HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
BELASTINGKAMER
Nummer 25/00549
Datum 10 april 2026
ARREST
in de zaak van
[X] N.V. (hierna: belanghebbende)
tegen
de MINISTER VAN FINANCIËN VAN ARUBA
op het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba van 11 december 2024, nrs. AUA2023H00039 tot en met AUA2023H00044, op het hoger beroep van belanghebbende tegen een uitspraak van het Gerecht in eerste aanleg van Aruba (nrs. AUA202202646, AUA202202647 en AUA202202751 tot en met AUA202202754) betreffende aan belanghebbende opgelegde naheffingsaanslagen in de loonbelasting over het tijdvak juni 2020 tot en met oktober 2020, naheffingsaanslagen in de belasting over bedrijfsomzetten/bestemmingsheffing AZV over de tijdvakken juni 2020 en oktober 2020, en de daarbij gegeven boetebeschikkingen.
1. Geding in cassatie
Belanghebbende, vertegenwoordigd door [A], heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
De Advocaat-Generaal R.J. Koopman heeft op 15 augustus 2025 geconcludeerd tot ongegrondverklaring van het beroep in cassatie.
2. Uitgangspunten in cassatie
Belanghebbende is een in Aruba gevestigd advocatenkantoor dat onder meer kosteloze rechtskundige bijstand biedt aan on- en minvermogenden. Daarvoor heeft zij recht op een vergoeding van de Arubaanse Directie Sociale Zaken (hierna: de DSZ). De DSZ is haar betalingsverplichting niet volledig nagekomen.
Belanghebbende heeft aangiften voor de loonbelasting en de belasting over bedrijfsomzetten/bestemmingsheffing AZV (hierna: de BBO/BAZV) gedaan voor het tijdvak juni 2020 tot en met oktober 2020 respectievelijk voor de tijdvakken juni 2020 en oktober 2020. Daarbij heeft belanghebbende de verschuldigde loonbelasting en de BBO/BAZV verrekend met de hiervoor in 2.1 bedoelde onbetaald gebleven vorderingen van belanghebbende op de DSZ.
Omdat verrekening volgens de Inspecteur niet mogelijk is, zijn aan belanghebbende naheffingsaanslagen in de loonbelasting over het tijdvak juni 2020 tot en met oktober 2020, naheffingsaanslagen in de BBO/BAZV over de tijdvakken juni 2020 en oktober 2020 en verzuimboeten opgelegd.
3. De oordelen van het Hof
Voor het Hof was in geschil of de hiervoor in 2.3 vermelde naheffingsaanslagen en verzuimboeten terecht zijn opgelegd. Meer in het bijzonder was in geschil of belanghebbende haar vorderingen op de DSZ mocht verrekenen met haar belastingschulden.
Volgens het Hof bestaat geen wettelijke mogelijkheid om tot de hiervoor in 2.2 bedoelde verrekening over te gaan. Artikel 11, lid 1, van de Landsverordening invordering directe belastingen (hierna: de LIDB) verhindert namelijk verrekening op grond van de artikelen 127 tot en met 141 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek van Aruba (hierna: het BW van Aruba) met betrekking tot de invordering van directe belastingen, alsmede overige belastingen en heffingen, voor zover de invordering daarvan aan de ontvanger is opgedragen.
Het Hof heeft in dat verband verder geoordeeld dat in artikel 11, lid 2, van de LIDB is vastgelegd dat slechts de ontvanger ten aanzien van de belastingschuldige bevoegd is om aan hem uit te betalen en van hem te innen bedragen ter zake van de in artikel 11, lid 1, van de LIDB bedoelde directe belastingen en overige belastingen en heffingen, met elkaar te verrekenen. Deze bevoegdheid ziet niet op verrekening van belastingschulden met andere dan belastingvorderingen op het land Aruba en bovendien wordt de bevoegdheid om belastingschulden en belastingvorderingen met elkaar te verrekenen niet aan belastingschuldigen gegeven, aldus het Hof.
4. Beoordeling van de klachten
De eerste klacht voert aan dat artikel 11, lid 1, van de LIDB niet aan de door belanghebbende toegepaste verrekening in de weg staat. Daartoe voert de klacht onder meer aan dat het in die bepaling neergelegde verrekeningsverbod is beperkt tot verrekening in het kader van de invordering van belastingen, terwijl belanghebbende tot verrekening is overgegaan voordat die invordering is aangevangen, namelijk bij het doen van aangiften.
Artikel 11, lid 1, van de LIDB bepaalt dat met betrekking tot de invordering van directe belastingen, alsmede overige belastingen en heffingen, voor zover de invordering daarvan aan de ontvanger is opgedragen, geen verrekening plaatsvindt op grond van de artikelen 127 tot en met 141 van Boek 6 van het BW van Aruba. Artikel 1 van de LIDB bepaalt dat de invordering van directe belastingen geschiedt krachtens aanslagbiljetten die door de inspecteur zijn opgemaakt en naar de ontvanger zijn gezonden ter invordering.
Het Hof heeft met zijn hiervoor in 3.2 weergegeven oordeel terecht geoordeeld dat de in artikel 6:127 tot en met artikel 6:141 van het BW van Aruba neergelegde regels voor civielrechtelijke verrekening in artikel 11, lid 1, van de LIDB van toepassing zijn uitgesloten. Met deze laatste bepaling is in de Landsverordening invordering directe belastingen tot uitdrukking gebracht dat civielrechtelijke bepalingen niet kunnen dienen als grondslag voor de verrekening van belastingschulden. Voor zover de klacht zich tegen dit oordeel richt, faalt zij.
Voor zover de klacht betoogt dat artikel 11, lid 1, van de LIDB in samenhang gelezen met artikel 1 van de LIDB, zich niet uitlaat over verrekening van belastingschulden op het moment waarop de belastingplichtige een aangifte indient, zodat die bepalingen niet in de weg staan aan verrekening van op aangifte te betalen belastingen, faalt de klacht eveneens. Uit de tekst van de wet noch uit de parlementaire geschiedenis volgt dat het in artikel 11, lid 1, van de LIDB opgenomen verbod op verrekening naar de bedoeling van de wetgever beperkt moet worden uitgelegd. Zoals de Advocaat-Generaal in onderdeel 6.6 van zijn conclusie heeft opgemerkt, vindt de door het Hof gegeven ruimere uitleg van het verrekeningsverbod in artikel 11, lid 1, van de LIDB juist steun in de parlementaire geschiedenis. Uit die geschiedenis volgt dat de wetgever heeft beoogd met deze bepaling verrekening met toepassing van de civielrechtelijke bepalingen uit te sluiten, omdat voor de invordering van belastingschulden is bedoeld geheel eigen verrekeningsregels te doen gelden. Het ligt dan ook, gelet op de strekking en het doel van het verrekeningsverbod van artikel 11, lid 1, van de LIDB, niet in de rede dit verbod zo beperkt uit te leggen dat dit verbod niet zou gelden bij de betaling van belastingen die door middel van betaling op aangifte worden geheven zonder dat de belastingschuld is geformaliseerd door middel van een belastingaanslag. Het hiervoor in 3.3 weergegeven oordeel van het Hof is juist. Voor zover de klacht zich daartegen richt, faalt zij eveneens.
De Hoge Raad heeft ook de overige klachten over de uitspraak van het Hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat ook deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van dat die beschikking. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
5. Proceskosten
De Hoge Raad ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
6. Beslissing
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond.
Dit arrest is gewezen door de vice-president J.A.R. van Eijsden als voorzitter, en de raadsheren M.T. Boerlage en A.E.H. van der Voort Maarschalk, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier J.P.J. van Kampen, en in het openbaar uitgesproken op 10 april 2026.