HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
STRAFKAMER
Nummer 25/00664
Datum 1 september 2026
ARREST
op het beroep in cassatie tegen een arrest van het gerechtshof Amsterdam van 14 februari 2025, nummer 23-003474-22, in de strafzaak
tegen
[verdachte],
geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 2001,
hierna: de verdachte.
1. Procesverloop in cassatie
Het beroep is ingesteld door de verdachte. Namens deze heeft de advocaat D.W. Roos bij schriftuur een cassatiemiddel voorgesteld.
De advocaat-generaal D.J.M.W. Paridaens heeft geconcludeerd tot verwerping van het beroep.
2. Beoordeling van het cassatiemiddel
Het cassatiemiddel klaagt over het oordeel van het hof dat de Koninklijke marechaussee bevoegd was de verdachte te fouilleren op grond van artikel 52 lid 5 van de Wet wapens en munitie (hierna: WWM).
Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat:
“hij op 4 maart 2021 te Schiphol, gemeente Haarlemmermeer, opzettelijk aanwezig heeft gehad ongeveer 1,5 gram van een materiaal bevattende cocaïne.”
Het hof heeft het in het cassatiemiddel bedoelde oordeel gegeven bij de verwerping van een verweer. Dat verweer houdt in dat de verdachte onrechtmatig is gefouilleerd, zodat de vondst van de cocaïne bij die fouillering niet voor het bewijs kan worden gebruikt. Het hof heeft dit verweer als volgt samengevat en verworpen:
“De verdediging heeft vrijspraak bepleit en daartoe aangevoerd dat sprake is van een onherstelbaar vormverzuim. De fouillering was onrechtmatig omdat deze buiten het aangewezen luchthavengebied werd uitgevoerd en zonder redelijk vermoeden van een strafbaar feit. Dit heeft als gevolg dat het uit de fouillering verkregen bewijs dient te worden uitgesloten van het bewijs, aldus de verdediging. Zonder dat bewijs, is er onvoldoende bewijs en dient vrijspraak te volgen.
Op basis van het dossier en het verhandelende ter zitting stelt het hof de volgende feiten en omstandigheden vast:
De verdachte stond enige tijd stil op een plek bestemd voor het direct ophalen of afzetten van passagiers ter hoogte van vertrekhal 1. Uit de politiesystemen volgde dat de kentekenhouder van de auto in verband gebracht werd met een recente bedreiging met een vuurwapen. De verdachte is staande gehouden ter hoogte van vertrekhal 1 door verbalisant [verbalisant 1]. Bij een fouillering treft [verbalisant 1] in een pakje sigaretten een aantal ponypacks met cocaïne aan.
Het hof overweegt als volgt:
De Koninklijke Marechaussee heeft op grond van artikel 52 lid 5 van de Wet wapens en munitie de bevoegdheid tot het verrichten van een fouillering. Deze bevoegdheid geldt voor personen die zich bevinden op het daartoe aangewezen luchthaven- of luchtvaartterrein.
Op basis van vorenstaande stelt het hof dat de verdachte zich daadwerkelijk op de luchthaven bevond ten tijde van de fouillering. Naar het oordeel van het hof vallen de vertrekhallen, en het parkeerterrein daaraan grenzend, bij het functionele luchthaventerrein. Daarmee was de Koninklijke Marechaussee bevoegd om te fouilleren op grond van de Wet wapens en munitie. In tegenstelling tot wat de verdediging heeft betoogd, was bovendien ook sprake van een redelijk vermoeden van een strafbaar feit. Uit de gegevens uit de politiesystemen bleek immers dat de eigenaar van de auto in verband werd gebracht met een verdenking van een wapendelict. Dat de verdachte later voor die verdenking is vrijgesproken, doet hieraan niet af.
Het hof verwerpt het verweer van de verdediging en laat het proces-verbaal van 4 maart 2021 van verbalisant [verbalisant 1] toe tot het bewijs.”
De volgende bepalingen zijn van belang.
- Artikel 52 lid 5 WWM:
“De opsporingsambtenaren alsmede andere daartoe door Onze Minister aangewezen personen zijn bevoegd een persoon die zich bevindt op een bij regeling van Onze Minister aangewezen luchthaven, te allen tijde aan zijn kleding en de verpakking van goederen, met inbegrip van reisbagage, alsmede diens vervoermiddel, te onderzoeken.”
- Artikel 1 van de Regeling fouilleerbevoegdheid luchthavens:
“Als luchthaven als bedoeld in artikel 52, vijfde lid, van de Wet wapens en munitie worden aangewezen:
(...)
Luchthaven Amsterdam Airport Schiphol.”
- Artikel 1.2.1 lid 1 van het Luchthavenindelingbesluit Schiphol:
“Het luchthavengebied is het gebied dat als zodanig is aangewezen op de kaart in bijlage 1 bij dit besluit.”
Uit bijlage 1 bij het Luchthavenindelingbesluit Schiphol volgt dat – zowel ten tijde van het bewezenverklaarde feit als nu – de plaats voor het direct ophalen of afzetten van passagiers ter hoogte van vertrekhal 1 onder het luchthavengebied van Schiphol valt.
Artikel 52 WWM is bij wet van 9 juli 2007 (Stb. 2007, 257) verruimd wat betreft het luchthavengebied waar de fouilleringsbevoegdheid geldt. De minister heeft het voorstel voor deze wet als volgt toegelicht:
“Uit de tussenevaluatie «Preventief fouilleren onder het vergrootglas» (...) blijkt inmiddels echter dat de gevaren van illegaal (vuur)wapenbezit en -gebruik zich niet beperken tot de voor aankomst en vertrek van de reizigers bestemde gedeelten van luchtvaartterreinen, maar dat deze gevaren zich ook uitstrekken tot de voor het publiek toegankelijke gedeelten van luchtvaartterreinen of luchthavens. De aanwezigheid van wapens op voor het publiek toegankelijke gedeelten van luchtvaartterreinen of luchthavens, verhoogt de kans dat wapens illegaal aan boord van luchtvaartuigen worden gesmokkeld.
De huidige bepalingen van de Wet wapens en munitie blijken niet langer toereikend voor een goede handhaving van die wet en bestrijding van de vuurwapencriminaliteit op luchthaventerreinen. De beveiliging van de burgerluchtvaart vereist veel aandacht. De functie van internationale luchthavens als centraal knooppunt voor vele internationale vluchten, maakt de beveiliging daarvan tot een belang van de eerste orde. De maatregelen ter bescherming van de openbare veiligheid en die ter bescherming van de burgerluchtvaart gaan hier hand in hand. Gegeven dit belang, is een adequate aanpak van het illegale bezit en gebruik van (vuur- )wapens op het gehele luchthaventerrein van groot belang.
(...)
Door in (...) artikel 52 van de Wet wapens en munitie de zinsnede «een voor aankomst en vertrek van reizigers bestemd gedeelte van een luchtvaartterrein, als omschreven bij of krachtens de Luchtvaartwet (Stb. 1958, 471)» te vervangen (...) wordt de werkingssfeer en daarmee de bevoegdheid (...) uitgebreid tot het gehele luchtvaartterrein en tot alle (verpakkingen van) goederen en reisbagage van personen die zich op luchtvaartterreinen bevinden. Met als gevolg dat de bij of krachtens artikel 141 van het Wetboek van Strafvordering aangewezen ambtenaren bevoegd zijn personen die zich op luchtvaartterreinen bevinden aan de kleding of de verpakking van goederen, met inbegrip van reisbagage, te onderzoeken op de aanwezigheid van wapens of munitie.”
(Kamerstukken II 2005/06, 30543, nr. 3, p. 3-4 en 9.)
Artikel 52 lid 5 WWM bepaalt dat de daarin opgenomen fouilleringsbevoegdheid geldt ten aanzien van “een persoon die zich bevindt op een bij regeling van Onze Minister aangewezen luchthaven”. Artikel 1 van de Regeling fouilleerbevoegdheid luchthavens wijst Schiphol aan als zo’n luchthaven. De wet en de regeling bevatten daarbij geen beperking tot een bepaald deel van het terrein van Schiphol. Ook uit de onder 2.3.3 weergegeven totstandkomingsgeschiedenis volgt dat de fouilleringsbevoegdheid geldt op het “gehele luchtvaartterrein”. Daaronder vallen op grond van artikel 1.2.1 lid 1 van het Luchthavenindelingbesluit Schiphol en bijlage 1 bij dat besluit ook de plekken die bestemd zijn voor het direct ophalen of afzetten van passagiers ter hoogte van vertrekhal 1.
Het hof heeft vastgesteld dat de verdachte is staande gehouden ter hoogte van vertrekhal 1 nadat hij daar enige tijd stilstond op een plek bestemd voor het direct ophalen of afzetten van passagiers. Het oordeel van het hof dat de verdachte op die plaats mocht worden gefouilleerd op grond van artikel 52 lid 5 WWM getuigt – in het licht van wat onder 2.3 is vooropgesteld – niet van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk.
Het cassatiemiddel faalt.
3. Beslissing
De Hoge Raad verwerpt het beroep.
Dit arrest is gewezen door de vice-president M.J. Borgers als voorzitter, en de raadsheren M. Kuijer en F. Posthumus, in bijzijn van de waarnemend griffier E. Schnetz, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 1 september 2026.