ECLI:NL:HR:2007:AY8478, Hoge Raad, 23-02-2007, 42381

Conclusie PG X (hierna: belanghebbende) is geboren in 1946. Belanghebbende heeft in 1996 yortgymnastiek en zwemmen beoefend. Zijn huisarts heeft daarover in 2002 en 2005 verklaard: “(…) Hij is langdurig psychiatrisch onder behandeling geweest en heeft aangepast werk op medische gronden. Hij gebruikt geen medicatie. Wel is hem geruime tijd geleden (eind tachtiger jaren) aangeraden ontspanningsactiviteiten te verrichten. Op medisch voorschrift en onder medische controle gaat hij regelmatig zwemmen en doet hij aan Yort gymnastiek.” Belanghebbende heeft in verband met deze activiteiten uitgaven gedaan. In zijn aangifte Inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen 1996 heeft hij deze uitgaven als buitengewone lasten ex artikel 46, derde lid, Wet IB 1964 opgevoerd. Voor het Hof is in geschil of belanghebbende terecht aanspraak maakt op aftrek van buitengewone lasten ter zake van ziektekosten ex artikel 46, derde lid, Wet IB 1964. Het Hof komt tot het oordeel dat de kosten die samenhangen met het beoefenen van yortgymnastiek en het zwemmen voor belanghebbende als buitengewone lasten in aftrek kunnen worden gebracht. De Staatssecretaris van Financiën stelt in cassatie: Schending van artikel 46, derde lid, Wet IB 1964 doordat het Hof heeft beslist dat de kosten van zwemmen en yortgymnastiek als buitengewone lasten in verband met ziekte kunnen worden aangemerkt, zulks ten onrechte omdat geen sprake is van medische begeleiding bij de gymnastiek en/of het zwemmen zelf en ook niet van gymnastiek en/of zwemmen onder specifieke omstandigheden als bedoeld in arrest HR 24 december 1997, nr. 33 309, BNB 1999/30. In de conclusie wordt betoogd dat een uitgaven oproepende activiteit pas opkomt in de sfeer van buitengewone lasten ter zake van ziekte als deze onderdeel uitmaakt van een complex van onderling samenhangende en op elkander afgestemde maatregelen, door middel waarvan op aanwijzing van een medicus wordt gepoogd de fysieke en psychische toestand van A tot de voor hem optimale graad op te voeren, dan wel die zo goed mogelijk in stand te houden, en hem in staat te stellen, mede door onderwijs, te geraken tot een voor hem passende plaats in de samenleving (Hoge Raad 19 januari 1977, nr. 18.162, BNB 1977/43). Voorts dient onder ‘op aanwijzing van een medicus’ te worden verstaan: op voorschrift van en onder toezicht of begeleiding van een medicus (Hoge Raad 17 oktober 1979, nr. 19.459, BNB 1979/293 en Hoge Raad 13 november 1985, nr. 23.270, BNB 1986/6). Medisch toezicht en/of begeleiding is alleen niet nodig als het gaat om een door een arts voorgeschreven therapie die (in groepsverband) speciaal voor personen met een soortgelijke kwaal of handicap wordt gegeven onder omstandigheden waarin niet zieke personen soortgelijke activiteiten niet uitoefenen. De medische begeleiding of het medische toezicht dienen aldus betrekking te hebben op de therapeutische activiteit zelf (in casu de yortgymnastiek en het zwemmen). Daarvoor is het onvoldoende dat belanghebbende door zijn huisarts, al dan niet regelmatig, wordt gecontroleerd. Uit de verklaring van de huisarts valt niet op te maken dat de daarin genoemde ‘medische controle’ gelijk is aan medische begeleiding of toezicht in de zin van Hoge Raad 17 oktober 1979, nr. 19.459, BNB 1979/293 en Hoge Raad 13 november 1985, nr. 23.270, BNB 1986/6. De conclusie strekt tot gegrondverklaring van het beroep in cassatie van de Staatssecretaris van Financiën, tot vernietiging van de uitspraak van het Hof en tot verwijzing van het geding naar een ander Gerechtshof ter verdere behandeling en beslissing van de zaak.