Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof
's-Hertogenbosch
gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, van 18 november 2024, in de strafzaak met parketnummer 02-262801-24 tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] in het jaar 1967,
wonende te [adres 1] .
Hoger beroep
Bij vonnis waarvan beroep is de verdachte ter zake van ‘het besloten lokaal bij een
ander in gebruik, wederrechtelijk binnendringen’ (feit 2) vrijgesproken en ter zake van ‘diefstal’ (feit 1) veroordeeld tot een gevangenisstraf van een week.
Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.
Niet-ontvankelijkheid van de verdachte
De verdachte is door politierechter in de rechtbank Zeeland-West-Brabant vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 2 is tenlastegelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak.
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte ter zake van het tenlastegelegde tot dezelfde straf wordt veroordeeld als in eerste aanleg, te weten een gevangenisstraf van een week.
De raadsman heeft een strafmaatverweer gevoerd.
Vonnis waarvan beroep
Het beroepen vonnis – voor zover nog aan het oordeel van het hof onderworpen – zal worden vernietigd omdat de politierechter heeft volstaan met aantekening van de uitspraak op een aan het dubbel van de dagvaarding gehecht stuk, maar het hof gebonden is aan het motiveringsvoorschrift van artikel 359 van het Wetboek van Strafvordering.
Tenlastelegging
Aan de verdachte is – voor zover nog aan het oordeel van het hof onderworpen –tenlastegelegd dat:
1.hij op of omstreeks 17 augustus 2024 te Tilburg, althans in Nederland, 14 blikken bier en/of een pak sap, in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan supermarkt [bedrijf] ( [adres 2] ), in elk geval aan een ander toebehoorde(n), heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;
De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.
Bewezenverklaring
Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:
1.hij op 17 augustus 2024 te Tilburg 14 blikken bier en een pak sap, die aan supermarkt [bedrijf] ( [adres 2] ) toebehoorden, heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen.
Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.
Bewijsmiddelen
Indien tegen dit verkorte arrest beroep in cassatie wordt ingesteld, worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het arrest. Deze aanvulling wordt dan aan dit arrest gehecht.
De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de
feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd.
Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
Het onder 1 bewezenverklaarde levert op:
diefstal.
Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. Het feit is strafbaar.
Strafbaarheid van de verdachte
Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.
Op te leggen sanctie
Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.
De raadsman heeft erop gewezen dat de verdachte voornemens is te emigreren naar [land] en dat het maar de vraag is of een op te leggen straf invloed zal hebben op de mogelijkheid daartoe. De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat in geval overeenkomstig artikel 9a van Wetboek van Strafrecht de verdachte geen straf of maatregel zal worden opgelegd, dit in ieder geval niet aan een mogelijke emigratie in de weg zal staan. Indien de straf van de advocaat-generaal wordt gevolgd, kan geen immigratie plaatsvinden. Immers geldt dan nog een voorwaardelijke straf waarvoor een proeftijd van twee jaren geldt. De verdachte is na onderhavige feiten niet opnieuw in aanraking gekomen met politie en justitie. De raadsman heeft verzocht daarmee rekening te houden bij het bepalen van de straf. Subsidiair heeft de raadsman verzocht de zaak aan te houden, ten einde te onderzoeken wat het gevolg is van een op te leggen straf voor emigratie. Meer subsidiair heeft de raadsman verzocht een geheel voorwaardelijke taakstraf op te leggen. Meest subsidiair heeft de raadsman verzocht een onvoorwaardelijke taakstraf op te leggen.
De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan diefstal van blikken bier bij de supermarkt. Dergelijke feiten brengen naast materiële schade overlast voor (het personeel van) het betrokken winkelbedrijf met zich mee. Door aldus te handelen heeft de verdachte er blijk van gegeven zich van de nadelige gevolgen van zijn handelen niets aan te trekken en geen respect te hebben voor andermans eigendommen. Het hof acht dit kwalijk.
Verzoek om nader onderzoek
De verdediging heeft gesteld dat bepaalde straffen mogelijk in de weg kunnen staan aan emigratie, maar heeft geen enkel bewijsstuk overlegd op grond waarvan dit aannemelijk kan worden geacht. Het enkele feit dat de bewindvoerder van verdachte, van wie gesteld noch gebleken is dat hij over bijzondere kennis op dit gebied beschikt, dit zou hebben geuit aan de verdachte en/of zijn advocaat is hiervoor onvoldoende. Het hof is daarom van oordeel dat hetgeen aan het verzoek ten grondslag is gelegd onvoldoende aannemelijk is geworden. Daarbij overweegt het hof dat het nog maar de vraag is of de verdachte daadwerkelijk zal verhuizen indien dit mogelijk zou zijn, ook dit is niet aannemelijk geworden. Voorts overweegt het hof dat de verdachte reeds over een extensief strafblad beschikt, hetgeen kennelijk - gelet op het feit dat verdachte heeft verklaard in het recente verleden nog naar [land] te zijn afgereisd - geen reden is geweest om de toegang tot [land] te weigeren. In dat kader ligt het niet voor de hand dat een in de onderhavige strafzaak op te leggen straf dat wel zou zijn. Gelet op het voren overwogene acht het hof het door de verdediging gewenste nadere onderzoek niet noodzakelijk. Het hof wijst het verzoek om nader onderzoek te doen en de zaak daartoe aan te houden dan ook af.
Straf
Blijkens het uittreksel uit de Justitiële Documentatie betreffende de verdachte van 12 mei 2025 is hij eerder ter zake van soortgelijke misdrijven onherroepelijk veroordeeld. Dit weegt in het nadeel van de verdachte.
Gelet op de ernst van het feit en de recidive is de door de politierechter opgelegde gevangenisstraf gerechtvaardigd. In hetgeen door de raadsman omtrent de persoonlijke omstandigheden van de verdachte naar voren is gebracht ziet het hof geen aanleiding deze straf verder te matigen.
Conclusie
Het hof acht, alles afwegende, een gevangenisstraf van een week, passend en geboden.
Toepasselijke wettelijke voorschriften
De beslissing is gegrond op artikel 310 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.
BESLISSING
Het hof:
Verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 2 tenlastegelegde.
Vernietigt het vonnis waarvan beroep – voor zover nog aan het oordeel van het hof onderworpen – en doet opnieuw recht:
Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan.
Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
Verklaart het onder 1 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 (één) week.
Aldus gewezen door:
mr. S.C. van Duijn, voorzitter,
mr. M. van der Horst en mr. P. van Etteger, raadsheren,
in tegenwoordigheid van mr. S.H.M. van Gennip, griffier,
en op 15 augustus 2025 ter openbare terechtzitting uitgesproken.
mr. P. van Etteger is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.