Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof
's-Hertogenbosch
gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ‘s-Hertogenbosch, van 15 april 2025, in de strafzaak met parketnummer 82-194085-22 tegen:
[verdachte]
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1994,
wonende te [adres] .
Hoger beroep
Bij vonnis waarvan beroep is de verdachte ter zake van:
Feit 1:
Feit 2:
- ‘ ‘medeplegen van ingevolge de belastingwet verplicht zijnde tot het verstrekken vaninlichtingen, gegevens of aanwijzingen, deze opzettelijk onjuist en/of onvolledigverstrekken, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven’,
veroordeeld tot een taakstraf van 240 uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 120 dagen hechtenis en een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden met een proeftijd van drie jaren.
Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen namens de verdachte naar voren is gebracht.
De advocaat-generaal heeft – in het verlengde van de tussen het Openbaar Ministerie en de verdediging overeengekomen procesafspraken – gevorderd dat het vonnis wordt bevestigd met uitzondering van de strafoplegging en dat de verdachte ter zake van het onder 1 en 2 tenlastegelegde wordt veroordeeld tot een taakstraf van 240 uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 120 dagen hechtenis, waarvan 40 uren voorwaardelijk, met een proeftijd van één jaar.
De verdediging heeft zich in het verlengde van de tussen het Openbaar Ministerie en de verdediging overeengekomen procesafspraken gerefereerd aan het oordeel van het hof voor wat betreft de bewezenverklaring, kwalificatie en strafbaarheid van de feiten en de verdachte, en zich geconformeerd aan de door de advocaat-generaal gevorderde straf.
Afdoeningsvoorstel
Het hof stelt vast dat tussen het Openbaar Ministerie en de verdediging procesafspraken zijn gemaakt, die erop neer komen dat het vonnis van de rechtbank, voor wat betreft de bewezenverklaring, de kwalificatie en de strafbaarheid in stand blijft en derhalve tegen de bewezenverklaring namens de verdachte geen verweer meer wordt gevoerd. Tussen het Openbaar Ministerie en de verdediging zijn de navolgende procesafspraken in de vorm van een afdoeningsvoorstel overeengekomen:
Voormelde procesafspraken in de vorm van een afdoeningsvoorstel zijn ter terechtzitting van 19 maart 2026 en 21 juli 2026 integraal besproken in aanwezigheid van de raadsman van de verdachte. De verdachte heeft ter terechtzitting van 19 maart 2026 verklaard dat zij vrijwillig, op basis van voldoende en duidelijke informatie en terwijl zij zich bewust is van de rechtsgevolgen, gekomen is tot de ondubbelzinnige beslissing mee te werken aan dit afdoeningsvoorstel en de daarmee gepaard gaande afstand van verdedigingsrechten. Voorts heeft de raadsman ter terechtzitting in hoger beroep naar voren gebracht dat hij de procesafspraken uitdrukkelijk met de verdachte heeft besproken en dat de verdachte wenst mee te werken aan dit afdoeningsvoorstel.
Tijdens het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep zijn de antwoorden op de vragen van artikel 348 en met name artikel 350 van het Wetboek van Strafvordering besproken, waarbij de procesafspraken tussen het Openbaar Ministerie en de verdachte zijn meegewogen.
Vonnis waarvan beroep
Het hof verenigt zich met het beroepen vonnis en met de gronden waarop dit berust, behalve voor wat betreft de strafoplegging. Bijgevolg zal het hof ook de strafmotivering en de met de op te leggen straf samenhangende toepasselijke wettelijke voorschriften vervangen.
Op te leggen sanctie
Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.
Het hof neemt de strafoverweging van de rechtbank deels over en past deze op punten aan, zodat deze als volgt komt te luiden.
Inleiding
[bedrijf] heeft onder leiding van de medeverdachte [medeverdachte 1] in Nederland en België een groot aantal vakantieparken geëxploiteerd, waaronder de vakantieparken die
medeverdachten zijn in onderhavig onderzoek. Tijdens een in 2016 door de Belastingdienst
gestart boekenonderzoek is naar voren gekomen, dat binnen de [bedrijf] een
geldstroom moest zijn, die niet in de administratie zichtbaar was, niet bekend was bij de
eigen accountant en die ook niet was opgegeven bij de Belastingdienst. Uit het vervolgens
opgestarte strafrechtelijk onderzoek is gebleken dat het binnen de vakantieparken van de
[bedrijf] gedurende jaren staande praktijk was om een specifieke soort verhuur
buiten het reserverings- en boekingssysteem te houden en contant te laten afrekenen. Bij
deze vorm van verhuur werden huurders binnen de organisatie aangeduid met de term
“ranger”. Het betrof verhuur van langere duur, voor permanente bewoning, niet als
recreatief verblijf. Ook werd deze vorm van verhuur aangeduid als “sociale verhuur”. Uit een e-mailbericht van 17 april 2014 blijkt dat deze werkwijze werd aangestuurd vanuit het
hoofdkantoor. Verhuur aan rangers was enkel toegestaan met toestemming van de
medeverdachte [medeverdachte 1] , waarna de verdachte [verdachte] , dochter van [medeverdachte 1] , de blokkering vanuit de verschillende parken vastlegde in het reserveringssysteem en deze ook weer verwijderde. De contante betalingen van de rangers werden door de parkbeheerders in een envelop gedaan en afgegeven op het hoofdkantoor of opgehaald door [medeverdachte 1] of zijn zoon. Dit soort huurders werd ook niet geregistreerd in het nachtregister op de parken, of als dat wel gebeurde, werd de registratie ook wel nadien vernietigd. Daarnaast is gebleken dat de urenregistratie en urenbriefjes van een bepaald soort medewerkers, namelijk de ‘buitenlandse Europese medewerkers’, in opdracht van het
hoofdkantoor van de [bedrijf] moesten worden vernietigd. Gebleken is dat het
voeren van deze gebrekkige administratie in ieder geval de gehele ten laste gelegde periode,
van 1 januari 2014 tot en met 21 mei 2019, heeft plaatsgevonden. Dat betekent dat ten
minste vijf jaar lang bewust een geldstroom buiten de administratie is gehouden, die niet in
de belastingheffing is betrokken en waardoor te weinig belasting is geheven. Dit komt neer
op fiscale fraude.
Ernst van de feiten
Er is sprake van langdurig kwalijk en laakbaar handelen. Het niet registreren in de
administratie van de zogenaamde sociale verhuur aan rangers was een georganiseerd,
structureel onderdeel van de bedrijfsvoering, dat in alle lagen en onderdelen, van het
hoofdkantoor tot de vakantieparken, plaatsvond. Ook het buiten zicht houden van de
daaraan verbonden zwarte omzet was een structureel in stand gehouden tekortkoming in de
administratie van de [bedrijf] . Administratieve bescheiden zoals notities,
nachtregisters en urenlijsten van werknemers werden niet opgemaakt of vernietigd. Ook op
dit onderdeel was sprake van een staande praktijk. Onder deze omstandigheden was het
mogelijk een aanzienlijke omzet uit de verhuur aan rangers buiten beeld te houden en
vervolgens te gebruiken voor bijvoorbeeld loonbetalingen aan werknemers, die ook niet
adequaat werden verantwoord en waarover dan ook geen loonheffingen afgedragen werd. Er
was binnen de organisatie van de [bedrijf] sprake van een administratieve cultuur
waarin het verdoezelen en buiten beeld houden van gegevens als een geëigend middel werd
gezien om de cijfers de eigen kant op te buigen.
Rol van de verdachte
Het hof neemt voorts in het bijzonder het volgende in aanmerking.
De rol van de verdachte bij het buiten de boeken houden van de verhuur was groot. Zo instrueerde zij de parken over de nieuwe afspraken met betrekking tot het plaatsen van rangers. Zij verwerkte de blokkeringen in het systeem Newyse, waarvoor zij als het
aanspreekpunt gold voor iedereen binnen de organisatie. Hierbij heeft zij uitvoering gegeven
aan een systeem om bewust contante gelden buiten de administratie te krijgen en te houden.
De verdachte heeft daarmee bijgedragen aan een illegaal verdienmodel, waarbij het eigen belang, geld verdienen, steeds voorop heeft gestaan. Het hof acht dit zeer kwalijk.
Het hof heeft bij de strafoplegging ook acht geslagen op de inhoud van het strafblad van 21 mei 2026, betreffende het justitiële verleden van de verdachte. Hieruit blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld en dat zij dus een zogeheten first offender is.
Ten slotte heeft het hof de navolgende omstandigheden meegewogen bij de beoordeling van de in het afdoeningsvoorstel vermelde straf:
Alles overziend is het hof van oordeel dat de in het afdoeningsvoorstel opgenomen sanctiebeslissing in redelijke verhouding staat tot de ernst van de zaak zoals die blijkt uit de processtukken en het verhandelde ter terechtzitting. Daarnaast wordt met oplegging van een (gedeeltelijk) voorwaardelijke straf enerzijds de ernst van het bewezenverklaarde tot uitdrukking gebracht en anderzijds de strafoplegging dienstbaar gemaakt aan het voorkomen van nieuwe strafbare feiten.
Aldus zal het hof het Openbaar Ministerie en de verdediging volgen in het afdoeningsvoorstel als hiervoor weergegeven en aldus beslissen.
Toepasselijke wettelijke voorschriften
De beslissing is gegrond op de artikelen 68 en 69 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen en de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 47 en 57 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.
BESLISSING
Het hof:
Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de strafoplegging en doet in zoverre opnieuw recht.
Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 240 (tweehonderdveertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 120 (honderdtwintig) dagen hechtenis.
Bepaalt dat een gedeelte van de taakstraf, groot 40 (veertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 20 (twintig) dagen hechtenis, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd van 1 (één) jaar aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.
Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige.
Aldus gewezen door:
mr. J. Platschorre, voorzitter,
mr. A.J.M. van Gink en mr. S. Riemens, raadsheren,
in tegenwoordigheid van mr. S.H.M. van Gennip, griffier,
en op 4 augustus 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.