ECLI:NL:GHSHE:2026:1064

in de periode van 21 september 2019 tot en met 13 juni 2021 te Eindhoven en/of [pleegplaats 1] en/of [pleegplaats 2],

tezamen en in vereniging met een ander,

meermalen,

afbeeldingen en/of films/video’s - en/of gegevensdragers, bevattende afbeeldingen - (te weten op een mobiele telefoon Huawei Y5 (goednummer 1813727) en/of Samsung mobiele telefoon SM-G930F (goednummer 1813726) en/of Asus laptop (goednummer 1813729) en/of Samsung A20 (voorwerpnummer AAKF1398NL))

van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, te weten [slachtoffer 1] (hierna: [slachtoffer 1]) (geboren op [geboortedatum 1]), een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, is betrokken,

heeft vervaardigd en heeft verspreid (door het verzenden van beeldmateriaal per mobiele telefoon) en in bezit heeft gehad,

welke seksuele gedragingen - zakelijk weergegeven - bestonden uit:

het met een vibrator oraal penetreren van het lichaam van [slachtoffer 1].

(bestandsnaam: VID-2019092l-WA002.mp4)

en

het laten poseren van/door dat [slachtoffer 1], waarbij dat [slachtoffer 1] poseert in een omgeving en met een voorwerp (vibrator in haar hand houden en aan een vibrator likken) en op een wijze die niet bij haar leeftijd past en

waarbij de afbeelding aldus telkens een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnamen: VID_20190921-WA0003.mp4 en VID_20190921-WA0000.mp4),

en

het houden van de blote vagina bij het gezicht van [slachtoffer 1],

waarbij de afbeelding aldus een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnaam: huawei067.mp4);

in de periode van 17 januari 2020 tot en met 13 juni 2021 te Eindhoven en/of [pleegplaats 1] en/of [pleegplaats 2],

tezamen en in vereniging met een ander,

meermalen,

afbeeldingen en/of films/video's - en/of gegevensdragers, bevattende afbeeldingen - (te weten op een mobiele telefoon Huawei Y5 (goednummer 1813727) en/of Sandisk USB stick (voorwerpnummer OBRBC21098_676766) en/of Asus laptop (goednummer 1813729) en/of Samsung A20 (voorwerpnummer AAKF1398NL))

van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, te weten [slachtoffer 2] (hierna: [slachtoffer 2]) (geboren op [geboortedatum 2]), een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, is betrokken

heeft vervaardigd en heeft verspreid en in bezit heeft gehad,

welke seksuele gedragingen - zakelijk weergegeven - bestonden uit:

het met de hand(en) en/of vinger(s) betasten en aanraken van het geslachtsdeel van dat [slachtoffer 2],

(bestandsnamen: huawei 291.mp4 en/of VID 20200312 132512.3gp en/of VID 20200312 133230.3gp);

in de periode van 25 januari 2020 tot en met 13 juni 2021 te Eindhoven en/of [pleegplaats 1] en/of [pleegplaats 2], tezamen en in vereniging met een ander,

meermalen,

afbeeldingen en/of films/video’s - en/of gegevensdragers, bevattende afbeeldingen - (te weten op een mobiele telefoon Huawei Y5 (goednummer 1813727) en/of Sandisk USB stick (voorwerpnummer OBRBC21098_676766) en/of Asus laptop (goednummer 1813729) en/of Samsung A20 (voorwerpnummer AAKF1398NL))

van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, te weten [slachtoffer 3] (hierna: [slachtoffer 3]) (geboren op [geboortedatum 3]), een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, is betrokken,

heeft vervaardigd en heeft verspreid (door het verzenden van beeldmateriaal per mobiele telefoon) en in bezit heeft gehad, welke seksuele gedragingen – zakelijk weergegeven - bestonden uit:

het met de vinger vaginaal penetreren van het lichaam van dat [slachtoffer 3]

(bestandsnaam: huawei 303.mp4)

en/of

het met de vingers en/of tong betasten en/of aanraken van het geslachtsdeel van dat [slachtoffer 3]

en/of

het met de handen betasten en/of aanraken van het geslachtsdeel van een andere persoon door dat [slachtoffer 3]

(bestandsnamen: VID_20200125-WA0008.mp4 en/of VID_20200215_204842.3gp en/of huawei 299.mp4 en/of huawei 301.mp4 en/of huawei 302.mp4)

en/of

het gedeeltelijk naakt laten poseren van/door dat [slachtoffer 3], waarbij dat [slachtoffer 3] poseert in een erotisch getinte houding, op een wijze die niet bij haar leeftijd past en waarbij de afbeelding aldus een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnaam: huawei 300.mp4)

en/of

het masturberen boven/bij het gezicht en/of het lichaam van [slachtoffer 3], waarbij de afbeelding aldus een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnaam: VID_20200215_204842.3gp);

tezamen en in vereniging met een ander,

met [slachtoffer 4] (hierna: [slachtoffer 4]) (geboren op [geboortedatum 4]), die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, handelingen heeft gepleegd, die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van [slachtoffer 4], immers heeft zijn mededader,

meermalen, althans eenmaal,

(15 februari 2020)

(27 juni 2020)

in de periode van 15 februari 2020 tot en met 13 juni 2021 te Eindhoven en/of [pleegplaats 1] en/of [pleegplaats 2],

tezamen en in vereniging met een ander,

meermalen,

afbeeldingen en/of films/video’s - en/of gegevensdragers, bevattende afbeeldingen - (te weten op een mobiel telefoon Huawei Y5 (goednummer 1813727) en/of Samsung mobiele telefoon SM-G930F (goednummer 1813726) en/of Sandisk USB stick (voorwerpnummer OBRBC21098_676766) en/of Asus laptop (goednummer 1813729) en/of Samsung A20 (voorwerpnummer AAKF1398NL/ goednummer 676834))

van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, te weten [slachtoffer 4] (geboren op [geboortedatum 4]), een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, is betrokken,

heeft vervaardigd en heeft verspreid (door het verzenden van beeldmateriaal per mobiele telefoon) en in bezit heeft gehad,

welke seksuele gedragingen – zakelijk weergegeven - bestonden uit:

het met een vinger anaal penetreren van het lichaam van dat [slachtoffer 4]

(bestandsnaam: VID_20200627_202958.3gp)

en/of

het met de hand(en) en/of vinger(s) en/of tong en/of vibrator betasten en/of aanraken van het geslachtsdeel en/of billen en/of anus van dat [slachtoffer 4]

(bestandsnamen: VID_20200627-WA0004.mp4 en/of VID_20200627-WA0005.mp4 en/of VID_20200627_203954.3gp en/of VID _20200627_202958.5gp en/of VID_20200627_202642.3gp en/of VID_20200627 202838.3gp en/of VID 20200627_204313.3gp)

en/of

het gedeeltelijk naakt (laten) poseren van/door dat [slachtoffer 4], waarbij dat [slachtoffer 4] poseert in een erotisch getinte houding, die niet bij haar leeftijd past en waarbij de afbeelding aldus telkens een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnamen: VID_20200627_202113.3gp en/of VID_20200627_202346.3gp. en 8675243215882993952.0)

en/of

het masturberen boven/bij het gezicht van [slachtoffer 4],

waarbij de afbeelding aldus een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnaam: VID_20200215_204227.3gp);

tezamen en in vereniging met een ander,

met [slachtoffer 5] (hierna: [slachtoffer 5]), geboren op [geboortedatum 5], die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, handelingen heeft gepleegd, die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van [slachtoffer 5], immers heeft zijn mededader,

(11 juli 2020)

(8 augustus 2020)

tezamen en in vereniging met een ander,

met [slachtoffer 5], geboren op [geboortedatum 5], die toen de leeftijd van zestien jaren nog niet had bereikt, en een minderjarig kind was dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid was toevertrouwd, buiten echt, ontuchtige handelingen heeft gepleegd,

immers heeft zijn mededader

in de periode van 11 juli 2020 tot en met 13 juni 2021 te Eindhoven en/of [pleegplaats 1] en/of [pleegplaats 2],

meermalen,

tezamen en in vereniging met een ander,

afbeeldingen en/of films/video’s - en/of gegevensdragers, bevattende afbeeldingen - (te weten op een mobiele telefoon Huawei Y5 (goednummer 1813727) en/of Samsung mobiele telefoon SM-G930F (goednummer 1813726) en/of Sandisk USB stick (voorwerpnummer OBRBC21098_676766) en/of Samsung A20 (voorwerpnummer AAKF1398NL))

van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, te weten [slachtoffer 5], geboren op [geboortedatum 5], een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, is betrokken,

heeft vervaardigd en heeft verspreid (via de mobiele telefoon) en in bezit heeft gehad,

welke seksuele gedragingen - zakelijk weergegeven - bestonden uit:

het met de tong en vibrator oraal en met de vinger en vibrator/dildo anaal penetreren van het lichaam van dat [slachtoffer 5]

(bestandsnamen: VID_20200711_184140.3gp en/of VID_20200809-WA0008.mp4)

en/of

het met de hand(en) en/of vinger(s) betasten en/of aanraken van het geslachtsdeel van dat [slachtoffer 5]

(bestandsnamen: VID_20200711_183026.3gp en/of VID_20200711_183344.3gp en/of VID_20200809-WA0006.mp4 en/of VID_20200809-WA0007.mp4)

en/of

het geheel of gedeeltelijk naakt laten poseren van/door dat [slachtoffer 5], waarbij dat [slachtoffer 5] gekleed is en opgemaakt is (te weten zwarte netkousen draagt) en poseert in een erotisch getinte houding, op een wijze die niet bij haar leeftijd past en waarbij de afbeelding aldus telkens een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnamen: VID_20200711_182836.3gp en/of VID_20200711_183909.3gp en/of VID_20200809-WA0009. mp4 en/of VID_20200809-WA0010.mp4)

en/of

het masturberen boven/bij en ejaculeren op het gezicht en/of het lichaam van [slachtoffer 5]

en/of

het houden van een vagina bij het gezicht van dat [slachtoffer 5]

en/of

het urineren over het gezicht en/of het lichaam van dat [slachtoffer 5]

waarbij de afbeelding aldus telkens een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot

seksuele prikkeling

(bestandsnamen: VID_20201003_183600.3gp en/of VID_20200809-WA0004.mp4 en/of VID_20200809-WA0005.mp4 en/of VID_20200809-WA001l.mp4 en/of YouCut 20201003_190035296.mp4);

tezamen en in vereniging met een ander,

met [slachtoffer 6] (hierna: [slachtoffer 6]), geboren op [geboortedatum 6], die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, handelingen heeft gepleegd, die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van [slachtoffer 6], immers heeft zijn mededader

(meermalen)

tezamen en in vereniging met een ander,

met [slachtoffer 6], geboren op [geboortedatum 6], die toen de leeftijd van zestien jaren nog niet had bereikt, en een minderjarig kind was dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid was toevertrouwd, ontuchtige handelingen heeft gepleegd,

immers heeft zijn mededader

(meermalen)

in de periode van 25 september 2020 tot en met 13 juni 2021 te [pleegplaats 3] en/of Eindhoven en/of [pleegplaats 1] en/of [pleegplaats 2],

tezamen en in vereniging met een ander,

meermalen,

afbeeldingen en/of films/video’s - en/of gegevensdragers, bevattende afbeeldingen – (te weten op een mobiele telefoon Huawei Y5 (goednummer 1813727) en/of Samsung mobiele telefoon SM-G930F (goednummer 1813726) en/of Sandisk USB stick (voorwerpnummer OBRBC21098_676766) en/of Asus laptop (goednummer 1813729) en/of Samsung A20 (voorwerpnummer AAKF1398NL/goednummer 676834))

van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, te weten [slachtoffer 6], geboren op [geboortedatum 6], een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, is betrokken,

heeft vervaardigd en heeft verspreid (door het verzenden van beeldmateriaal per mobiele telefoon) en in bezit heeft gehad,

welke seksuele gedragingen - zakelijk weergegeven - bestonden uit:

het met de tong en/of vinger anaal en/of oraal penetreren van het lichaam van dat [slachtoffer 6],

(bestandsnamen: VID_20201009_150024.3gp en/of VID_20201009_51332.3gp en/of VID_202I0108_14I758.3gp en/of VID_20210108_142814.3gp en/of VID_20210108_143057.3gp en/of VID_20210108_143400.3gp, en 7899175490166707358.0 en/of 6752757943820942906 en/of 552921580673071842.0 en/of 3386194157428698172.0)

en/of

het met de hand(en) en/of vinger(s) betasten en aanraken van het geslachtsdeel en billen van dat [slachtoffer 6]

(bestandsnamen: VID_20200925_151647.3gp en/of VID_20210108_142345.3gp en/of VID_20210108_142855.3gp en/of VID_20210108_143502.3gp, en/of 6752757943820942906)

en/of

het met de vinger betasten en aanraken van het geslachtsdeel, van een andere persoon door dat [slachtoffer 6]

(bestandsnamen: VID_20210108_l43754.3gp en/of VID_20210108_143829.3gp),

en/of

het masturberen boven/bij en/of ejaculeren op het gezicht en/of het lichaam van [slachtoffer 6], waarbij de afbeelding aldus telkens een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnamen: VID_20210108_142546.3gp en/of VID_20210108_143540.3gp en/of VID_20210108J 43829.3gp);

tezamen en in vereniging met een ander,

met [slachtoffer 7] (hierna: [slachtoffer 7]) (geboren op [geboortedatum 7]), die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt,

een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, handelingen heeft gepleegd, die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van [slachtoffer 7], immers heeft zijn mededader,

(meermalen)

in de periode van 29 augustus 2020 tot en met 13 juni 2021 te [pleegplaats 4] en/of [pleegplaats 1] en/of [pleegplaats 2],

tezamen en in vereniging met een ander,

(meermalen),

afbeeldingen en/of films/video’s - en/of gegevensdragers, bevattende afbeeldingen - (te weten op een mobiele telefoon Huawei Y5 (goednummer 1813727) en/of een Samsung mobiele telefoon SM-G930F (goednummer 1813726) en/of Sandisk USB stick (voorwerpnummer OBRBC21098_676766) en/of Asus laptop (goednummer 1813729) en/of Samsung A20 (voorwerpnummer AAKF1398NL/goednummer 676834))

van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, te weten [slachtoffer 7], geboren op [geboortedatum 7], een minderjarig kind dat aan zijn mededaders zorg en waakzaamheid is toevertrouwd, is betrokken, heeft vervaardigd en heeft verspreid (door het verzenden van beeldmateriaal per mobiele telefoon) en in bezit heeft gehad,

welke seksuele gedragingen - zakelijk weergegeven - bestonden uit:

het met de/een vinger(s) en/of hand(en) en/of tong en/of dildo en/of vibrator oraal en/of anaal vaginaal penetreren van het lichaam van dat [slachtoffer 7]

(bestandsnamen: VID_20200829_185826.3gp en/of VID_20200829_190210.3gp en/of VID_20200829_190807.3gp en/of VID_20210612-WA0005.mp4 en/of VID_20210612_190156.3gp en/of VID_20210612-W40004.mp4. en/of 7007982003389692208.0 en/of 8079334536994577458.0 en/of 7164100285787455033.0)

en/of

het met de vinger(s) en/of hand(en) en/of tong en/of mond en/of vibrator betasten/aanraken van het geslachtsdeel en/of billen van dat [slachtoffer 7]

(bestandsnamen: VID_20200829-185329.3gp en/of V1D_20200829_185522.3gp en/of VID_20200829_185706.3gp en/of VID_20200829_191941.3gp en/of VID_20200829_191618.3gp en/of VID_20200829_191941.3gp en/of VID_20210612-185539.3gp en/of VID_20210612_185757.3gp en/of VID_202 10612_190156.3gp en/of VID_20210612-W40004.mp4 en/of 471657408658546756.0 en/of 3394097132426123532.0 en/of 7746875417199636134.0 en/of 2669730115893755931.0 en/of 4178634394651802932.0)

en/of

het met de hand en/of tong en/of mond betasten en/of aanraken van het geslachtsdeel van een andere persoon door dat [slachtoffer 7]

(bestandsnamen: VID_20200829_190537.3gp en/of VID_20200829_190537.3gp en/of VID_20210612_191535.3gp en/of VID_20210612_185539.3gp, en/of 4036104616393997118.0)

en/of

het geheel of gedeeltelijk naakt laten poseren van dat [slachtoffer 7], waarbij dat [slachtoffer 7], gekleed (te weten een zwart rokje van tule en/of zwarte kousen) is en/of opgemaakt is en/of poseert met een voorwerp (een riem om haar nek) en in een erotisch getinte houding, die niet bij haar leeftijd past en waarbij de afbeelding aldus telkens een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnamen: VID_20200829J91941.39p en/of VID_20210612-WA0005.mp4, en/of 6952567005238948194.0)

en/of

het plassen op het lichaam van dat [slachtoffer 7],

waarbij de afbeelding aldus een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnaam: VID_20210612_191535.3gp)

en/of

het masturberen boven/bij het gezicht en/of het lichaam van [slachtoffer 7]

(bestandsna(a)m(en):VID_20210613-WA0000.mp4 en/of 9039817942488377414.0)

en/of

het houden van de vagina bij/naast het gezicht en/of lichaam van dat [slachtoffer 7], waarbij de afbeelding aldus telkens een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnamen: VID_20200829_190537.3gp en/of VID_20200829_191618.3gp en/of VID_20200829_192211.3gp en/of VID_20200829_190537.3gp);

meermalen, althans eenmaal,

afbeeldingen - en/of een gegevensdrager, bevattende afbeeldingen - te weten een Samsung mobiele telefoon AMA202F, goednummer 676834, van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, is betrokken,

in bezit heeft gehad en/of zich daartoe door middel van een geautomatiseerd werk en/of met gebruikmaking van een communicatiedienst de toegang heeft verschaft

welke seksuele gedragingen - zakelijk weergegeven - bestonden uit:

het met een penis en/of eikel en/of dildo en/of tong oraal, vaginaal en/of anaal penetreren van het lichaam van een persoon die kennelijk de leeftijd van 18 jaar nog niet had bereikt

(bestandsnamen: 7121796035675314187.0 (volgnummer 1 toonmap) en/of 7900380592414319429.0 (volgnummer 2 toonmap) en/of 6001777913834090048.0 (volgnummer 3 toonmap) en/of 364699612810697048.0 (volgnummer 4 toonmap) en/of 5767960515851691493.0 (volgnummer 5 toonmap) en/of 5875678599516907117.0 (volgnummer 6 toonmap)),

en/of

het met een vinger vaginaal penetreren van het eigen lichaam door een persoon die kennelijk de leeftijd van 18 jaar nog niet had bereikt

(bestandsnaam: 2869255008820152054.0 (volgnummer 7 toonmap))

en/of

het met een hand en/of vinger betasten/aanraken van het eigen geslachtsdeel, door een persoon die kennelijk de leeftijd van 18 jaar nog niet had bereikt

(bestandsnaam: 2816945586757734224.0 (volgnummer 8 toonmap))

en/of

het door een dier vaginaal penetreren van het lichaam van een persoon die de leeftijd van 18 jaar nog niet had bereikt

(bestandsnaam: 7244429012356300834.0 (volgnummer 9 toonmap))

en/of

het geheel of gedeeltelijk naakt (laten) poseren van/door een persoon die kennelijk de leeftijd van 18 jaar nog niet had bereikt, waarbij deze persoon gekleed is en poseert in een erotisch getinte houding op een wijze die niet bij haar leeftijd past

en waarbij door het camerastandpunt en de (onnatuurlijke) pose en/of de wijze van kleden van deze persoon en nadrukkelijk het ontblote geslachtsdeel en billen van die persoon in beeld gebracht worden,

waarbij de afbeelding aldus telkens een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnamen: 8712774357284739518.0 (volgnummer 10 toonmap) en/of 2389998705382485823.0 (volgnummer 11 toonmap))

en/of

het houden van een stijve penis bij/naast het gezicht van een persoon die kennelijk de leeftijd van 18 jaar nog niet had bereikt

waarbij de afbeelding aldus telkens een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling

(bestandsnaam: 3182182635868387225.0 (volgnummer 12 toonmap)).

Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Bewijsmiddelen

Omwille van de leesbaarheid van dit arrest worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aan dit arrest gehechte bewijsmiddelenbijlage. De daarin vervatte bewijsmiddelen maken integraal deel uit van dit arrest.

Bewijsoverwegingen

De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd.

Elk bewijsmiddel wordt - ook in zijn onderdelen - slechts gebruikt tot bewijs van dat bewezenverklaarde feit, of die bewezenverklaarde feiten, waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft.

Het onderzoek Specht

Uit het dossier, onderzoek Specht, blijkt dat op 12 juni 2021 bij de politie de melding kwam om te gaan naar een adres in [pleegplaats 4], waar de ouders op camerabeelden hadden gezien dat hun dochter van 2 jaar oud ([slachtoffer 7]) was misbruikt door de oppas.

De vader vertelde aan de politie dat hij en zijn vrouw een avond naar de bioscoop waren geweest en dat ze een oppas in huis hadden gehad voor hun dochter. Deze oppas hadden ze via [website 1] gevonden en had sinds augustus 2020 al eerder op hun dochter opgepast. Ze gingen om 18:25 uur weg en om 22:00 uur kwamen ze thuis. De oppas vertelde toen dat hun dochter fijn was gaan slapen.

Om te kijken hoe het bed ritueel was verlopen bekeek de vader de beelden van de camera die hij op de kamer van zijn dochter had staan en zag toen ineens de oppas zonder kleren in de slaapkamer van zijn dochter staan.

De politie heeft de beelden in beslag genomen (pagina 1540 e.v.).

Uit de beschrijving van de camerabeelden (pagina 1404 e.v.) van de slaapkamer blijkt dat te zien is dat de oppas een riem om de nek van [slachtoffer 7] doet, haar beide beentjes spreidt en met haar gezicht naar de vagina van het meisje gaat. Op de beelden is ook een mannenstem te horen die onder andere zegt: “oh geil’’ en “vraag eens hoe ze het vindt?’’.

De vader van [slachtoffer 7] heeft in de aangifte (pagina 1587 e.v.) verklaard dat hij zag dat de oppas tijdens het seksueel misbruik met de telefoon opnames maakte en aan het videobellen was met iemand anders.

De moeder van [slachtoffer 7] (pagina 1671 e.v.) verklaarde tijdens haar verhoor dat ze de oppas via [website 1] hadden en dat ze een goed gevoel hadden bij deze oppas omdat deze in de beveiliging werkzaam was, een verklaring had van de politie omtrent het gedrag en een laag tarief vroeg voor het oppassen.

In de nacht van 12 op 13 juni 2021 is de medeverdachte aangehouden en de verdachte is in de loop van 13 juni 2021 aangehouden.

Er hebben doorzoekingen van hun woningen plaatsgevonden. Uit onderzoek van telefoons en gegevensdragers bleek dat bij in totaal zeven kinderen tijdens het oppassen door de medeverdachte sprake is geweest van seksueel misbruik.

Van 21 oppasmomenten is beeldmateriaal aangetroffen. Dit zijn de tenlastegelegde feiten.

Op [slachtoffer 1] is zes keer opgepast door de medeverdachte. Van twee oppasmomenten (21 september 2019 en 5 oktober 2019) is beeldmateriaal op de telefoon van de medeverdachte aangetroffen waarop strafbare handelingen zijn te zien (pagina 1533 e.v.). Bij [slachtoffer 1] is te zien dat de medeverdachte haar vagina ter hoogte van het gezicht van [slachtoffer 1] houdt. Ook wordt een vibrator in de mond van [slachtoffer 1] geduwd, terwijl ze een zwarte blinddoek voor haar ogen heeft.

Op het beeldmateriaal van [slachtoffer 2] (17 januari 2020 en 12 maart 2020) is te zien dat de medeverdachte het meisje in de schaamstreek pakt, erin knijpt en over de stof wrijft tussen de benen van [slachtoffer 2] (pagina 1945).

Van de meisjes [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4], die in hetzelfde huis wonen, is beeldmateriaal gedateerd van 25 januari 2020, 15 februari 2020 en 27 juni 2020. Ook heeft de verdachte via videobellen meegekeken.

Bij [slachtoffer 3] (pagina 1970) is op videobeelden onder andere te zien dat zij op haar rug ligt met haar rompertje omhoog. De medeverdachte beweegt haar tong tussen de schaamlippen op en neer, gaat met de vinger over de vagina, spuit een vloeistof over de schaamlippen, steekt een pink in de vagina en duwt een handje van [slachtoffer 3] tegen haar eigen vagina. [slachtoffer 3] begint te huilen.

Op de beelden van [slachtoffer 4] (pagina 1509) is onder meer te zien dat de medeverdachte over de billen en het kruis van de luier van [slachtoffer 4] wrijft, met de vingers tussen de schaamlippen gaat, zij zichzelf vingert bij het gezicht van [slachtoffer 4], een vibrator tussen de schaamlippen stopt, haar anus en vagina likt en een vinger in de anus van [slachtoffer 4] steekt.

De beschrijving van het seksueel misbruik van [slachtoffer 5] (pagina 1469 e.v.) op 11 juli 2020, 8 augustus 2020 en 3 oktober 2020 laat zien dat [slachtoffer 5] op schoot zit bij de medeverdachte, die een naakt bovenlichaam heeft. [slachtoffer 5] heeft zwarte netkousen aan en de medeverdachte doet lippenstift op de lippen van [slachtoffer 5]. De medeverdachte zegt dat ze een mooi hoertje is. Ze pakt de rechterhand van [slachtoffer 5] en wrijft met die hand over haar tepel. Verder is onder meer te zien dat de medeverdachte een vibrator in de mond van [slachtoffer 5] doet, dat [slachtoffer 5] een slaapmasker op heeft dat de medeverdachte het hoofd van [slachtoffer 5] tegen haar vagina duwt en er vloeistof vanuit de vagina van de medeverdachte over haar gezicht spuit. Te zien is dat [slachtoffer 5] huilt. Bij [slachtoffer 5] is de verdachte via videobellen aanwezig geweest.

Van [slachtoffer 6] is van de 8 oppasmomenten 3 keer op beeldmateriaal seksueel misbruik vastgelegd op 25 september 2020, 9 oktober 2020 en 8 januari 2021 (pagina 1524 e.v.). Bij de overige oppasmomenten is wel sprake geweest van videobellen.

Op het beeldmateriaal is onder meer te zien dat een vinger in de anus wordt gestopt bij [slachtoffer 6] en zij roept: ‘pijn!’. De medeverdachte duwt haar vinger dieper in de anus en haalt deze er na 38 seconden uit. [slachtoffer 6] zegt: ‘Niet de vinger in de billen.’ De medeverdachte zegt daarop streng: ‘Niet praten!’. Als [slachtoffer 6] huilt zegt de medeverdachte dat ze haar niet wil horen.

Van [slachtoffer 7] is op beeldmateriaal (pagina 1482 e.v.) van 29 augustus 2020 en 12 juni 2021 te zien dat zij zwarte kousen aanheeft, lippenstift op heeft en oogschaduw. De medeverdachte vingert zichzelf en spuit een op urine gelijkende vloeistof tegen de buik van [slachtoffer 7]. De medeverdachte vraagt: ‘proeven?’. Ze duwt haar vagina tegen het gezicht van [slachtoffer 7]. Als [slachtoffer 7] snikt zegt ze: ‘Stil!’.

Verder is onder meer te zien dat de medeverdachte een vibrator in de anus van het kind steekt en heen en weer beweegt. De medeverdachte zegt dat ze een ‘goeie hoer’ is.

Het gezicht van [slachtoffer 7] wordt tegen de vagina van de medeverdachte gehouden, gewreven en geduwd. Een voorbinddildo wordt in de mond van [slachtoffer 7] geduwd. Zij wordt een vieze slet genoemd. Op de beelden hoor je [slachtoffer 7] kokhalzen en huilen. De verdachte is via videobellen aanwezig geweest op twee oppasmomenten.

Wanneer de verdachte niet via videobellen aanwezig was, is beeldmateriaal met hem gedeeld. Gedurende telefoonseks werd een en ander met elkaar besproken. Uit het dossier blijkt niet dat het beeldmateriaal nog verder is verspreid.

Uit de verklaringen van de verdachte en de medeverdachte blijkt dat naast de tenlastegelegde feiten waar beeldmateriaal van gevonden is op nog meer momenten seksueel misbruik heeft plaatsgevonden. Het Openbaar Ministerie gaat uit van 28 momenten in een periode van bijna twee jaar. Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdachte bevestigd dat dit zo kan zijn.

Op gegevensdragers die zijn aangetroffen bij de verdachte is voorts kinderpornografisch materiaal aangetroffen zoals omschreven in de tenlastelegging.

In hoger beroep heeft de verdachte alle tenlastegelegde feiten bekend.

Het hoger beroep van de verdachte richt zich tegen het oordeel van de rechtbank in het kader van de conclusie met betrekking tot het medeplegen met de medeverdachte. Dat van medeplegen sprake is wordt niet betwist, echter wel de rol die de rechtbank hem heeft toebedeeld. Volgens de verdediging wordt de verdachte neergezet als een dominante, berekenende man die de medeverdachte totaal in zijn macht had. Het beeld wordt geschetst van een poppenspeler met zijn marionet. De verdachte zou het initiatief hebben genomen tot het oppassen op jonge meisjes met het doel deze seksueel te misbruiken, hij gaf daarbij de opdrachten en stuurde de medeverdachte aan om video’s te maken. Volgens de rechtbank had het misbruik zeer waarschijnlijk niet plaatsgevonden zonder de rol van de verdachte. Daarbij is vooral gewicht toegekend aan de verklaringen van de medeverdachte, die verklaart alles in opdracht van de verdachte te hebben gedaan.

De verdachte heeft in hoger beroep echter betoogd dat het misbruik is ontstaan op initiatief van beiden, de inbreng van beiden was fifty-fifty, zo stelt hij. De rechtbank heeft zijn rol echter zeer in zijn nadeel meegewogen bij het bepalen van de straf, terwijl hij niet de fysieke dader is geweest.

Het hof overweegt als volgt.

In het dossier bevindt zich een Excel-bestand met daarop WhatsApp-gesprekken tussen de verdachte en de medeverdachte vanaf het begin van hun relatie in februari 2018 tot en met juni 2021, vlak voor de aanhouding van beiden.

Hieruit blijkt dat vanaf het begin van de relatie sprake was van een BDSM-setting, waarbij de verdachte de dominante rol had. Hij wordt in de gesprekken aangeduid als Meester, Daddy, Heer of God. De medeverdachte had de rol van onderdanige, de sub, en werd aangeduid als hoer, slet, teef of vulgair wijf. De seks omvatte onder andere ook slapping, cuntkicking, slaan met een riem, het inbrengen van een fles in de vagina, het drinken van urine en het aflikken van geslachtsdelen na anale seks. Fantasieën speelden een belangrijke rol en er was sprake van veel vulgaire praat. Over seks met dieren werd gefantaseerd. Ook werd door de medeverdachte een rol gespeeld van [naam 1], een kampbewaakster uit de Tweede Wereldoorlog.

Uit de gesprekken blijkt dat de medeverdachte aangeeft verslaafd te zijn, zich totaal over te geven aan de verdachte en de BDSM-seks, dat ze voelt dat ze leeft en dat al haar seksuele lusten naar boven komen. Ze wil graag onderdanig zijn omdat dat in haar zit, ze wil dat haar ‘God’ haar pijn doet omdat ze daar van geniet.

Uit de chatgesprekken blijkt dat op enig moment, volgens de verdediging is dat in een gesprek van 20 juni 2018 geweest, door de medeverdachte wordt gefantaseerd over een meisje van 12 die verkracht wordt door 5 mannen. De verdachte zegt daarop dat hij dat soort dingen graag leest. Hieruit volgt volgens de verdediging dat de verdachte niet de initiatiefnemer was waar het gaat om fantasieën over kinderen.

Echter is in het Excel-bestand niet een volledig overzicht van chatgesprekken opgenomen omdat ook periodes van gesprekken ontbreken omdat die zijn gewist. Uit het dossier is wel gebleken dat de verdachte ook in de seksuele relatie met een andere vriendin fantasieën over seks met kinderen ter sprake bracht en is bij hem kinderporno aangetroffen van data waarop hij nog niet de medeverdachte kende.

Ter terechtzitting in hoger beroep zijn [deskundige 1] en [deskundige 2] gehoord, respectievelijk als psycholoog en psychiater werkzaam bij het Pieter Baan Centrum, waar de verdachte en de medeverdachte zijn geobserveerd en onderzocht.

De deskundigen hebben aangegeven dat het in het spel van BDSM niet uitmaakt welke rol wordt vervuld. In de relatie tussen de verdachte en de medeverdachte werden voortdurend grenzen en fantasieën verlegd. De een brengt dit in en de ander dat. Beide rollen moeten worden ingevuld anders werkt het niet. Het is niet zo dat degene die de onderdanige rol in het spel vervult, willoos is. Beide rollen moeten gelijkwaardig zijn. De meester is niet per se de baas. Er moet een balans zijn. Het was geen eenrichtingsverkeer van de verdachte naar de medeverdachte. De onderdanige geeft de grenzen aan van het spel. Vanuit de medeverdachte was er een actieve inbreng. Beiden waren aan elkaar gewaagd.

Het hof neemt deze conclusies van de deskundigen over. Daarmee kan niet op basis van de ontstane BDSM-relatie, en de rollen die daarin werden vervuld, gezegd worden dat de verdachte de medeverdachte geheel in zijn macht had.

Uit de chatgesprekken is, naar het oordeel van het hof, niet precies vast te stellen wie precies de initiatiefnemer is geweest om over kinderen te gaan fantaseren of om, door zich op oppassites aan te melden, daadwerkelijk over te gaan tot seksueel misbruik van kinderen. Het is slechts de medeverdachte die dit heeft gesteld. De daadwerkelijke uitvoering is, zo veel is wel duidelijk, uiteindelijk aan de medeverdachte toe te rekenen.

Op basis van het onderzoek ter terechtzitting is het hof, alles overziende en los van de vraag wie precies de initiatiefnemer was of als eerste kwam met fantasieën over kinderen, van oordeel dat zowel de verdachte als de medeverdachte ieder op hun eigen wijze een wezenlijke rol hebben gespeeld in de totstandkoming van het tenlastegelegde, waarbij zij ieder op zich elkaar hebben versterkt en aangevuld en zijn meegegaan met de ander, zonder op de rem te trappen en dat niet valt te concluderen dat de rol van de een als erger moet worden beschouwd dan de rol van de ander.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het onder 1 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

een afbeelding of een gegevensdrager bevattende een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken, vervaardigen, verspreiden en in bezit hebben, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 2 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

een afbeelding of een gegevensdrager bevattende een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken, vervaardigen, verspreiden en in bezit hebben, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 3 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

een afbeelding of een gegevensdrager bevattende een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken, vervaardigen, verspreiden en in bezit hebben, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 4 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

met iemand beneden de leeftijd van twaalf jaren handelingen plegen die mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 5 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

een afbeelding of een gegevensdrager, bevattende een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken, vervaardigen, verspreiden en in bezit hebben, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 6 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

met iemand beneden de leeftijd van twaalf jaren handelingen plegen die mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 7 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

met iemand beneden de leeftijd van zestien jaren buiten echt ontuchtige handelingen plegen, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige.

Het onder 8 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

een afbeelding of een gegevensdrager, bevattende een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken, vervaardigen, verspreiden en in bezit hebben, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 9 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

met iemand beneden de leeftijd van twaalf jaren handelingen plegen die mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd,

en voor wat betreft de periode van 9 oktober 2020 tot 8 januari 2021 in eendaadse samenloop begaan met het onder 10 bewezenverklaarde.

Het onder 10 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

met iemand beneden de leeftijd van zestien jaren buiten echt ontuchtige handelingen plegen, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige.

Het onder 11 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

een afbeelding of een gegevensdrager, bevattende een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken, vervaardigen, verspreiden en in bezit hebben, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 12 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

met iemand beneden de leeftijd van twaalf jaren handelingen plegen die mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 13 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

een afbeelding of een gegevensdrager, bevattende een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken, vervaardigen, verspreiden en in bezit hebben, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen en de medeschuldige het feit begaat tegen een aan haar zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 14 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

een afbeelding of een gegevensdrager bevattende een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken, in bezit hebben, meermalen gepleegd.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. De feiten zijn strafbaar.

Strafbaarheid van de verdachte

Op grond van de hierna onder het kopje ‘Op te leggen sanctie’ weergegeven bevindingen en conclusies van de deskundigen [deskundige 2] en [deskundige 1] is het hof van oordeel dat de bewezenverklaarde feiten in verminderde mate aan de verdachte kunnen worden toegerekend. Het hof zal hiermee rekening houden bij het bepalen van de op te leggen straf.

Er zijn overigens geen feiten en omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte geheel uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.

Op te leggen sanctie

Standpunt advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 jaren, met aftrek van voorarrest, en dat aan hem de niet op voorhand gemaximeerde maatregel van tbs met bevel tot verpleging wordt opgelegd.

Standpunt verdediging

De verdediging heeft zich voor wat betreft de op te leggen maatregel – tbs met dwangverpleging dan wel tbs met voorwaarden – gerefereerd aan het oordeel van het hof. In het kader van de op te leggen straf heeft de verdediging primair verzocht om een gevangenisstraf op te leggen die aanzienlijk lager is dan door de rechtbank is opgelegd en door het Openbaar Ministerie is geëist. De verdediging stelt zich op het standpunt dat onder meer rekening dient te worden gehouden met de ware verhoudingen tussen de verdachte en medeverdachte. Het betreft een misverstand om te denken dat de verdachte de medeverdachte in zijn macht had en dat de relatie tussen hen ongelijkwaardig was. Dit is ten onrechte door de rechtbank ten nadele meegewogen in de straf, terwijl de verdachte geen fysieke dader is.

Daarnaast dient rekening te worden gehouden met straffen die in vergelijkbare zaken zijn opgelegd; de vergelijking met de zaak van [naam 2] (ECLI:NL:GHAMS:2013:BZ8885) gaat niet op.

Voorts is de redelijke termijn overschreden en zijn de tenlastegelegde feiten in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen. Nu het een combinatiestraf betreft van zowel gevangenisstraf als tbs met dwangverpleging dient dat consequenties te hebben voor de duur van de gevangenisstraf. Deze dient aanzienlijk gematigd worden nu er een tbs met dwangverpleging wordt opgelegd. De behandeling dient immers zo snel mogelijk aan te vangen.

Subsidiair heeft de verdediging bepleit een behandeling in het kader van tbs eerder te laten starten door het geven van een advies op de voet van artikel 37b, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht.

Het hof overweegt als volgt.

Het hof heeft bij het bepalen van de op te leggen straf en maatregel gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

De verdachte en de medeverdachte hebben zich in de periode van 21 september 2019 tot 13 juni 2021 tijdens 28 oppasmomenten door de medeverdachte (veelal in de ouderlijke woning van de meisjes) schuldig gemaakt aan het plegen van seksuele misdrijven jegens zeven zeer jonge meisjes. Deze seksuele misdrijven bestonden uit het vervaardigen van pornografische video’s en afbeeldingen, die de medeverdachte en de verdachte met elkaar hebben gedeeld, alsmede het plegen van handelingen die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam (oraal, vaginaal en anaal met vingers of met een vibrator) van [slachtoffer 4], [slachtoffer 5], [slachtoffer 6] en [slachtoffer 7]. De verdachte was op meerdere momenten middels videobellen aanwezig bij het misbruik. Op de momenten dat dat niet gebeurde maakte de medeverdachte veelal beeldmateriaal van het door haar gepleegde misbruik en deelde dit later met de verdachte.

Het misbruik van de jonge meisjes is begonnen nadat de medeverdachte zich vanaf augustus 2019 begon in te schrijven op diverse oppassites. Dit was in overleg met de verdachte en het doel daarvan was louter het misbruiken van jonge meisjes. De kennismakingsmomenten met de ouders werden door de medeverdachte heimelijk gefilmd zodat de verdachte dit later terug kon kijken. Op zeer berekenende wijze werd voorts getracht het vertrouwen van de ouders te winnen. Zo had de medeverdachte een net voorkomen, kon zij een Verklaring Omtrent Gedrag dan wel beveiligingspas overleggen en werd door haar gezegd dat zij zelf ook een dochter had.

De ernst van het misbruik tijdens de oppasmomenten door de verdachte en de medeverdachte kent een opbouw. Bij een van de eerste meisjes was sprake van het betasten over de kleding van de vagina, maar al snel gingen de seksuele handelingen bij de meisjes verder. Zo werd door de medeverdachte onder meer gebruik gemaakt van een vibrator/dildo waarmee het lichaam van de meisjes op verschillende manieren seksueel werd binnengedrongen. De medeverdachte heeft de meisjes bovendien in een vernederende setting gebracht, waarbij zij onder meer over hen heen heeft geplast en/of gesquirt. Zij is op een uiterst respectloze manier met de jonge meisjes omgegaan. Zo volgt uit de beschrijving van de camerabeelden dat zij een aantal meisjes op een hardhandige en grove manier heeft benaderd. De meisjes werden onder meer aangesproken met ‘hoer’ en ‘slet’ en bij sommige van hen werden zwarte kousen, een riem en een oogmasker omgedaan. De verdachte en medeverdachte hadden ten tijde van het misbruik enkel nog oog voor hun eigen seksuele behoeften. Voor de gevoelens en belangen van de meisjes was geen ruimte. Zij werden louter gezien als gebruiksvoorwerp. Op de momenten dat de meisjes moesten huilen of niet mee wilden werken, werd door de medeverdachte gezegd dat zij niets wilde horen.

Uit de WhatsApp-gesprekken tussen de verdachte en de medeverdachte volgt dat op denigrerende wijze over de meisjes werd gesproken. De verdachte en medeverdachte deelden seksuele fantasieën, ook tijdens telefoonseks, met de meisjes als onderwerp en er werd gerefereerd aan de misbruikmomenten die eerder hadden plaatsgevonden. Uit een aantal WhatsApp-berichten komt naar voren dat werd uitgekeken naar een volgend misbruikmoment. Bij een van de meisjes werd voorafgaand aan het oppassen door de verdachte en medeverdachte een plan gemaakt, waarin werd genoteerd welke handelingen de medeverdachte met het betreffende meisje zou uitvoeren, waarna de medeverdachte ook daadwerkelijk uitvoering gaf aan het door de verdachte en haar bedachte plan.

Het is algemeen bekend dat seksueel misbruik (ook pas op langere termijn) langdurige en ernstige schade kan toebrengen aan de geestelijke gezondheid van de slachtoffers. Dit geldt ook indien, zoals in het onderhavige geval, de slachtoffers de ontuchtige handelingen op zeer jeugdige leeftijd hebben moeten ondergaan. Namens een van de ouders is ter terechtzitting in hoger beroep naar voren gebracht wat de impact van het misbruik is geweest bij de ouders. Zij hebben zich nog nooit zo machteloos gevoeld, ervaren enorme schuldgevoelens en maken tot op heden geen gebruik meer van een oppas. Hun vertrouwen is op grove wijze geschaad en thema’s binnen de opvoeding die normaal zouden moeten zijn, krijgen voor hen een emotionele lading.

Het hof is van oordeel dat de verdachte en de medeverdachte met hun handelen op zeer ernstige wijze inbreuk hebben gemaakt op de persoonlijke levenssfeer en de lichamelijke integriteit van de meisjes en rekent dit hen ernstig aan. Het hof rekent het de verdachten bovendien zeer aan dat zij op deze wijze het vertrouwen van de ouders hebben beschaamd en hen doelbewust hebben misleid.

Daar komt bij dat de verdachte zich ook nog schuldig heeft gemaakt aan het in bezit hebben van een grote hoeveelheid kinderpornografische afbeeldingen. Ook het (enkele) bezit van afbeeldingen levert een ernstig strafbaar feit op, omdat bij de vervaardiging van die kinderporno kinderen seksueel worden misbruikt en geëxploiteerd. De verdachte is aldus medeverantwoordelijk te houden voor dat misbruik, omdat hij door kinderporno te verzamelen heeft bijgedragen aan de instandhouding van de vraag naar dergelijk strafbaar beeldmateriaal. Het hof rekent de verdachte ook dit feit ernstig aan.

Anders dan de rechtbank overweegt het hof omtrent de rolverdeling tussen de verdachte, als niet fysieke medepleger, en de medeverdachte, als fysieke medepleger, voorafgaand en ten tijde van de door hen samen begane bewezenverklaarde feiten dat ieder een wezenlijke bijdrage heeft gehad in de totstandkoming van het ten laste gelegde, waarbij ieders rol als gelijkwaardig kan worden aangemerkt.

In het kader van de op te leggen straf heeft het hof acht geslagen op de inhoud van het Uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 1 december 2025, betrekking hebbende op het justitiële verleden van de verdachte, waaruit volgt dat hij weliswaar in het verleden onherroepelijk is veroordeeld ter zake van een soortgelijk feit, doch dat dit in 1991 heeft plaatsgevonden en derhalve geen gewicht meer in de schaal legt.

Voorts heeft het hof acht geslagen op de overige persoonlijke omstandigheden van de verdachte, voor zover daarvan ter terechtzitting is gebleken. De verdachte heeft aangegeven dat hij wordt afgeperst in de gevangenis en besloten heeft deel te nemen aan een euthanasietraject. De verdachte heeft aangegeven berouw te hebben, deze zaak netjes te willen afwikkelen en de schade te willen vergoeden aan de benadeelde partijen, waartoe hij al geld beschikbaar heeft gesteld.

Op te leggen straf

Naar het oordeel van het hof kan gelet op de ernst van het bewezenverklaarde in de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in het de hierop gestelde wettelijk strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd, niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt.

In eerste aanleg heeft de officier van justitie een gevangenisstraf geëist voor de duur van 15 jaren, naast de oplegging van de maatregel van tbs met dwangverpleging.

De rechtbank heeft een gevangenisstraf opgelegd voor de duur van 12 jaren met aftrek van voorarrest en tbs met dwangverpleging.

In hoger beroep heeft de advocaat-generaal een gevangenisstraf geëist voor de duur van 18 jaren, naast tbs met dwangverpleging.

Daarbij heeft de advocaat-generaal aangegeven dat het hier gaat om een ‘buitencategorie qua weerzinwekkendheid’. Volgens de advocaat-generaal is de zaak zo uniek qua gruwelijkheid en geraffineerdheid dat een hogere eis dan de eis van de officier van justitie gerechtvaardigd is. De advocaat-generaal heeft de vergelijking gemaakt met de zaak van [naam 2] (HR 16 september 2014, ECLI:HR:2014:2668).

Het hof acht deze vergelijking niet opgaan. In de genoemde zaak is een gevangenisstraf voor de duur van 18 jaren en 11 maanden opgelegd, naast tbs met dwangverpleging, ter zake van 82 zedendelicten, gepleegd in een periode van vier jaren, naast het vervaardigen en verspreiden van kinderpornografie, waarbij sprake was van verspreiding van beelden via internet. Bij de feiten was ook sprake van penetratie met het geslachtsdeel van de verdachte. Ook was sprake van een relevante eerdere veroordeling. Zowel reeds qua omvang van de feiten als qua duur van de pleegperiode en qua ernst van het misbruik alsmede de recidive is derhalve geen overeenkomst vast te stellen met de onderhavige zaak.

Het hof houdt ook rekening met de omstandigheid dat, zoals hieronder wordt overwogen, een tbs met dwangverpleging wordt opgelegd, welk traject volgens de deskundigen langdurig van karakter zal zijn (gemiddeld 9 jaar) terwijl de verdachte dan op leeftijd zal zijn.

Alles afwegende acht het hof, daarbij rekening houdend met de omstandigheid dat de feiten in verminderde mate kunnen worden toegerekend aan de verdachte, een gevangenisstraf voor de duur van 10 jaren, met aftrek van voorarrest, in beginsel passend en geboden. Een straf zoals gevorderd door de advocaat-generaal acht het hof, gelet op de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd, niet passend.

Met betrekking tot het procesverloop overweegt het hof evenwel het navolgende.

Het hof stelt voorop dat in artikel 6, eerste lid, EVRM het recht van iedere verdachte is gewaarborgd om binnen een redelijke termijn te worden berecht. Deze waarborg strekt er onder meer toe te voorkomen dat een verdachte langer dan redelijk is onder de dreiging van een strafvervolging zou moeten leven. Het hof gaat in dit geval uit van een termijn van 16 maanden per instantie, nu de verdachte het gehele proces in voorarrest heeft doorgebracht.

Het hof stelt in de onderhavige zaak vast dat de redelijke termijn zowel in eerste aanleg als in hoger beroep is overschreden (in eerste aanleg met 5 maanden en in hoger beroep met ongeveer 1 jaar en 8 maanden), terwijl geen bijzondere omstandigheden aanwezig worden geacht die deze overschrijdingen rechtvaardigen. Er is dan ook in twee instanties sprake van een overschrijding van de redelijke termijn voor berechting, als bedoeld in artikel 6 van het EVRM. Het hof is van oordeel dat dit dient te worden verdisconteerd in de strafoplegging.

Zonder schending van de redelijke termijn zou, zoals hiervoor door het hof is overwogen, een gevangenisstraf voor de duur van 10 jaren, met aftrek van voorarrest, passend zijn geweest. Nu evenwel de redelijke termijn in twee instanties is geschonden, zal worden volstaan met oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 8 jaren, met aftrek van voorarrest.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Op te leggen maatregel

Met betrekking tot het opleggen van de tbs-maatregel overweegt het hof het volgende.

De maatregel van tbs kan door de rechter worden gelast indien de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen dat eist en de rechter tot het oordeel komt dat voldaan is aan de in artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) gestelde voorwaarden. Een van die voorwaarden houdt in dat bij de verdachte ten tijde van het begaan van het feit een gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond. Daarnaast dient het door de verdachte begane feit een misdrijf te zijn waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld dan wel te behoren tot de expliciet in artikel 37a, eerste lid, aanhef en onder 2, Sr genoemde misdrijven. Indien de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen dit eist, kan tevens worden bevolen dat de verdachte van overheidswege zal worden verpleegd (artikel 37b, eerste lid, Sr). Voor oplegging van de maatregel is voorts vereist dat de rechter beschikt over een advies van ten minste twee gedragsdeskundigen van verschillende disciplines, onder wie een psychiater, die de verdachte hebben onderzocht (artikel 37a, derde lid, Sr). Dit vereiste vervalt indien de verdachte weigert medewerking te verlenen aan het onderzoek door de gedragsdeskundigen (artikel 37a, vierde lid, Sr).

Het hof heeft kennisgenomen van de volgende de verdachte betreffende rapportages:

Het rapport Pro Justitia, locatie Pieter Baan Centrum, van 8 juli 2024 houdt – voor zover hier relevant – het volgende in:

(pagina 134 e.v.)

“Betrokkene is een man die al vele jaren psychische klachten heeft, ook vele jaren behandeld is en bij aanvang (maar niet meer bij het einde) van de observatie in een (tweede) euthanasietraject zat. Uit de uitgebreide behandelvoorgeschiedenis van betrokkene kwam zowel naar voren dat betrokkene al lang een depressieve stoornis heeft, alsook een persoonlijkheidsstoornis. Gedurende de jaren waarin betrokkene werd behandeld, heeft de classificatie van beide aandoeningen weleens gewisseld, echter zonder relevante of opmerkelijke verschillen. Ook onderzoekend psycholoog en psychiater komen tot vaststelling van deze aandoeningen: betrokkene lijdt aan een dysthyme stoornis en aan een persoonlijkheidsstoornis waarin een narcistische dynamiek centraal staat, maar waarbij aan de oppervlakte zowel narcistische als ontwijkende trekken gezien werden.

Uit het forensisch milieuonderzoek komt vervolgens naar voren dat betrokkenes seksualiteit in de relatie met de moeder van zijn kinderen opmerkelijk zou zijn geweest. Betrokkene stelt zelf dat haar verhaal niet klopt. Er zijn evenwel ook andere aanwijzingen voor een relatief grote behoefte aan seksuele bevrediging, dan wel voor bijzondere seksuele voorkeuren. Het is onderzoekend psycholoog en psychiater niet goed gelukt volledig zicht te krijgen op de seksuele belevingswereld van betrokkene. Wel is het helder geworden dat hij in de seksuele relatie met medeverdachte genoot van hun BDSM-spel (waarbij betrokkene de sadistische rol speelde), en ook dat seks met jonge kinderen (al dan niet gepleegd door medeverdachte) voor betrokkene opwindend is. Betrokkene voldoet aan de criteria voor een seksueel sadisme stoornis en aan die van een pedofiele stoornis, overigens zonder aanwijzingen voor een hele diepe worteling van deze voorkeuren. Deze lijken vooral (maar gezien de aangetroffen kinderporno uit 2015 mogelijk niet uitsluitend) tot wasdom gekomen te zijn in de relatie met medeverdachte.

Vastgestelde stoornissen bestonden alle ten tijde van het tot stand komen van de aan betrokkene ten laste gelegde feiten, indien bewezen.

(…)

Onderzoekend psycholoog en psychiater zien een doorwerking van alle stoornissen van betrokkene in de aan hem ten laste gelegde feiten en adviseren deze op gedragskundige gronden allen in verminderde mate aan betrokkene toe te rekenen. Betrokkene is op grond van zijn persoonlijkheidsstoornis, gestoeld op een diepgewortelde narcistische dynamiek, alsook de dysthymie, chronisch somber en op zoek naar vervulling van een grote behoefte aan positieve weerspiegeling. Zoals betrokkene het zelf verwoordde: hij keek altijd naar alles door de (afkeurende) ogen van zijn moeder. Betrokkene was inmiddels na zijn scheiding en enkele stukgelopen relaties, weer op zichzelf teruggeworpen, wat de depressieve gevoelens (over het uitblijven van die weerspiegeling) aanwakkerde. Via een datingsite kwam hij in contact met medeverdachte. Na enkele afspraken liet betrokkene haar weten dat hij geen relatie met haar wilde. Betrokkene stelde haar evenwel voor, wat hij naar eigen zeggen nooit eerder gedaan had, dan een seksuele relatie met haar te beginnen, die een BDSM-karakter kende. Betrokkene kon hiervan genieten, maar was ook, voortkomend uit zijn persoonlijkheid, ambivalent. De zelfbevestiging en bevrediging die in de seksuele relatie besloten lagen, waren snel onvoldoende. Betrokkene suggereerde steeds dat hij afstand wilde nemen van medeverdachte, maar was tevens, getuige zowel de informatie uit de stukken, als de informatie van beide verdachten, soms direct en soms indirect sturend ten aanzien van het verder verleggen van de seksuele grenzen. Betrokkene enthousiasmeerde medeverdachte, die ook met eigen initiatieven kwam, om kinderpornografisch materiaal op te zoeken en het hem (soms meermaals) toe te sturen. Daarmee bleef bij medeverdachte de hoop op een 'volledige' relatie in stand, terwijl betrokkene feitelijk verder afstand van haar nam. Ook ten aanzien van het oppassen van medeverdachte op jonge kinderen, is niet op alle momenten helder wie wat voorstelde, maar betrokkene bleef ook aan deze voor hem opwindende seksuele activiteiten deelnemen, althans op afstand. Betrokkens ambivalentie, een vorm van angst om zich aan iemand te verbinden omdat dan zou kunnen blijken dat hij het allemaal niet waard is, droeg bij aan het behoud van die afstand tot medeverdachte en haar seksuele activiteiten. Betrokkene bleef 'veilig', want op afstand, seksueel bevredigd door medeverdachte zijn lustbeleving te laten faciliteren, passend bij de overwegend 'bedekte' manier waarop betrokkene eigen impulsen en gevoelens omzet in gedrag.

Onderzoekend psycholoog en psychiater zien bij betrokkene niet een direct dwingende handelwijze, maar een hele indirecte, eerst gericht op het laten ontstaan van een (seksuele) relatie met medeverdachte, waarna hij door een voortdurende suggestie van eindigheid in die relatie, medeverdachte als het ware stimuleert op zoek te gaan naar nieuwe seksuele prikkels, die zowel voor hem als voor haar bevredigend zijn. Zoals gezegd: de deviantie in de seksuele voorkeuren van betrokkene is niet helemaal te peilen, maar lijkt niet dermate diepgeworteld dat in het ten laste gelegde alleen daarvan de doorwerking gezien wordt.

Onderzoekend psycholoog en psychiater adviseren, zoals gezegd, de feiten, indien bewezen, in een verminderde mate aan betrokkene toe te rekenen, omdat de parafilieën van betrokkene weliswaar niet diep geworteld zijn, maar de persoonlijkheidsstoornis van betrokkene (en de daarmee samenhangende dysthymie) dat zeker wel is. Betrokkenes functioneren wordt in alle opzichten, en zeker ook ten aanzien van relatievorming en de rol van seksualiteit daarin, fors gehinderd door de beschreven persoonlijkheidsopbouw. Hij heeft, ondanks het besef van de ontoelaatbaarheid van zijn handelen en dat van medeverdachte, niet kunnen afzien van de seksuele bevrediging die in de loop van de periode van de hem ten laste gelede feiten, een beter zelfgevoel moest opleveren.

(…)

Onderzoekend psycholoog en psychiater taxeren het risico op directe 'hands on' feiten laag, omdat betrokkene op grond van zijn ontwijkende inslag over het algemeen terugschrikt voor een dergelijke directe confrontatie. Het risico op 'hands off' delictgedrag wordt, ook op grond van het mogelijke downloaden van kinderporno in 2015, hoewel betrokkene dit feitelijk ontkent, hoger ingeschat, namelijk matig-hoog'. Dit wordt zo ingeschat omdat betrokkene in het isolement dat voortkomt uit zijn persoonlijkheids- en stemmingsproblematiek, makkelijker zou kunnen komen tot seksuele behoeftebevrediging (van een deviante behoefte) middels downloaden dan in een relatie. In een relatie zien onderzoekend psycholoog en psychiater dat betrokkene in een dynamiek die soortgelijk is aan die met medeverdachte, opnieuw zou kunnen komen tot medeplegen. Betrokkene zou immers wederom zijn seksuele fantasieën met kinderen kunnen introduceren, of een partner kunnen bewegen (andere) grenzen te verleggen. Dit is evenwel zo afhankelijk van de eventuele partner en dier bereidwilligheid hierin mee te gaan, dat dit risico zich lastig laat voorspellen. Gewogen is of (de aanhouding in) deze zaak voor betrokkene dermate aversief is geweest, dat hierop zich al een afschrikkend en dus risico verlagend effect vanuit zou kunnen gaan. De ernst van de persoonlijkheids- en stemmingsproblematiek van betrokkene beperkt dat effect evenwel, zo menen onderzoekend psycholoog en psychiater. Door de beperkte integratie tussen voelen, denken en doen zal het kennen van de gevolgen van eventueel nieuw seksueel delictgedrag naar verwachting minder preventief doorwerken in het gedrag van betrokkene zolang het broze zelfbeeld van betrokkene blijft vragen om seksuele bevrediging.

(…)

Om de dynamische risicofactoren van betrokkene in positieve zin te beïnvloeden en met betrokkene 'echt' in gesprek te raken over zijn seksuele fantasieën en wensen, is een intensief behandeltraject nodig, ook omdat de persoonlijkheids- en stemmingsstoornissen van betrokkene hierbij in de weg zullen zitten. Dat betrokkene zich gemotiveerd toont voor behandeling, doet daaraan niet af: betrokkene wil zich minder somber voelen, maar het verkennen van zijn verborgen belevingswereld kan het broze zelfbeeld aanvankelijk verder aantasten, wat tot een toename van klachten zou kunnen leiden. Onderzoekend psycholoog en psychiater zien daarom indicatie voor niet alleen een intensief, maar ook een langdurig behandeltraject. Daarbij is het noodzakelijk betrokkenes vrijheden zo te beperken dat seksueel delictgedrag zich intussen niet kan voortzetten. Daarmee zijn de contouren zichtbaar van een klinische behandeling in een beveiligde setting. Er is evenwel bij het ontbreken van structureel agressief of ondermijnend gedrag geen noodzaak om betrokkene in het hoogste beveiligingsniveau te plaatsen en ook is het denkbaar dat de klinische fase van de behandeling tot enkele jaren beperkt zou kunnen worden. Gezien de vastgestelde problematiek en de risico inschatting, achten onderzoekend psycholoog en psychiater het in theorie denkbaar dat een tbs-maatregel met voorwaarden dit traject voldoende zou kunnen borgen. De lengte van de opgelegde gevangenisstraf in eerste aanleg doet echter vermoeden dat de optie van een tbs met voorwaarden niet mogelijk zal zijn.

Hoe het risiconiveau zal zijn na een langdurige detentie, kan, zoals gezegd, niet goed ingeschat worden. Om de mogelijkheid voor een langdurige en intensieve klinische behandeling dan ook te hebben, zien onderzoekend psycholoog en psychiater geen andere optie dan aan betrokkene een tbs-maatregel met bevel tot verpleging op te leggen. Een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel is daartoe niet voldoende zeker en voegt aansluitend aan een opgelegde tbs-maatregel ook niets meer toe.”

Uit het aanvullend ambulant onderzoek van 12 november 2025 volgt voorts – samengevat – dat het aanvullend onderzoek voor wat betreft de in de rapportage van 8 juli 2024 vastgestelde stoornissen, de mate van doorwerking van die stoornissen in het tenlastegelegde, het recidiverisico en het kader waarin dat recidiverisico zou kunnen worden beperkt, niet tot andere inzichten of conclusies heeft geleid.

Ten slotte zijn voornoemde [deskundige 2] en [deskundige 1] ter terechtzitting van het hof van 11 maart 2026 gehoord. Het hof leidt uit de verklaringen van de deskundigen ter terechtzitting af dat zij persisteren bij hetgeen in de rapportages van 8 juli 2024 en 12 november 2025 is geconcludeerd en geadviseerd. [deskundige 1] heeft ook ter terechtzitting benadrukt dat het noodzakelijk is dat middels behandeling binnen een forensische kader, zoals tbs, inzicht wordt verkregen in de seksualiteit van de verdachte. Binnen een dergelijke behandeling wordt de seksualiteit van de verdachte minutieus besproken en wordt er veel verdieping aangebracht, hetgeen wezenlijk anders is dan de behandeling die de verdachte momenteel volgt binnen de penitentiaire inrichting.

Het hof verenigt zich met de bevindingen en conclusies van de deskundigen zoals hiervoor weergegeven en legt deze ten grondslag aan zijn beslissing.

Het hof stelt op grond van de rapportages vast dat bij de verdachte ten tijde van het begaan van de bewezenverklaarde feiten sprake was van een gebrekkige ontwikkeling en/of ziekelijke stoornis en dat de bewezenverklaarde feiten hem in verminderde mate zijn toe te rekenen. Verder heeft het hof geconstateerd dat de door de verdachte begane strafbare feiten misdrijven betreffen als vermeld in artikel 37a, eerste lid, aanhef en onder 2, Sr.

Het hof is van oordeel dat, nu ook aan de overige wettelijke criteria voor het opleggen van de maatregel van tbs is voldaan, de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen eist dat het hof ten aanzien van de verdachte de maatregel van terbeschikkingstelling zal gelasten. Het hof is, gelet op de ernst van de feiten alsmede de overwegingen van de deskundigen dat er sprake is van een matig-hoog risico op een soortgelijk delict, voorts van oordeel dat de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen de verpleging van overheidswege eist. Het hof zal dan ook gelasten dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld en bevelen dat hij van overheidswege zal worden verpleegd.

Gelet op het bewezenverklaarde wordt de maatregel van tbs gelast ter zake van misdrijven die gericht zijn tegen of gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, zodat de duur van de tbs niet op voorhand gemaximeerd is.

Het hof acht geen termen aanwezig om een advies op te nemen omtrent het tijdstip waarop de tbs met verpleging van overheidswege dient aan te vangen. Door de deskundigen is hieromtrent niets geadviseerd en het hof acht een en ander ook niet aangewezen gelet op de ernst en omvang van de feiten en de schade die is toegebracht, zodat in dat opzicht de doelstelling van vergelding meer gewicht in de schaal legt dan een eerdere aanvang van de behandeling.

Beslag

De hierna onder 8, 16 en 17 te noemen inbeslaggenomen en nog niet teruggegeven voorwerpen, met behulp waarvan het bewezenverklaarde is begaan, dienen te worden onttrokken aan het verkeer, aangezien het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met het algemeen belang en de wet.

Ten aanzien van de overige inbeslaggenomen en nog niet teruggegeven voorwerpen (9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 18, 19, 21 en 23) zal het hof de teruggave aan de verdachte gelasten.

Vorderingen van de benadeelde partijen

Algemene overwegingen voor de schadevergoeding ten behoeve van de 7 zeer jonge meisjes.

De verdachte en/of de medeverdachte hebben zich in de periode van 21 september 2019 tot 13 juni 2021 tijdens de vele oppasmomenten (28 in totaal) door de medeverdachte (veelal in de ouderlijke woning van de respectieve meisjes) schuldig gemaakt aan het plegen van seksuele misdrijven jegens 7 zeer jonge meisjes, bestaande uit het maken van pornografische afbeeldingen van alle meisjes, die de verdachte en de medeverdachte met elkaar hebben gedeeld, het plegen van ontucht met [slachtoffer 2] en seksueel binnendringen van het lichaam (oraal, vaginaal en anaal met vingers of vibrator) van [slachtoffer 3], [slachtoffer 4], [slachtoffer 5], [slachtoffer 6] en [slachtoffer 7].

Op grond van artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) heeft de benadeelde voor nadeel dat niet in vermogensschade bestaat (hierna ook te noemen: immateriële schade) recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding, indien de benadeelde lichamelijk letsel heeft opgelopen, in zijn eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in zijn persoon is aangetast. Van een aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ is in ieder geval sprake indien de benadeelde partij geestelijk letsel heeft opgelopen.

De verdachte en de medeverdachte hebben met hun handelen op ernstige wijze inbreuk gemaakt op de persoonlijke levenssfeer en de lichamelijke integriteit van de meisjes. Uit de stukken in het dossier en (de beschrijving van) de beelden blijkt dat de meisjes als gevolg hiervan leed hebben ondervonden.

Het is algemeen bekend dat seksueel misbruik (ook pas op langere termijn) langdurige en ernstige schade kan toebrengen aan de geestelijke gezondheid van de slachtoffers. Dit geldt ook indien, zoals in het onderhavige geval, de slachtoffers de ontuchtige handelingen op zeer jeugdige leeftijd hebben moeten ondergaan. Het hof heeft hierbij ook acht geslagen op het door de GGD Amsterdam opgemaakte rapport “De resultaten uit wetenschappelijk onderzoek (2013-2018) van de Amsterdamse Zedenzaak” waarin wordt geconcludeerd dat het misbruik bij deze zeer jonge kinderen op korte en lange termijn minder vaak lijkt te resulteren in klassieke klachten zoals posttraumatische stressreacties en dissociatie, maar des te meer in atypische klachten zoals internaliserende en externaliserende problemen, onveilig gehechtheidsgedrag en seksueel afwijkend gedrag (bijlage 2 bij het schadevergoedingsformulier van [slachtoffer 5]).

Naar het oordeel van het hof is derhalve sprake van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ als bedoeld in artikel 6:106, aanhef en onder b, BW van de 7 meisjes.

Gelet op alle omstandigheden van dit geval, in het bijzonder de aard en de ernst van de seksuele misdrijven, de gevolgen van de seksuele misdrijven (in toekomst) voor de meisjes en het aan hen toegebrachte leed, alsmede de omstandigheden waaronder de misdrijven jegens de meisjes zijn begaan, begroot het hof de immateriële schade die de meisjes als gevolg van de bewezenverklaarde respectieve seksuele misdrijven hebben geleden naar billijkheid, als volgt:

Bij de begroting heeft het hof gelet op de bedragen die door Nederlandse rechters in (enigszins) vergelijkbare gevallen zijn toegekend. Het hof heeft hierbij ook acht geslagen op de ‘Rotterdamse Schaal’, een ordening van smartengeldbedragen bij letsel en andere persoonsaantastingen, waarnaar al vaker door andere rechters in Nederland is verwezen bij de begroting van schade als hier aan de orde.

Algemene overwegingen over reiskosten

De artikelen 237 tot en met 240 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv) geven, behoudens bijzondere omstandigheden, een zowel limitatieve als exclusieve regeling van de kosten waarin een in het ongelijk gestelde partij kan worden veroordeeld. Op grond van artikel 238, eerste en tweede lid, en artikel 239 Rv, in onderlinge samenhang bezien, komen alleen voor vergoeding in aanmerking reis-, verlet- en verblijfkosten voor het bijwonen van de zitting van de partij die aanspraak heeft op proceskostenvergoeding indien in persoon mag worden geprocedeerd en in persoon is geprocedeerd. Voor andere reis-, verlet- en verblijfskosten - zoals voor het bezoek aan Slachtofferhulp Nederland, de politie en leden van het Openbaar Ministerie - kent de proceskostenregeling geen vergoeding (vgl. Hoge Raad 18 december 2018, ECLI:NL:HR:2018:2338, Hoge Raad 28 maart 2023, ECLI:HR:2023:414 en Hoge Raad 21 mei 2024, ECLI:HR:2024:662).

De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2] (feit 2).

De benadeelde partij heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding van een bedrag van € 103,60 aan materiële schade (reiskosten) en € 10.000,- aan immateriële schade (€ 5.000,- voor de ontuchtige handelingen en € 5.000,- voor het vervaardigen, verspreiden en bezitten van kinderpornografisch materiaal), te vermeerderen met de wettelijke rente. Voorts is de hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte gevorderd

De rechtbank heeft bij het vonnis waarvan beroep de verdachte veroordeeld tot betaling van een bedrag van € 5.103,60, (€ 103,60 aan materiële schade en € 5.000,- aan immateriële schade), en bepaald dat de verdachte niet gehouden is tot betaling voor zover dit bedrag door de medeverdachte is betaald, te vermeerderen met de wettelijke rente en met veroordeling van de verdachte in de kosten. De rechtbank heeft de benadeelde partij in het overige deel van de vordering tot vergoeding van de immateriële schade niet-ontvankelijk verklaard.

De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijk vordering.

De advocaat-generaal heeft gerekwireerd tot toewijzing van de vordering, te vermeerderen met de wettelijke rente en hoofdelijke veroordeling.

De verdediging heeft verzocht de vordering toe te wijzen overeenkomstig het vonnis van de rechtbank.

Het hof overweegt als volgt:

Materiële schade

Onder verwijzing naar de hiervoor weergegeven algemene overwegingen over reiskosten (reiskosten b) zal dit deel van de vordering worden afgewezen.

Immateriële schade

Onder verwijzing naar de hiervoor weergegeven algemene overwegingen voor schadevergoeding begroot het hof de immateriële schade die aan de benadeelde partij als rechtstreekse schade door het bewezenverklaarde is toegebracht naar billijkheid op een bedrag van € 4.000,- (ter zake de kinderpornografische afbeeldingen). Dit bedrag zal worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 13 juni 2021, zijnde de laatste dag van de bewezenverklaarde periode. De schade wordt geacht op die dag te zijn geleden.

De benadeelde zal in het overige deel van de vordering tot vergoeding van de immateriële schade niet-ontvankelijk worden verklaard.

Kosten

De verdachte zal als de grotendeels in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten, op de wijze als in het dictum van dit arrest is vermeld.

Hoofdelijke veroordeling

Tot vergoeding van de schade tot een bedrag van € 4.000,- en de kosten is naast de verdachte ook de medeverdachte gehouden. Zij zijn derhalve hoofdelijk aansprakelijk voor deze schade en de kosten. Indien en voor zover één van hen (een deel van) deze schade en de kosten betaalt, zal ook de ander daardoor zijn bevrijd van zijn/haar betalingsverplichting.

Schadevergoedingsmaatregel

Op grond van het onderzoek ter terechtzitting heeft het hof in rechte vastgesteld dat door het bewezenverklaarde handelen van de verdachte aan het slachtoffer schade is toegebracht tot een bedrag van € 4.000,-. De verdachte en de medeverdachte zijn daarvoor jegens het slachtoffer naar burgerlijk recht hoofdelijk aansprakelijk.

Het hof ziet aanleiding om aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op te leggen ter hoogte van voormeld bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente op de wijze als hiervoor is vermeld tot aan de dag der algehele voldoening, nu het hof het wenselijk acht dat de Staat der Nederlanden schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert. Het hof zal daarbij bepalen dat gijzeling voor na te melden duur kan worden toegepast indien verhaal niet mogelijk blijkt, met dien verstande dat de toepassing van die gijzeling de verschuldigdheid niet opheft.

De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 5] (feiten 6, 7 en 8).

De benadeelde partij heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding van een bedrag van € 25.000,- aan immateriële schade (€ 20.000,- voor de op verschillende momenten gepleegde ontuchtige handelingen waaronder begrepen het seksueel binnendringen en € 5.000,- voor het vervaardigen, verspreiden en bezitten van kinderpornografisch materiaal), te vermeerderen met de wettelijke rente. Voorts is de hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte gevorderd.

De rechtbank heeft bij het vonnis waarvan beroep de verdachte veroordeeld tot betaling van een bedrag van € 13.000,- aan immateriële schade (€ 5.000,- voor het vervaardigen van kinderporno en € 8.000,- voor het seksueel binnendringen), te vermeerderen met de wettelijke rente, en bepaald dat de verdachte niet gehouden is tot betaling voor zover dit bedrag door de medeverdachte is betaald, met veroordeling van de verdachte in de kosten. De rechtbank heeft de benadeelde partij in het overige deel van de vordering tot vergoeding van de immateriële schade niet-ontvankelijk verklaard.

De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.

De vaststellingsovereenkomst

De wettelijk vertegenwoordigers van het minderjarige [slachtoffer 5], optredend namens [slachtoffer 5], en de verdachte hebben een vaststellingsovereenkomst gesloten als bedoeld in artikel 7:900 BW en verder. Deze overeenkomst is door de wettelijk vertegenwoordigers op 8 maart 2026 en door de verdachte op 10 maart 2026 ondertekend. Deze overeenkomst is op 11 maart 2026 door de gemachtigde van de benadeelde partij aan het hof voorgelegd.

De gemachtigde van de benadeelde partij heeft het hof ter terechtzitting van 11 maart 2026 verzocht de in de vaststellingsovereenkomst overeengekomen schadevergoeding in dit strafproces toe te wijzen aan de benadeelde partij.

De advocaat-generaal heeft het hof verzocht de verdachte en de medeverdachte hoofdelijk te veroordelen tot het in de vaststellingsovereenkomst genoemde bedrag.

De verdediging heeft in de pleitnotities gesteld dat zij niets heeft toe voegen ten opzichte van hetgeen de gemachtigde van de benadeelde ter zitting heeft toegelicht en voorts verzocht te bepalen dat de verdachte en de medeverdachte hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de door het hof toe kennen schadevergoeding.

Het hof overweegt als volgt.

In artikel 5 van de vaststellingsovereenkomst is uitdrukkelijk bepaald dat de wettelijk vertegenwoordigers voor de schade zoals gevorderd namens de minderjarige als benadeelde partij in het strafproces jegens de wederpartij finale kwijting verleent en dat door de ondertekening van deze overeenkomst de wettelijk vertegenwoordigers verklaren geen vordering benadeelde partij in het strafproces jegens de wederpartij meer te hebben.

Dit brengt met zich mee dat de vordering van de benadeelde partij reeds civielrechtelijk is afgewikkeld, waardoor de strafrechtelijke weg niet langer openstaat, zodat de vordering van de benadeelde partij zal worden afgewezen. Gelet hierop ziet het hof evenmin aanleiding tot het opleggen van de schadevergoedingsmaatregel. De omstandigheid dat de in de vaststellingsovereenkomst overeengekomen schadevergoeding nog niet is betaald, leidt niet tot een ander oordeel.

Gelet op het vorenstaande zal het hof de kosten compenseren in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 6] (feiten 9, 10 en 11).

De benadeelde partij heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding van een bedrag van € 826,18 aan materiële schade (€ 249,60 aan reiskosten en € 576,58 aan verletkosten) en € 30.000,- aan immateriële schade (€ 25.000,- voor het op verschillende momenten gepleegde seksueel misbruik en € 5.000,- voor het vervaardigen, verspreiden en bezitten van kinderpornografisch materiaal), te vermeerderen met de wettelijke rente. Voorts is de hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte gevorderd.

De rechtbank heeft bij het vonnis waarvan beroep de verdachte veroordeeld tot betaling van een bedrag van € 13.826,18 (€ 826,18 aan materiële schade en € 13.000,00 aan immateriële schade), te vermeerderen met de wettelijke rente, en bepaald dat de verdachte niet gehouden is tot betaling voor zover dit bedrag door de medeverdachte is betaald, en met hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte in de kosten, begroot op € 1.196,-. De rechtbank heeft de benadeelde partij in het overige deel van de vordering tot vergoeding van de immateriële schade niet-ontvankelijk verklaard.

De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.

De vaststellingsovereenkomst

De wettelijk vertegenwoordigers van het minderjarige [slachtoffer 6], optredend namens [slachtoffer 6], en de verdachte hebben een vaststellingsovereenkomst gesloten als bedoeld in artikel 7:900 BW en verder. Deze overeenkomst is door de wettelijk vertegenwoordigers op 17 november 2025 en door de verdachte op 15 februari 2026 ondertekend. Deze overeenkomst is op 11 maart 2026 door de gemachtigde van de benadeelde partij aan het hof voorgelegd.

De gemachtigde van de benadeelde partij heeft het hof ter terechtzitting van 11 maart 2026 verzocht de in de vaststellingsovereenkomst overeengekomen schadevergoeding in dit strafproces toe te wijzen aan de benadeelde partij.

De advocaat-generaal heeft het hof verzocht de verdachte en de medeverdachte hoofdelijk te veroordelen tot het in de vaststellingsovereenkomst genoemde bedrag.

De verdediging heeft in de pleitnotities gesteld dat zij niets heeft toe voegen ten opzichte van hetgeen de gemachtigde van de benadeelde ter zitting heeft toegelicht en voorts verzocht te bepalen dat de verdachte en de medeverdachte hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de door het hof toe kennen schadevergoeding.

Het hof overweegt als volgt.

In artikel 10 van deze overeenkomst is uitdrukkelijk bepaald dat de wettelijk vertegenwoordigers voor de schade zoals gevorderd namens de minderjarige als benadeelde partij in het strafproces jegens de wederpartij finale kwijting verleent en dat door de ondertekening van deze overeenkomst de wettelijk vertegenwoordigers verklaren geen vordering benadeelde partij in het strafproces jegens de wederpartij meer te hebben.

Dit brengt met zich mee dat de vordering van de benadeelde partij reeds civielrechtelijk is afgewikkeld, waardoor de strafrechtelijke weg niet langer openstaat, zodat de vordering van de benadeelde partij zal worden afgewezen. Gelet hierop ziet het hof evenmin aanleiding tot het opleggen van de schadevergoedingsmaatregel. De omstandigheid dat de in de vaststellingsovereenkomst overeengekomen schadevergoeding nog niet is betaald, leidt niet tot een ander oordeel.

Gelet op het vorenstaande zal het hof de kosten compenseren in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 7] (feiten 12 en 13)

De benadeelde partij heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding van een bedrag van € 1.252,95 aan materiële schade (voor onder meer beddengoed, reis- en verletkosten) en € 30.000,- aan immateriële schade (€ 25.000,- voor het op verschillende momenten gepleegde seksueel misbruik en € 5.000,- voor het vervaardigen, verspreiden en bezitten van kinderpornografisch materiaal), te vermeerderen met de wettelijke rente en de kosten. Voorts is de hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte gevorderd.

De rechtbank heeft bij het vonnis waarvan beroep de verdachte veroordeeld tot betaling van een bedrag van € 14.252,95 (€ 1.252,95 aan materiële schade en € 13.000,- aan immateriële schade), te vermeerderen met de wettelijke rente, en bepaald dat de verdachte niet gehouden is tot betaling voor zover dit bedrag door de medeverdachte is betaald en met hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte in de kosten, begroot op € 1.196,-. De rechtbank heeft de benadeelde partij in het overige deel van de vordering tot vergoeding van de immateriële schade niet-ontvankelijk verklaard.

De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.

De vaststellingsovereenkomst

De wettelijk vertegenwoordigers van het minderjarige [slachtoffer 7], optredend namens [slachtoffer 7], en de verdachte hebben een vaststellingsovereenkomst gesloten als bedoeld in artikel 7:900 BW en verder. Deze overeenkomst is door de wettelijk vertegenwoordigers op 31 oktober 2025 en door de verdachte op 15 februari 2026 ondertekend. Deze overeenkomst is op 11 maart 2026 door de gemachtigde van de benadeelde partij aan het hof voorgelegd.

De gemachtigde van de benadeelde partij heeft het hof ter terechtzitting van 11 maart 2026 verzocht de in de vaststellingsovereenkomst overeengekomen schadevergoeding in dit strafproces toe te wijzen aan de benadeelde partij.

De advocaat-generaal heeft het hof verzocht de verdachte en de medeverdachte hoofdelijk te veroordelen tot het in de vaststellingsovereenkomst genoemde bedrag.

De verdediging heeft in de pleitnotities gesteld dat zij niets heeft toe voegen ten opzichte van hetgeen de gemachtigde van de benadeelde ter zitting heeft toegelicht en voorts verzocht te bepalen dat de verdachte en de medeverdachte hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de door het hof toe kennen schadevergoeding.

Het hof overweegt als volgt.

In artikel 10 van deze overeenkomst is uitdrukkelijk bepaald dat de wettelijk vertegenwoordigers voor de schade zoals gevorderd namens de minderjarige als benadeelde partij in het strafproces jegens de wederpartij finale kwijting verleent en dat door de ondertekening van deze overeenkomst de wettelijk vertegenwoordigers verklaren geen vordering benadeelde partij in het strafproces jegens de wederpartij meer te hebben.

Dit brengt met zich mee dat de vordering van de benadeelde partij reeds civielrechtelijk is afgewikkeld, waardoor de strafrechtelijke weg niet langer openstaat, zodat de vordering van de benadeelde partij zal worden afgewezen. Gelet hierop ziet het hof evenmin aanleiding tot het opleggen van de schadevergoedingsmaatregel. De omstandigheid dat de in de vaststellingsovereenkomst overeengekomen schadevergoeding nog niet is betaald, leidt niet tot een ander oordeel.

Gelet op het vorenstaande zal het hof de kosten compenseren in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

De vorderingen van de benadeelde partijen de ouders van [slachtoffer 2], [slachtoffer 5] en [slachtoffer 6] (hierna ook te noemen: de benadeelde partijen de ouders).

De benadeelde partijen de ouders hebben in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding van een bedrag van € 2.500,- aan immateriële schade per ouder, te vermeerderen met de wettelijke rente. Voorts is de hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte gevorderd.

De rechtbank heeft bij het vonnis waarvan beroep de benadeelde partijen de ouders telkens niet-ontvankelijk verklaard in de vordering tot schadevergoeding en bepaald dat iedere partij de eigen kosten draagt.

De benadeelde partijen de ouders hebben zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.

De gemachtigden van de benadeelde partijen de ouders hebben gesteld dat de verdachte en de medeverdachte door het onrechtmatig handelen jegens hun dochter ook jegens hen een (zelfstandige) onrechtmatige daad hebben gepleegd, als gevolg waarvan zij ‘op andere wijze’ in hun persoon zijn aangetast als bedoeld in artikel 6:106, aanhef en onder b, BW en rechtstreeks schade hebben geleden die zij in deze strafprocedure op de verdachte en de medeverdachte willen verhalen. Daartoe is gesteld dat de verdachte en de medeverdachte de gezinnen zorgvuldig hebben geselecteerd via oppassites louter met als doel om de kinderen van deze ouders te gaan misbruiken. De medeverdachte presenteerde zich tijdens de kennismakingsgesprekken als een professionele oppas die over een VOG beschikte. De verdachte en de medeverdachte hebben aldus toegang gekregen tot het gezin en de woning. De verdachte en de medeverdachte hebben daarmee opzettelijk misbruik gemaakt van de vertrouwenspositie en de ouders hebben hun kind vervolgens aan de oppas toevertrouwd waardoor het misbruik kon plaatsvinden. Er is sprake van een ernstige normschending bestaande bestaat uit doelbewuste misleiding, het binnendringen van de woning en in het privéleven en het beschamen van het ouderlijk vertrouwen. De moeder van [slachtoffer 5] heeft bovendien geestelijk letsel opgelopen zodat bij de moeder van [slachtoffer 5] ook om die reden sprake is van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’.

De advocaat-generaal heeft primair verzocht de gevorderde schade integraal toe te wijzen en subsidiair tot toewijzing van een door het hof naar billijkheid te begroten bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente en met hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte.

De verdediging heeft bepleit de benadeelde partijen de ouders niet-ontvankelijk te verklaren in hun vorderingen aangezien artikel 51f, lid 1, Sv hiervoor geen ruimte biedt.

Het hof overweegt als volgt.

Het hof stelt evenals de rechtbank voorop dat ook ten aanzien van de ouders van [slachtoffer 2], [slachtoffer 5] en [slachtoffer 6] geldt dat er geen discussie kan zijn over het leed en verdriet dat deze ouders is aangedaan doordat zij moeten leven met het besef dat hun dochtertje seksueel is misbruikt en de onzekerheid welke psychische gevolgen dit in de toekomst voor hun dochtertje zal hebben.

Het hof is echter van oordeel dat de ouders in het strafproces niet als benadeelde partijen kunnen worden ontvangen in de vorderingen die zien op vergoeding van de door henzelf geleden schade. Artikel 51f lid 1 Sv biedt in beginsel (behoudens in geval van schokschade en in geval bij de dader het oogmerk heeft bestaan schade aan een derde toe te brengen) niet de ruimte aan ouders om door henzelf geleden schade in het strafproces te vorderen in verband met een tegen hun kind gepleegd misdrijf. Een onrechtmatige daad gepleegd jegens het kind brengt immers, behoudens voormelde uitzonderingen, nog niet mee dat jegens de ouders van kind een zelfstandige onrechtmatige daad is gepleegd, waardoor zij rechtstreeks schade hebben geleden als bedoeld in artikel 51f lid 1 Sv en dat de ouders zich ter zake van hun vordering tot schadevergoeding als benadeelde partij kunnen voegen in strafproces. Artikel 51f lid 1 Sv biedt in elk geval geen ruimte een dergelijke vordering in het strafproces te vorderen.

Hetgeen de ouders aan hun vorderingen ten grondslag hebben gelegd leidt mogelijk wel in civilibus tot (contractuele) aansprakelijkheid van de verdachte en de medeverdachte. Deze vraag ligt in het strafproces echter niet aan het hof ter beoordeling voor, maar zou eventueel bij de burgerlijke rechter als grondslag voor de vorderingen kunnen worden aangevoerd.

Het voorgaande brengt mee dat de benadeelde partijen de ouders in het onderhavige strafproces niet-ontvankelijk zijn in hun vorderingen.

De benadeelde partijen de ouders zullen als de in het ongelijk gestelde partij telkens worden veroordeeld in de kosten op de wijze als in het dictum van dit arrest is bepaald.

De vorderingen van de benadeelde partij de ouders van [slachtoffer 7].

De benadeelde partij de moeder van [slachtoffer 7] heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding van een bedrag van € 387,07 aan materiële schade (€ 76,63 aan reiskosten en € 313,44 aan eigen risico zorgverzekeraar) en € 10.000,- aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en € 498,- aan kosten. Voorts is de hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte gevorderd.

De rechtbank heeft bij het vonnis waarvan beroep de verdachte veroordeeld tot betaling van een bedrag van € 387,07 aan materiële schade, en bepaald dat de verdachte niet gehouden is tot betaling voor zover dit bedrag door de medeverdachte is betaald, te vermeerderen met de wettelijke rente, en met hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte in de kosten, begroot op € 498,-. De rechtbank heeft de benadeelde partij de moeder van [slachtoffer 7] in de vordering tot vergoeding van de immateriële schade niet-ontvankelijk verklaard.

De benadeelde partij de vader van [slachtoffer 7] heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding van een bedrag van € 10.000,- aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en € 498,- aan kosten. Voorts is de hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte gevorderd.

De rechtbank heeft bij het vonnis waarvan beroep de benadeelde partij de vader van [slachtoffer 7] niet-ontvankelijk verklaard in de vordering tot schadevergoeding en bepaald dat iedere partij de eigen kosten draagt.

De benadeelde partijen de ouders van [slachtoffer 7] hebben zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.

De gemachtigde van de ouders van [slachtoffer 7] heeft gesteld dat door de directe confrontatie met de beelden van het misbruik bij de ouders een zodanige emotionele schok teweeg is gebracht, waaruit geestelijk letsel is voortgevloeid, dat de verdachte en de medeverdachte daardoor jegens de ouders van [slachtoffer 7] een zelfstandige onrechtmatige daad hebben gepleegd die leidt tot schadeplichtigheid jegens de ouders van [slachtoffer 7].

De advocaat-generaal heeft primair verzocht de gevorderde schade integraal toe te wijzen en subsidiair een door het hof naar billijkheid vast te stellen bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente en met hoofdelijke veroordeling van de verdachte en de medeverdachte.

De verdediging heeft geen verweer gevoerd ten aanzien van de door de moeder van [slachtoffer 7] gevorderde materiële schade. Voor het overige heeft de verdediging bepleit de benadeelden partijen de ouders van [slachtoffer 7] niet-ontvankelijk te verklaren in hun vorderingen.

Het hof overweegt als volgt.

Het toetsingskader voor schokschade

In het arrest van 28 juni 2022 (ECLI:NL:HR:2022:958) heeft de Hoge Raad zijn rechtspraak over vergoeding van schokschade nader uiteengezet en gepreciseerd. De Hoge Raad overwoog als volgt: