vordering in hoger beroep luidt derhalve als volgt.

De verdediging heeft de gevorderde materiële schade en de gevorderde immateriële schade ter terechtzitting in hoger beroep niet (langer) (inhoudelijk) betwist.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is het hof voldoende gebleken dat aan de benadeelde partij [slachtoffer 1] als gevolg van het onder feit 1 bewezenverklaarde handelen van de verdachte (doodslag) rechtstreeks schade is toegebracht tot een bedrag van € 277,50 aan materiële schade en een bedrag van € 47.500,00 aan immateriële schade.

Het hiervoor overwogene leidt ertoe dat de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1] geheel toewijsbaar is, met vermeerdering met de wettelijke rente, voor de materiële schade met ingang van 16 november 2022 (de datum van ondertekening van het verzoek tot schadevergoeding) en voor de immateriële schade met ingang van 14 november 2021 (de datum van het overlijden van het slachtoffer) tot aan de dag der algehele voldoening.

Het hof zal de verdachte, die als de in het ongelijk gestelde partij kan worden aangemerkt, tevens veroordelen in de proceskosten aan de zijde van de benadeelde partij, ten tijde van het wijzen van dit arrest begroot op nihil. Voorts zal de verdachte worden veroordeeld in de ten behoeve van de tenuitvoerlegging van dit arrest door de benadeelde partij nog te maken kosten.

Schadevergoedingsmaatregel t.b.v. [slachtoffer 1]

Op grond van het onderzoek ter terechtzitting heeft het hof in rechte vastgesteld dat door het onder feit 1 bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade aan het slachtoffer [slachtoffer 1] is toegebracht tot een bedrag van € 47.777,50. De verdachte is daarvoor jegens het slachtoffer naar burgerlijk recht aansprakelijk.

Het hof ziet aanleiding om aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op te leggen ter hoogte van voormeld bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente, voor de materiële schade met ingang van 16 november 2022 (de datum van ondertekening van het verzoek tot schadevergoeding) en voor de immateriële schade met ingang van 14 november 2021 (de datum van het overlijden van het slachtoffer) tot aan de dag der algehele voldoening, nu het hof het wenselijk acht dat de Staat der Nederlanden schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert. Het hof zal daarbij bepalen dat gijzeling voor na te melden duur kan worden toegepast indien verhaal niet mogelijk blijkt, met dien verstande dat de toepassing van die gijzeling de verschuldigdheid niet opheft.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2]

De benadeelde partij [slachtoffer 2] heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding van een bedrag van € 26.727,85, bestaande uit € 1.727,85 aan materiële schade en € 25.000,00 aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente. De vordering valt uiteen in de volgende schadeposten:

De benadeelde partij heeft te kennen gegeven de gehele vordering in hoger beroep te handhaven.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof de vordering van de benadeelde partij integraal zal toewijzen, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en met veroordeling van de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

De verdediging heeft de gevorderde materiële en immateriële schade ter terechtzitting in hoger beroep niet langer (inhoudelijk) betwist.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is het hof voldoende gebleken dat aan de benadeelde partij [slachtoffer 2] als gevolg van het onder feit 1 bewezenverklaarde handelen van de verdachte (doodslag) rechtstreeks schade is toegebracht tot een bedrag van € 1.727,85 aan materiële schade en € 25.000,00 aan immateriële schade.

Het hiervoor overwogene leidt ertoe dat de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2] geheel toewijsbaar is, met vermeerdering met de wettelijke rente, voor de materiële schade met ingang van 18 januari 2022 (de datum van de factuur van de uitvaartkosten) en voor de immateriële schade met ingang van 14 november 2021 (de datum van het overlijden van het slachtoffer) tot aan de dag der algehele voldoening.

Het hof zal de verdachte, die als de in het ongelijk gestelde partij kan worden aangemerkt, tevens veroordelen in de proceskosten aan de zijde van de benadeelde partij, ten tijde van het wijzen van dit arrest begroot op nihil. Voorts zal de verdachte worden veroordeeld in de ten behoeve van de tenuitvoerlegging van dit arrest door de benadeelde partij nog te maken kosten.

Schadevergoedingsmaatregel t.b.v. [slachtoffer 2]

Op grond van het onderzoek ter terechtzitting heeft het hof in rechte vastgesteld dat door het onder feit 1 bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade aan het slachtoffer [slachtoffer 2] is toegebracht tot een bedrag van € 26.727,85. De verdachte is daarvoor jegens het slachtoffer naar burgerlijk recht aansprakelijk.

Het hof ziet aanleiding om aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op te leggen ter hoogte van voormeld bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente, voor de materiële schade met ingang van 18 januari 2022 (de datum van de factuur van de uitvaartkosten) en voor de immateriële schade met ingang van 14 november 2021 (de datum van het overlijden van het slachtoffer) tot aan de dag der algehele voldoening, nu het hof het wenselijk acht dat de Staat der Nederlanden schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert. Het hof zal daarbij bepalen dat gijzeling voor na te melden duur kan worden toegepast indien verhaal niet mogelijk blijkt, met dien verstande dat de toepassing van die gijzeling de verschuldigdheid niet opheft.

Vordering van het slachtoffer [slachtoffer 3]

Bij brief d.d. 12 februari 2025 heeft de vader van het slachtoffer [slachtoffer 3] het hof verzocht om ten behoeve van zijn zoon aan de verdachte de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht op te leggen.

Ingevolge het schade-onderbouwingsformulier heeft dit verzoek betrekking op een bedrag van € 30.000,00 aan immateriële schade (shockschade). Ter terechtzitting in hoger beroep is het verzoek om de schadevergoedingsmaatregel ex artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht voor genoemd bedrag aan de verdachte op te leggen namens het slachtoffer herhaald en nader toegelicht.

De verdediging heeft niet-ontvankelijkverklaring van het slachtoffer [slachtoffer 3] in de vordering bepleit omdat het slachtoffer zich niet in het geding in eerste aanleg heeft gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Met betrekking tot oplegging van de schadevergoedingsmaatregel heeft de verdediging bepleit deze niet op te leggen. De rekening hoort bij het OM thuis, aldus de verdediging.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het slachtoffer [slachtoffer 3] niet-ontvankelijk zal verklaren in zijn vordering tot schadevergoeding en aan de verdachte de schadevergoedingsmaatregel zal opleggen voor het gevorderde bedrag van € 30.000,00, te vermeerderen met de wettelijke rente.

Het hof overweegt dienaangaande als volgt.

Het hof is niet gebleken dat het slachtoffer [slachtoffer 3] zich overeenkomstig de wet in het geding in eerste aanleg heeft gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Gelet hierop is het slachtoffer op grond van artikel 421, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering onbevoegd zich te voegen in het geding in hoger beroep, zodat hij niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in zijn vordering tot schadevergoeding. Het hof zal het slachtoffer tevens veroordelen in de kosten aan de zijde van de verdachte en begroot deze op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel t.b.v. [slachtoffer 3] Ingevolge artikel 36f, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht kan de rechter bij een veroordeling wegens een strafbaar feit de schadevergoedingsmaatregel aan de verdachte opleggen, indien en voor zover de verdachte jegens het slachtoffer naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die door het strafbare feit is toegebracht. De schadevergoedingsmaatregel staat los van de voegingsprocedure en kan bijvoorbeeld ook worden toegepast als, zoals in dit geval, het slachtoffer zich in de strafprocedure niet als benadeelde partij heeft gevoegd. Zowel de aard als de omvang van de maximaal te vergoeden schade moet volgens de criteria van het burgerlijk recht worden vastgesteld.

Onder omstandigheden is het mogelijk dat iemand die een ander doodt ook onrechtmatig handelt jegens degenen bij wie die confrontatie een hevige emotionele schok teweegbrengt, de zogenoemde ‘schokschade’. Gezichtspunten die daarbij een rol spelen zijn onder meer:

- de aard, de toedracht en de gevolgen van de jegens het primaire slachtoffer gepleegde onrechtmatige daad, waaronder de intentie van de dader en de aard en ernst van het aan het primaire slachtoffer toegebrachte leed;- de wijze waarop het secundaire slachtoffer wordt geconfronteerd met de jegens het primaire slachtoffer gepleegde onrechtmatige daad en de gevolgen daarvan. Daarbij kan onder meer worden betrokken of hij door fysieke aanwezigheid of anderszins onmiddellijk kennis kreeg van het onrechtmatige handelen jegens het primaire slachtoffer, of dat hij nadien met de gevolgen van dit handelen werd geconfronteerd. Bij een latere confrontatie kan een rol spelen in hoeverre zij onverhoeds was. Bij het aan dit gezichtspunt toe te kennen gewicht kan meewegen of het secundaire slachtoffer beroepsmatig of anderszins bedacht moest zijn op een dergelijke schokkende gebeurtenis;- de aard en hechtheid van de relatie tussen het primaire slachtoffer en het secundaire slachtoffer, waarbij geldt dat bij het ontbreken van een nauwe relatie niet snel onrechtmatigheid kan worden aangenomen.

Het recht op vergoeding van schade die is veroorzaakt door het onrechtmatig teweegbrengen van een hevige emotionele schok is beperkt tot de schade die volgt uit geestelijk letsel. Voor de toewijzing van schadevergoeding ter zake van dat geestelijk letsel is vereist dat het bestaan van dat geestelijk letsel naar objectieve maatstaven is vastgesteld. In de rechtspraak over schokschade is in dat verband steeds overwogen dat dit in het algemeen slechts het geval zal zijn indien sprake is van een in de psychiatrie erkend ziektebeeld. Daarmee is beoogd tot uitdrukking te brengen dat die emotionele schok moet hebben geleid tot geestelijk letsel dat gelet op aard, duur en/of gevolgen ernstig is, en in voldoende mate objectiveerbaar. Dit brengt mee dat als de rechter op grond van een rapportage van een ter zake bevoegde en bekwame deskundige – waarbij gedacht kan worden aan een ter zake bevoegde en bekwame psychiater, huisarts of psycholoog – tot het oordeel komt dat sprake is van geestelijk letsel in de hiervoor bedoelde zin, hij tot toewijzing van schadevergoeding kan overgaan, ook als in die rapportage geen diagnose van een in de psychiatrie erkend ziektebeeld wordt gesteld. Als sprake is van geestelijk letsel als hier bedoeld, komt zowel de materiële als de immateriële schade die daarvan het gevolg is voor vergoeding in aanmerking.

(zie Hoge Raad 28 juni 2022, ECLI:NL:2022:958)

Het hof is van oordeel dat uit de inhoud van het schade-onderbouwingsformulier, de bijlagen daarbij en het verhandelde ter terechtzitting in hoger beroep voldoende blijkt dat bij het slachtoffer [slachtoffer 3] sprake is van geestelijk letsel, opgelopen als gevolg van de hevige emotionele schok die is teweeggebracht doordat hij op zesjarige leeftijd in de woning van het slachtoffer [slachtoffer 4] , zijn peetoom, aanwezig was toen deze bij de voordeur van zijn woning werd neergeschoten door de verdachte. Toen het schieten begon zat het slachtoffer met zijn moeder op de bank in de woonkamer van de woning. Bij de daarop volgende schoten heeft de moeder van het slachtoffer hem op de grond ‘gegooid’ en is ze bovenop hem gaan liggen. Uit de stukken en het verhandelde ter terechtzitting in hoger beroep is het hof wat betreft de impact die deze gebeurtenissen op het slachtoffer [slachtoffer 3] hebben gehad het volgende gebleken.

In de eerste week na het incident heeft het slachtoffer in de nachten in zijn broek gepoept en geplast, wat voor hem ongebruikelijk was. Ook was het slachtoffer de eerste periode na het incident wat angstiger. Hij kon minder goed in slaap vallen en had een verminderde eetlust.

Vanwege deze klachten is in de maanden hierna hulpverlening voor het slachtoffer opgestart. Uiteindelijk heeft het slachtoffer zes maanden ondersteuning van [naam 1] en [naam 2] gekregen. In deze periode heeft hij Clas-therapie en traumatherapie gevolgd. De regiebehandelaar van Clas heeft vastgesteld dat het slachtoffer last heeft van PTTS-klachten. In november 2022 is de ambulante gezinsbegeleiding door [naam 2] afgerond. De begeleiding van [naam 1] heeft plaatsgevonden tot maart 2023. Na het afsluiten van het contact met [naam 1] leek het enige tijd goed te gaan met het slachtoffer. In januari 2024 heeft de vader van het slachtoffer echter opnieuw ondersteuning aan de hulpverlening en bij [naam 2] gevraagd omdat het slachtoffer weer last leek te krijgen van spanningsklachten. In juli 2024 is het slachtoffer gestart met behandeling voor zijn PTSS-klachten. In januari 2025 was de hulpverlening nog niet afgerond.

Het hof is van oordeel dat hiermee het bestaan van geestelijk letsel naar objectieve maatstaven voldoende is komen vast te staan. Naar het oordeel van het hof is daarmee voldaan aan de vereisten voor het toekennen van shockschade.

Naar het oordeel van het hof is het gevorderde bedrag van € 30.000,00, mede gezien de bedragen die in soortgelijke zaken worden toegewezen, redelijk en billijk. Het hof zal voor dat bedrag de schadevergoedingsmaatregel aan de verdachte opleggen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 13 november 2021, zijnde de pleegdatum van het bewezenverklaarde feit, nu het hof het wenselijk acht dat de Staat der Nederlanden schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert. Het hof zal daarbij bepalen dat gijzeling voor na te melden duur kan worden toegepast indien verhaal niet mogelijk blijkt, met dien verstande dat de toepassing van die gijzeling de verschuldigdheid niet opheft.

BESLISSING

Het hof:

vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de opgelegde gevangenisstraf en de beslissing op de vorderingen tot schadevergoeding van de benadeelde partijen [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en de in beide gevallen opgelegde schadevergoedingsmaatregel en doet in zoverre opnieuw recht;

veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 (achttien) jaren;

beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;

gelast dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld en dat hij van overheidswege zal worden verpleegd;

legt de verdachte op de maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking als bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht;

vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1]

wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [slachtoffer 1] ter zake van het onder 1 bewezenverklaarde tot het bedrag van € 47.777,50 (zevenenveertigduizend zevenhonderdzevenenzeventig euro en vijftig cent) bestaande uit € 277,50 (tweehonderdzevenenzeventig euro en vijftig cent) materiële schade en

€ 47.500,00 (zevenenveertigduizend vijfhonderd euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdata tot aan de dag der voldoening;

veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil;

legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [slachtoffer 1] , ter zake van het onder 1 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 47.777,50 (zevenenveertigduizend zevenhonderdzevenenzeventig euro en vijftig cent) bestaande uit € 277,50 (tweehonderdzevenenzeventig euro en vijftig cent) materiële schade en € 47.500,00 (zevenenveertigduizend vijfhonderd euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdata tot aan de dag der voldoening;

bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 100 (honderd) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op;

bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt;

bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op

16 november 2022 en van de immateriële schade op 14 november 2021;

vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2]

wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [slachtoffer 2] ter zake van het onder 1 bewezenverklaarde tot het bedrag van € 26.727,85 (zesentwintigduizend zevenhonderdzevenentwintig euro en vijfentachtig cent) bestaande uit € 1.727,85 (duizend zevenhonderdzevenentwintig euro en vijfentachtig cent) materiële schade en € 25.000,00 (vijfentwintigduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdata tot aan de dag der voldoening;

veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil;

legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [slachtoffer 2] , ter zake van het onder 1 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 26.727,85 (zesentwintigduizend zevenhonderdzevenentwintig euro en vijfentachtig cent) bestaande uit € 1.727,85 (duizend zevenhonderdzevenentwintig euro en vijfentachtig cent) materiële schade en € 25.000,00 (vijfentwintigduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdata tot aan de dag der voldoening;

bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 100 (honderd) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op;

bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt;

bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op

18 januari 2022 en van de immateriële schade op 14 november 2021;

vordering van het slachtoffer [slachtoffer 3]

verklaart de benadeelde partij [slachtoffer 3] niet-ontvankelijk in de vordering tot schadevergoeding;

veroordeelt de benadeelde partij in de kosten, en begroot deze op nihil;

legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [slachtoffer 3] , ter zake van het onder 1 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 30.000,00 (dertigduizend euro) bestaande uit immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening;

bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 100 (honderd) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op;

bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op

13 november 2021;

bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige.

Aldus gewezen door:

mr. dr. D.V.E.M. van der Wiel-Rammeloo, voorzitter,

mr. O.A.J.M. Lavrijssen en mr. A.J. Henzen, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. C.J.G. Streutjes, griffier,

en op 17 april 2025 ter openbare terechtzitting uitgesproken.