No.9266.
DE HOOGE RAAD DER NEDERLANDEN,
Gezien het beroepschrift in cassatie van de naamlooze vennootschap Vereenigde Bierbrouwerijen " Keizer Barbarossa " te Groningen tegen de uitspraak van den Raad van Beroep voor de Directe Belastingen aldaar van 25 Maart 1942 betreffende een verzoek van belanghebbende om teruggaaf van vereveningsheffing;
Gezien de stukken;
Overwegende dat belanghebbende, nadat haar verzoek om teruggaaf door den Inspecteur was afgewezen, zich heeft gewend tot den Raad van Beroep, die echter de afwijzende beschikking van den Inspecteur heeft gehandhaafd, zulks op de volgende gronden: -------------
"dat appellante aanvoert, dat haar drie directeuren niet beschouwd kunnen worden als werknemer in den zin van artikel 1 lid 2 van het " Besluit op de Vereveningsheffing 1941 ", terwijl bovendien hun inkomen ook niet is te brengen onder artikel 2 lid 2 en 3 van voornoemd Besluit; dat toch blijkbaar door het begrip werknemers in voormeld Besluit wordt bedoeld de arbeider, als bedoeld in artikel 1637 a van het Burgerlijk Wetboek; dat geen ander begrip bedoeld kan zijn en het woord werknemer veel meer als een slordigheid van den wetgever is te beschouwen; dat, welke verhouding er ook moge bestaan tusschen appellante en haar drie directeuren, er in geen geval een arbeidsovereenkomst bestaat, terwijl het voornaamste kenmerk daarvan, namelijk de ondergeschiktheid, ontbreekt; dat deze ondergeschiktheid ontbreekt volgt uit de aandeelenverhouding, daar in het onderhavige geval sprake is van een vennootschap, waarvan de aandeelen geheel of zoo goed als geheel in handen zijn van de directeuren of van de familieleden van de directeuren, zoodat hier ook geen loondienst aanwezig geacht kan worden;
dat volgens de artikelen 1 en 2 van voornoemd Besluit de vereveningsheffing wordt geheven van werkgevers naar den maatstaf van het loon dat zij aan de werknemers verschuldigd zijn, terwijl als werknemer wordt beschouwd hij, die volgens de artikelen 2 en 3 van het Besluit op de Loonbelasting 1940 en de met betrekking tot die artikelen uitgevaardigde uitvoeringsvoorschriften aan de loonbelasting is onderworpen;
dat artikel 3 van het Besluit op de Loonbelasting 1940 als werknemer beschouwt: hem, die uit in publiekrechtelijke of privaatrechtelijke dienstbetrekking verrichten arbeid of tengevolge van zoodanigen vroeger verrichten arbeid loon geniet, terwijl als werknemer mede wordt aangemerkt de persoon, die loon geniet, voortspruitende uit vroeger door een ander in publiekrechtelijke of privaatrechtelijke dienstbetrekking verrichten arbeid en dat lid 2 van dit artikel uitdrukkelijk vermeldt, dat commissarissen van vennootschappen, vereenigingen en andere rechtspersonen steeds geacht worden hun arbeid als zoodanig in dienstbetrekking te verrichten;
dat voor den Raad op grond van bovenstaande bepalingen omtrent het begrip werknemer - en mede in aanmerking genomen dat ook commissarissen van vennootschappen enz. daaronder gebracht zijn - is komen vast te staan, dat ook de directeuren van appellante werknemer zijn in den zin van het Besluit op de Loonbelasting 1940 en derhalve ook in den zin van het Besluit op de Vereveningsheffing 1941;
dat mitsdien het beroep is ongegrond;"
Overwegende dat belanghebbende in cassatie stelt: Verkeerde toepassing van artikel 2 van het Besluit op de Vereveningsheffing 1941 in verband met artikel 3 van het Besluit op de Loonbelasting 1940, tot toelichting waarvan zij - met vermelding van bijzonderheden nopens de verdeeling van het aandeelenbezit, waaromtrent intusschen in cassatie niets vaststaat - betoogt, dat hare directeuren, als directeuren van eene familievennootschap, niet geacht kunnen worden bij haar in loondienst te zijn, zoodat eene dienstbetrekking, zooals artikel 3 van het Besluit op de Loonbelasting 1940 noemt, hier niet aanwezig is;
Overwegende dienaangaande:
dat de meening, als zoude tusschen eene familievennootschap en hare directeuren eene verhouding van werkgever en werknemer niet aanwezig kunnen zijn, niet juist is;
dat die meening immers miskent de betekenis, welke naar de bepalingen van het Wetboek van Koophandel aan de naamlooze vennootschap moet worden gehecht; dat toch krachtens artikel 37 van dat Wetboek de naamlooze vennootschap is rechtspersoon, dat in het algemeen de verhouding van directeur tot naamlooze vennootschap eene dienstbetrekking is, hetgeen medebrengt, dat de directeur de opdrachten, hem door het daartoe bevoegde orgaan der naamlooze vennootschap gegeven, als van zijne werkgeefster afkomstig heeft te beschouwen;
dat daarbij niet van belang is de vraag, welke personen dat orgaan vormen en of zij, die directeuren zijn, door hun aandeelenbezit de besluiten van bedoeld orgaan kunnen bepalen of daarop invloed kunnen oefenen;
dat het beroep derhalve niet tot cassatie kan leiden;
Verwerpt het beroep.
Gedaan bij de Heeren Van den Dries, waarnemend President, Meckmann, Sinninghe Damsté, Hijink en Losecaat Vermeer, Raden, en door den waarnemend President voornoemd uitgesproken ter Raadkamer van den vierden November 1900 Twee en Veertig, in tegenwoordigheid van den Griffier Somer.