ECLI:NL:HR:2026:98, Hoge Raad, 23-01-2026, 24/04670

1. Procesverloop

2. Uitgangspunten en feiten

In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan.

(i) Partijen hebben een geschil over de verkoop en levering van gas. Crescent c.s. hebben in verband daarmee op 15 juli 2009 een arbitrageprocedure aanhangig gemaakt bij een scheidsgerecht in Londen, Verenigd Koninkrijk (hierna: het scheidsgerecht).

(ii) Bij arbitraal vonnis van 31 juli 2014 heeft het scheidsgerecht geoordeeld, kort gezegd, dat het bevoegd is om van de zaak kennis te nemen en dat NIOC toerekenbaar tekort is geschoten en aansprakelijk is voor de door Crescent c.s. geleden schade. Bij arbitraal vonnis van 27 september 2021 heeft het scheidsgerecht geoordeeld dat NIOC aan Crescent c.s. moet betalen een bedrag van US$ 2.429.970.000,--. Deze twee vonnissen worden hierna aangeduid als de arbitrale vonnissen.

Bij verzoekschrift van 23 juni 2022 hebben Crescent c.s. de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam verzocht om erkenning en tenuitvoerlegging in Nederland van de arbitrale vonnissen op de voet van art. 1075 (oud) Rv in verbinding met het Verdrag over de erkenning en de tenuitvoerlegging van in het buitenland gewezen scheidsrechterlijke uitspraken (hierna: Verdrag van New York), althans art. 1076 (oud) Rv.

De voorzieningenrechter heeft het verzoek toegewezen.

NIOC heeft hoger beroep ingesteld. Zij heeft betoogd dat zij ontvankelijk is in het hoger beroep, primair omdat het asymmetrisch rechtsmiddelenverbod niet van toepassing is en subsidiair omdat sprake is van doorbrekingsgronden.

Het hof heeft, voor zover in cassatie van belang, de beschikking van de rechtbank bekrachtigd. Daartoe heeft het hof onder meer geoordeeld dat het asymmetrisch appelverbod van toepassing is, dat NIOC niettemin in haar hoger beroep kan worden ontvangen omdat zij doorbrekingsgronden heeft gesteld, maar dat deze doorbrekingsgronden niet opgaan.

Over het asymmetrisch appelverbod heeft het hof overwogen dat dit verbod ook geldt voor buitenlandse arbitrale vonnissen waarop het Verdrag van New York van toepassing is. Hoger beroep tegen een toegewezen verzoek staat daarom niet open, behalve als zich een doorbrekingsgrond voordoet, of als onverkorte toepassing van het asymmetrisch rechtsmiddelenverbod een schending van art. 6 EVRM oplevert. Het hof heeft daarbij verwezen naar HR 25 juni 2010, ECLI:NL:HR:2010:BM1679 (Rosneft/Yukos Capital), nadien herhaald in HR 1 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1194 en HR 31 maart 2017, ECLI:NL:HR:2017:555. (rov. 6.4)

Er is geen grond om het asymmetrisch appelverbod niet toe te passen. Uit het arrest in de zaak Rosneft/Yukos Capital en de (hiervoor genoemde) daaropvolgende arresten waarin de Hoge Raad het asymmetrische appelverbod heeft herhaald, volgt dat het er niet toe doet welke weigeringsgrond voor het verlenen van verlof tot tenuitvoerlegging wordt ingeroepen. De kern is dat de exequaturprocedure voor buitenlandse arbitrale vonnissen bij toelating van hoger beroep en cassatieberoep tegen de exequaturverlening aanmerkelijk bezwaarlijker zou zijn dan de exequaturprocedure voor binnenlandse arbitrale vonnissen; dat levert strijd op met het in art. III van het Verdrag van New York neergelegde discriminatieverbod. (rov. 6.6)

3. Beoordeling van het middel

Onderdeel 1.1 van het middel klaagt dat het hof in rov. 6.2-6.10 ten onrechte geen toepassing heeft gegeven aan de art. 985-991 Rv en de in die bepalingen geregelde mogelijkheden van hoger beroep en beroep in cassatie. Volgens het onderdeel heeft het hof ten onrechte geoordeeld dat art. 1075 (oud) Rv in verbinding met art. III Verdrag van New York in de weg staat aan hoger beroep en beroep in cassatie tegen verlof tot tenuitvoerlegging van een buitenlands arbitraal vonnis. De uitleg van die bepalingen in het arrest van de Hoge Raad van 25 juni 2010 is onjuist, althans aan herziening toe, aldus het onderdeel.

De Hoge Raad ziet geen aanleiding om van het oordeel in zijn arrest van 25 juni 2010 terug te komen. De rechtsopvatting die het onderdeel bepleit, is daarin niet aanvaard. De in het onderdeel aangevoerde argumenten leiden nu evenmin tot een ander oordeel. Het onderdeel is dan ook tevergeefs voorgesteld.

De overige klachten van het middel kunnen evenmin tot cassatie leiden. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie art. 81 lid 1 RO).

4. Beslissing