ECLI:NL:OGAACMB:2024:73, Gerecht in Ambtenarenzaken van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 02-09-2024, AUA202400755

PROCESVERLOOP

Bij landsbesluit van 1 februari 2024 (het bestreden landsbesluit), door klager ontvangen op 9 februari 2024, heeft de verweerder klager de maatregel van disciplinair strafontslag opgelegd.

OVERWEGINGEN

feiten

Klager is sedert 4 januari 2016 ambtenaar werkzaam bij Dienst Brandweer in de functie van Hoofd bedrijfsvoering. Klager vormde met drie collega’s het managementteam van de Dienst Brandweer, te weten met [A], commandant, [B] hoofd Preventie, en met [C], hoofd repressie. Klager en genoemde drie collega’s zijn onderworpen aan onderzoek naar plichtsverzuim.

Bij brief van 23 oktober 2020 heeft verweerder aan klager in verband met een intern disciplinair onderzoek de toegang ontzegd tot de dienstlokalen, -gebouwen, -terreinen en -voertuigen van de Dienst Brandweer voor de duur van zes weken. Bij brief van 3 december 2020 is de toegangsontzegging verlengd.

Bij brief van 5 januari 2021 heeft de voorzitter van het managementteam van de Dienst Brandweer klager te kennen gegeven dat hij zich vermoedelijk schuldig heeft gemaakt aan plichtsverzuim.

Bij landsbesluit van 14 januari 2021 heeft verweerder klager de maatregel van schorsing opgelegd tot de dag waarop het bevoegd gezag een besluit heeft genomen omtrent een disciplinaire strafoplegging. Tegen dit landsbesluit heeft klager bezwaar gemaakt.

Op 16 januari 2021 is tegen klager aangifte gedaan wegens verduistering in dienstbetrekking en op 3 februari 2021 wegens vernieling van dienstgoederen.

Bij uitspraak van 21 juni 2021 (AUA202100626) heeft het gerecht het bezwaar van klager tegen zijn schorsing ongegrond verklaard. In de uitspraak staat onder meer:

“(…)

De ambtenarenrechter overweegt dat de door verweerder aangedragen feiten en omstandigheden een voldoende grondslag vormen voor de ten aanzien van klager getroffen maatregel. Er heeft zich de concrete verdenking voorgedaan dat klager zich schuldig heeft gemaakt aan plichtsverzuim. Naar het oordeel van de ambtenarenrechter is het schorsingsbesluit genomen op goede, aan het dienstbelang ontleende, gronden. De ambtenarenrechter laat zich in het kader van deze procedure niet uit over de vraag of de verdenking terecht is. Nu, zoals hiervoor is overwogen, het schorsingsbesluit op goede gronden is genomen, en deze gronden het besluit aldus kunnen dragen, bestaat geen grond voor het oordeel dat, zoals klager betoogt, het besluit in strijd is met het verbod van willekeur en overige algemene beginselen van be[D]rlijk bestuur.

De ambtenarenrechter overweegt voorts dat het rechtszekerheidsbeginsel met zich brengt dat een schorsing niet langer duurt dan noodzakelijk. In dat verband dient door verweerder voortvarendheid te worden betracht bij de uitvoering van het disciplinaire onderzoek. Ter zitting heeft verweerder te kennen gegeven dat het feitenonderzoek is afgerond en naar verweerder wordt gestuurd. Verweerder heeft verder te kennen gegeven dat de disciplinaire procedure met de meeste voortvarendheid zal worden doorlopen en dat klager op korte termijn in de gelegenheid zal worden gesteld zich te verantwoorden.

(…)”.

Bij brief van 27 oktober 2021 heeft klager verweerder verzocht om opheffing van de opgelegde schorsing. Dit verzoek is afgewezen bij beschikking van 14 maart 2023.

Op 24 augustus 2022, 13 september 2022 en 4 oktober 2022 is door DRH contact opgenomen met het Openbaar Ministerie (OM) over de stand van zaken van de strafvervolging van klager en de mogelijkheid tot inzage in het strafdossier. Inzage in het strafdossier heeft plaatsgevonden op 13 oktober 2022. Naar aanleiding daarvan heeft vervolgonderzoek plaatsgevonden in het kader van het disciplinair onderzoek.

Bij brief van 11 januari 2023 heeft verweerder klager ter verantwoording geroepen over zeventien (17) aan klager verweten gedragingen. Namens klager is daarop gereageerd bij brief van 20 januari 2023. De reactie van klager is aanleiding geweest voor nader onderzoek over drie van de zeventien gedragingen.

Bij vonnis van 9 maart 2023 heeft het gerecht klager vrijgesproken van verduistering van dienstgoederen, en hem veroordeeld tot betaling van een boete van Afl. 400,- wegens het opzettelijk en wederrechtelijk wissen en/of ontoegankelijk maken van gegevens die door middel van geautomatiseerde werken waren opgeslagen op een door de dienst aan klager verstrekte laptop. Klager heeft tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld.

Bij het bestreden landsbesluit van 1 februari 2024 is aan klager wegens meervoudig plichtsverzuim de disciplinaire straf van ontslag opgelegd.

Bij landsbesluiten van eveneens 1 februari 2024 is aan genoemde drie collega’s ook de disciplinaire straf van ontslag opgelegd. Klager en zijn collega’s hebben daartegen ieder afzonderlijk bezwaar gemaakt bij het gerecht. De vier bezwaarprocedures zijn op zitting gevoegd behandeld. De aangevoerde bezwaren zijn in de vier zaken grotendeels gelijk. Na de zitting zijn de zaken weer gesplitst.

bestreden landsbesluit

Aan het bestreden landsbesluit heeft verweerder - kort samengevat - ten grondslag gelegd dat klager zich schuldig heeft gemaakt aan ernstig plichtsverzuim, dat dit plichtsverzuim hem kan worden toegerekend, dat dit plichtsverzuim van dien aard is dat er geen vertrouwen meer gesteld kan worden in het integer handelen van klager als ambtenaar. Verweerder heeft geconcludeerd dat gelet op de aard en ernst van de verweten gedragingen, de strafverzwarende omstandigheden en het handelen van klager, er aanleiding bestaat om klager primair disciplinair ontslag te verlenen (artikel 83, eerste lid, sub i, van de Landsverordening materieel ambtenarenrecht (Lma)), en deze straf onmiddellijk ten uitvoer te leggen vanwege de impact en de ernst van het plichtsverzuim op de reputatie en de werking van de dienst (artikel 85, eerste lid, Lma). Subsidiair, voor zover het disciplinair strafontslag in rechte geen stand zou houden, heeft verweerder klager eervol ontslag verleend met ingang van vijf dagen na dagtekening van het bestreden landsbesluit, wegens ongeschiktheid en onbekwaamheid voor verdere uitoefening van enig ambt bij de overheid.

3. De zorgvuldigheid van het disciplinaire onderzoek

Klager heeft aangevoerd dat het bestreden landsbesluit reeds moet worden vernietigd vanwege een flagrante schending van zijn rechten en die van zijn drie ontslagen collega’s. Volgens klager zijn hun rechten ernstig geschonden doordat verweerder, althans DRH, in het kader van het disciplinair onderzoek inzage heeft gevraagd en gekregen bij het OM in het strafdossier van klager en de overige leden van het voormalig managementteam. Gevraagd naar een onderbouwing van de gestelde schending is namens klager op de zitting gesteld dat wezenlijke rechtsbeginselen zouden zijn geschonden.

Dit betoog faalt. Het gerecht stelt allereerst vast dat verweerder alleen over klager inzage heeft gevraagd en gekregen in het strafdossier bij het OM, en niet over zijn voormalig collega’s van het managementteam bij dienst brandweer, omdat van het voormalig managementteam alleen klager is vervolgd voor strafbare gedragingen. Het gerecht stelt tevens vast dat klager door het OM uitsluitend is vervolgd voor verduistering van een werklaptop c.q. vernietiging van de harde schijf van die laptop dan wel de op die schijf opgeslagen gegevens. Omtrent de feiten die betrekking hebben op dit vermeende plichtsverzuim heeft verweerder ook zelfstandig disciplinair onderzoek verricht. Het klager verweten plichtsverzuim over de dienstlaptop bevat – anders dan de tenlastelegging in de strafrechtelijke procedure - ook het gebruik voor persoonlijke doeleinden en het verzoek door klager aan een IT-consultant om zijn e-mailbox en profiel te wissen. Verweerder heeft bij het oordeel over de vraag of klager wat betreft de dienstlaptop plichtsverzuim heeft gepleegd, betrokken gegevens uit het strafdossier, het vonnis van de strafrechter waarbij klager is veroordeeld, en uit eigen disciplinair onderzoek verkregen gegevens. Dat de gegevens uit het strafdossier (zie productie 8, bijlage 27 “aanvullend onderzoek DRH” van de door verweerder overgelegde stukken) op onrechtmatige wijze zouden zijn verkregen is gesteld noch gebleken. Maar ook als dit anders zou zijn, dan geldt volgens vaste rechtspraak dat het enkele feit dat bewijs (mogelijk) strafrechtelijk onrechtmatig is verkregen niet zonder meer meebrengt dat dit bewijs ook in een bestuursrechtelijke procedure niet mag worden gebruikt. Dit is alleen dan het geval als het bewijs is verkregen op een wijze die zo zeer indruist tegen hetgeen van een be[D]rlijk handelende overheid mag worden verwacht, dat het gebruik hiervan onder alle omstandigheden ontoelaatbaar moet worden geacht. Van een dergelijke situatie is het gerecht niet gebleken. De uit onderzoek verkregen gegevens zijn klager voorgehouden om zich te kunnen verantwoorden. Van die mogelijkheid heeft klager ook gebruik gemaakt. Het gerecht ziet in hetgeen is aangevoerd dan ook geen reden voor het oordeel dat de rechten van klager op zodanige wijze zijn geschonden dat het bestreden besluit hierom moet worden vernietigd.

4. De noodzaak van nader onderzoek.

Klager heeft het gerecht verzocht om acht getuigen te (doen) horen, omdat dat voor hem de enige kans zou zijn om de jegens hem geuite onware beschuldigingen te weerleggen. Hij beroept zich op de beginselen van een goede procesorde en een fair trial.

Het gerecht is van oordeel dat er geen noodzaak bestaat tot het horen van getuigen. Daarbij is van belang dat het onderzoek door verweerder uitvoerig is geweest en klager de gelegenheid heeft gehad voorafgaand aan het nemen van het bestreden landsbesluit zich te verweren en verantwoording af te leggen. Verder stond niets er aan in de weg dat klager tegenbewijs had ingebracht, bijvoorbeeld als bijlagen bij het bezwaarschrift, zoals de door hem beweerdelijk verkregen toestemming van de minister. Het gerecht is van oordeel dat de zich in het procesdossier bevindende stukken afdoende informatie bevatten om te kunnen oordelen op het bezwaar van klager. Daarbij betrekt het gerecht dat van het dossier onderdeel uitmaken verklaringen van personen die klager als getuige zou willen horen. Hetgeen klager heeft aangevoerd geeft onvoldoende reden voor twijfel aan de geloofwaardigheid en betrouwbaarheid van de afgelegde verklaringen. Het verzoek wordt daarom afgewezen.

5. Bespreking van de klager verweten plichtsverzuimen

Aan klager worden zeventien gedragingen verweten. Die gedragingen zijn verschillend van aard. Ook de ernst van de verweten gedragingen verschilt. Sommige verweten gedragingen hangen met elkaar samen, andere staan los van elkaar. Het gerecht zal hierna niet alle zeventien verweten gedragingen bespreken. Het gerecht kiest er voor aan de hand van enkele hierna te bespreken gedragingen de vraag te beantwoorden of, gelet op de aard en ernst van elk ervan, deze samen kunnen worden beschouwd als ernstig plichtsverzuim dat de opgelegde straf van onvoorwaardelijk ontslag rechtvaardigt. Het gerecht verwijst voor deze aanpak naar de uitspraken van de Centrale Raad van Beroep van 8 februari 2007, ECLI:NL:CRVB:2007:AZ8746, 18 juli 2011, ECLI:NL:CRVB:2011:BR0267, 19 mei 2016, ECLI:NL:CRVB:2016:1853. Het gerecht gaat hierna in op de volgende klager verweten gedragingen:

Ten onrechte declareren van overuren

Nevenactiviteiten zonder toestemming

Onregelmatige verkoop van dienstgoederen

Onregelmatige aankoop van epauletten

Wissen van informatie van een dienstlaptop

6. Ten onrechte declareren van overuren

Klager wordt verweten structureel en overmatig overwerk te hebben gedeclareerd, ook tijdens ziekte, verlof en ATV-dagen, zonder te hebben overgewerkt en zonder hiervoor vooraf toestemming te vragen aan zijn commandant en zonder voorafgaande goedkeuring van de minister. De commandant van klager wordt verweten het gedrag van klager te hebben gedoogd door klager toe te staan zelf overuren te declareren, diens opgaven niet op juistheid te controleren en zonder goedkeuring te vragen aan de minister. Hierdoor is het Land financieel benadeeld, aldus verweerder.

Klager heeft naar voren gebracht dat hij niet beschikt over de documentatie die verweerder heeft gebruikt om op dit punt tot de conclusie van plichtsverzuim te komen. Hij is daardoor niet in staat geweest zich deugdelijk te verweren.

Dit betoog van klager faalt. Daarbij is van belang dat klager zelf zijn overwerkuren heeft ingevuld of heeft laten invullen. De uitbetaalde bedragen aan overwerk zijn ook te vinden op de salarisstroken van klager, waarover hij beschikt of kan beschikken. Bij de door verweerder overgelegde stukken (productie 8, bijlage 13 en 14) bevinden zich die salarisstroken over de maanden oktober 2018 tot en met september 2020. Verder bevinden zich bij de stukken overzichten van het door klager gedeclareerd overwerk over de maanden: augustus 2019, september 2019, november 2019, 16 februari tot en met 15 maart 2020, maart/april 2020, 16 mei tot en met 15 juni 2020, 16 juni tot en met 15 juli 2020 en 15 juli tot en met 15 augustus 2020.

Voor de vraag of klager op dit punt plichtsverzuim heeft gepleegd is van belang dat klager desgevraagd heeft bevestigd dat zijn functie van [D]fd bedrijfsvoering een niet executieve functie betreft, anders gezegd: een kantoorbaan, van in beginsel 40 uur per week. Uit de gedingstukken blijkt dat klager in genoemde perioden op een groot aantal dagen per maand overwerk heeft gedeclareerd, telkens voor of 4 uur per dag of 8 uur per dag. Het overwerk is uitbetaald tegen 150% of 200% van de normale bezoldiging. Klager heeft bijvoorbeeld in de maand augustus 2019 op 19 dagen in totaal 104 uren overgewerkt, in september 2019 op 22 dagen in totaal 124 uren. Uit onderzoek is gebleken dat klager ook overwerk declareerde op ziektedagen, ATV- en vakantiedagen, en tijdens dienstreizen.

Uit de salarisstroken van klager blijkt dat zijn salaris per maand bruto Afl. 3.715.- bedroeg, dat wil zeggen Afl. 21,75 per uur. Voor overwerk ontving klager ongeveer Afl. 33.- per uur (150%) en Afl. 45.- per uur (200%). Het netto salaris van klager bedroeg – zonder overwerk - ongeveer Afl. 3.029,-. Door de gedeclareerde overwerkuren ontving klager in genoemde perioden een netto loon dat ver uitstijgt boven zijn bruto bezoldiging. Zo ontving klager aan netto salaris in februari 2019 Afl. 7.856.-, in juni 2019 Afl. 10.265.-, in september 2019 Afl. 8.042.-, in november 2019 Afl. 8262,-.

Het gerecht is evenals verweerder van oordeel dat klager excessief overwerk heeft gedeclareerd. Het aantal uren overwerk per dag en per periode is dermate [D]g dat niet aannemelijk is dat hier daadwerkelijk verricht overwerk tegenover staat. Daarbij is van belang dat klager ook overwerk heeft gedeclareerd op ziektedagen, en ATV- en vakantieverlofdagen. Dat klager als [D]fd bedrijfsvoering er in de nacht op uit moest om drinken en eten te betalen voor de manschappen bij een uitruk, omdat alleen klager zou beschikken over de betaalpas om die goederen te betalen, zoals de commandant ter zitting heeft toegelicht, is niet geloofwaardig en bovendien geen verklaring voor de omvang van de door klager gedeclareerde overwerkuren. Ook de stelling dat het project digitalisering klager noopte in deze mate over te werken, is niet aannemelijk. Een dergelijk project kan tijdelijk overwerk in beperkte omvang rechtvaardigen, maar niet gedurende meer dan een jaar in de omvang als hier aan de orde. Dit volgt tevens uit de verklaring van 10 maart 2021 van [D], destijds waarnemend commandant, die verklaart dat de verantwoordelijkheden van klager niet vergden dat overuren werden ingeboekt, hetgeen ook blijkt uit het feit dat diens opvolger in de periode van eind oktober 2020 tot medio maart 2021 slechts op enkele dagen heeft moeten overwerken.

Door deze handelwijze heeft klager gehandeld in strijd met de geldende regels voor het declareren van overwerk, zoals die volgen uit de circulaire d.d. 14 februari 2017 (DRH no: 211/17; productie 8, bijlage 15) van de minister van Financiën en Overheidsorganisatie. Daaruit volgt onder meer dat overwerk in beginsel alleen kan worden toegekend:

- als het dienstbelang het onvermijdelijk maakt dat aan de ambtenaar werk wordt opgedragen buiten de vastgestelde werktijden;

dat in beginsel alleen aan executief personeel werkzaam in executieve dienst overwerkvergoeding wordt toegekend;

dat overwerk alleen voor vergoeding in aanmerking komt op voorstel van het diensthoofd en met goedkeuring van de desbetreffende minister;

dat het overwerk vooraf gepland en ingeroosterd moet zijn;

dat overwerk zonder de goedkeuring van de minister niet wordt gecompenseerd tenzij sprake is van een uitzonderlijk spoedeisend geval, dat het diensthoofd moet bepalen of van een uitzonderlijk spoedeisend geval sprake is en dat het diensthoofd dit terstond schriftelijk gemotiveerd aan de minister moet laten weten.

Het gerecht stelt vast dat zowel klager als zijn voormalig commandant deze regels met voeten hebben getreden. De commandant liet het aan klager over om al dan niet overwerk te declareren en hield geen toezicht, niet vooraf en ook niet achteraf, op de omvang van het door klager gedeclareerde overwerk. Als de commandant door derden werd gewezen op het grote aantal overwerkuren van klager dan leidde dat niet tot enige controle door de commandant. De commandant tekende de lijsten dan af zonder navraag te doen naar de juistheid van de gepretendeerde overuren. Verder is niet gebleken dat goedkeuring aan de minister is gevraagd of gekregen, niet vooraf en ook niet achteraf. Hierdoor hebben zowel klager als zijn commandant gehandeld in strijd met de geldende regels voor het declareren van overwerk. Dit is tevens in strijd met hetgeen van een goed ambtenaar mag worden verwacht. Door deze handelwijze heeft klager zich persoonlijk verrijkt ten koste van het Land. De handelwijze van klager en het nalatig handelen van diens toenmalige commandant heeft het Land aanzienlijke financiële schade berokkend, door verweerder begroot op ongeveer Afl. 92.847.-. Dit rechtvaardigt de conclusie dat zowel klager als zijn commandant zich schuldig hebben gemaakt aan ernstig plichtsverzuim.

7. Nevenactiviteiten zonder toestemming

Klager wordt verweten dat hij zonder goedkeuring van de minister nevenactiviteiten verrichtte door sinds 30 augustus 2016 bestuurslid (penningmeester) te zijn van de Stichting Brandweer Korps Aruba, door sedert 3 december 2015 een eenmanszaak [naam] uit te baten, en door tijdens zijn schorsing te werken als aannemer.

Klager heeft hiertegenover gesteld het verwijt ten aanzien van zijn aandeel in de Stichting misplaatst te vinden, omdat de stichting is opgericht met medeweten van de overheid en ter bevordering van de belangen van de ambtenaren werkzaam bij de Dienst Brandweer, zodat het de dienst raakt en niet als werk voor derden kan worden beschouwd. Wat betreft de cateringactiviteiten stelt klager te beschikken over de schriftelijke toestemming van de minister. Wat betreft het werken als aannemer heeft klager aangevoerd dat hem niet kan verweten tijdens zijn schorsing ander werk te hebben verricht.

Het gerecht stelt vast dat in het bestreden besluit geen onderbouwing wordt gegeven van de vermeende werkzaamheden van klager als aannemer. Daarom kan niet worden vastgesteld dat klager zich in zoverre schuldig heeft gemaakt aan plichtsverzuim.

In 1992 is opgericht de Stichting Brandweer Korps Aruba, met als doelstelling de bevordering en uitvoering van sociale programma’s voor de brandweergemeenschap, de ontwikkeling van plannen voor sociale bijstand ten behoeve van het korps en hun familieleden en het bevorderen van scholingsactiviteiten ter verbetering van het brandweerkorps. Klager is sedert medio 2016 bestuurslid van de stichting, waarvan zijn collega [B] de voorzitter is. Het gerecht is van oordeel dat ook als “de overheid” weet had van de oprichting van de stichting in 1992 en haar doelstelling en activiteiten, dit klager niet ontslaat van de verplichting voorgenomen nevenactiviteiten te melden en daarvoor toestemming te vragen en te verkrijgen. Niet is gebleken dat klager voor zijn rol als bestuurslid tevens penningmeester van de stichting toestemming heeft gevraagd aan of verkregen van de minister.

Het gerecht is van oordeel dat klager voor deze nevenfunctie bij de Stichting wel toestemming had dienen te vragen. Het begrip ‘nevenbetrekking’ en ‘nevenwerkzaamheden’ als bedoeld in artikel 55 Lma en artikel 1 van het Landsbesluit nevenbetrekkingen en nevenwerkzaamheden dient ruim te worden uitgelegd. De ratio van de meldplicht voorafgaand aan de activiteit is dat het bevoegd gezag in staat wordt gesteld te beoordelen of de voorgenomen nevenactiviteit verenigbaar is met de hoofdfunctie. Het gerecht wil aannemen dat indien klager vooraf toestemming (“vergunning”) zou hebben gevraagd hij die toestemming vermoedelijk zou hebben gekregen. De klager verweten gedraging is echter dat hij in strijd met de regels heeft nagelaten vooraf toestemming te vragen. Dit levert plichtsverzuim op.

Klager was naast zijn hoofdfunctie bij brandweer tevens actief met zijn cateringbedrijf [naam], waarvan hij ten tijde van belang de eigenaar was, zo blijkt uit het register van de Kamer van Koophandel en Nijverheid Aruba. Uit de op de server van de dienst brandweer gevonden folder genaamd [naam] blijkt dat klager ook tijdens diensttijd en met behulp van dienstgoederen activiteiten verrichtte voor zijn cateringbedrijf. In die folder zijn facturen, prijslijsten van menu’s en andere documenten aangetroffen. Daarbij bevindt zich een factuur (Afl. 900.-) van een levering door klagers bedrijf aan de dienst brandweer voor een kerstlunch, geleverd bij de dienst brandweer op 21 december 2016 (productie 8, bijlage 31, 32 en 33, aanvullend onderzoek DRH). Uit de stukken blijkt dat een van de twee op de facturen vermelde telefoonnummers overeenkomst met het nummer van de diensttelefoon van klager. Niet is gebleken dat klager voor de activiteiten voor zijn cateringbedrijf toestemming heeft gevraagd of gekregen. Klager heeft zijn stelling dat hij zou beschikken over de schriftelijke toestemming van de minister niet onderbouwd, bijvoorbeeld door het overleggen van die toestemming. Dat klager voor deze nevenactiviteit toestemming zou hebben gekregen, indien hij daarom zou hebben gevraagd, moet ernstig worden betwijfeld, aangezien in artikel 1, aanhef en onder a en b van genoemd Landsbesluit het verrichten van nevenwerkzaamheden en het drijven van nering of handel zijn verboden, en het exploiteren van een eenmanszaak cateringbedrijf als zodanig moet worden gekwalificeerd.

De toenmalig minister van Justitie heeft de hoofden van dienst op 29 juni 2016 (minJus 1255/16) bericht dat een inventarisatie moest worden gehouden van nevenarbeid onder het personeel, voor welk doel formulieren ter beschikking zijn gesteld. Niet is gebleken dat de commandant deze inventarisatie heeft laten uitvoeren, althans niet bij klager en de andere leden van het toenmalige managementteam, terwijl hij wist dat zij nevenactiviteiten verrichtten. Hij heeft het verzoek van de minister doorgezonden aan klager, die er geen vervolg aan heeft gegeven, althans niet ten aanzien van de leden van het managementteam.

De conclusie is dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat klager en de commandant zich ook in zoverre aan plichtsverzuim schuldig hebben gemaakt.

Het gebruik van de dienstlaptop en de diensttelefoon door klager voor de commerciële activiteiten van zijn cateringbedrijf levert tevens schending op van artikel 57, eerste lid, Lma op, dat de ambtenaar verbiedt overheidsgoederen te gebruiken ten bate van particuliere belangen van zichzelf of van derden.

Het besteden van werktijd aan de activiteiten van het cateringbedrijf levert schending op van artikel 49 Lma, dat bepaalt dat de ambtenaar verplicht is de gehele voor hem voorgeschreven werktijd aan de zaken van de overheid te wijden (eerste lid) en tevens dat het de ambtenaar verboden is gedurende de voorgeschreven werktijd zich bezig te houden met de behartiging van particuliere belangen van zichzelf of van derden.

8. De onregelmatige verkoop van dienstgoederen

Klager wordt verweten dat hij in verschillende hoedanigheden heeft meegewerkt aan de verkoop van een vijftal dienstgoederen (vier voertuigen en een hydro-tester) met een prijs ver beneden de marktwaarde aan de Stichting Brandweer Korps Aruba, zonder dat een openbare verkoop is gehouden en zonder de vereiste toestemming, waardoor in strijd met de artikelen 22, 24 en 28 van de Comptabiliteitsverordening is gehandeld.

Klager heeft hierover aangevoerd dat het om afgedankte goederen ging, namelijk een aantal wrakken waarvan alle bruikbare onderdelen al door de dienst brandweer waren verwijderd en gebruikt, alsmede een druktestapparaat voor flessen onder druk (waaronder poederblussers). Volgens klager had de dienst brandweer de Dienst Openbare Werken (DOW) benaderd om deze goederen te laten verwijderen van het terrein van de Brandweer Luchthaven nadat de luchthaven daarom had verzocht. Volgens klager heeft DOW aangegeven dat de goederen bijna geen waarde meer hadden, dat het daarom niet de moeite waard was de goederen te komen ophalen, en dat de dienst brandweer de goederen voor een symbolische prijs kon verkopen. Omdat de dienst brandweer zelf geen rechtspersoon is en zelf geen goederen kan verkopen, is voorgesteld dat de Stichting de goederen zou kopen van het Land Aruba en de koopprijs zou storten in de Landskas, hetgeen volgens klager ook is geschied. Als rechtspersoon kon de Stichting vervolgens op zoek gaan naar een derde die de goederen wilde kopen. Klager stelt dat deze “constructie” is besproken met DOW en de toenmalige coördinatoren van de toenmalige minister en dat deze hiervoor mondeling zijn toestemming zou hebben gegeven. De Stichting is er in geslaagd om de goederen voor een wat hogere prijs aan derden te verkopen, te weten voor in totaal Afl 6.500.-. Volgens klager is de koopprijs van de vijf goederen volledig gestort op de rekening van de Stichting en volledig aangewend voor de betaling van de kosten van (opleidingen voor) het personeel van de dienst brandweer, zodat een oogmerk van persoonlijke bevoordeling ontbreekt. Volgens klager is er ook geen overtreding van de Comptabiliteitsverordening.

Het verwijt betreft de verkoop van de volgende vijf dienstgoederen:

voertuig HV-01, een hulpverlenings-materiaalwagen uit 1951.

voertuig AP-02, uit 1952

voertuig CT-13, een crash-truck uit 1992

voertuig AS-03, uit 1990/1991

ademluchtfles hydro-tester (dryer en water jacket)

Aankoop door de Stichting. In het dossier bevinden zich enkele niet gedateerde ‘processen-verbaal’, waaruit zou moeten blijken dat de dienst brandweer in opdracht van commandant [A] enkele afgeschreven en niet meer in gebruik zijn goederen (o.a. de hydro tester, de CT-13 bouwjaar 1990, AS-03, bouwjaar 1991) op 27 maart 2019 ter verkoop heeft aangeboden, dat de Stichting Brandweer Korps Aruba een door [B] opgestelde en ondertekende maar niet gedateerde offerte heeft ingeleverd bij de dienst om het betreffende goed aan te schaffen voor de symbolische prijs van AWG 25.-., dat de dienst daarmee akkoord is gegaan en heeft verzocht na overboeking van het aankoopbedrag op een bankrekening van de Centrale Dienst Brandweer het goed op te halen bij post tango in kamer #50.

Uit soortgelijke ‘processen-verbaal’, eveneens ongedateerd, zou moeten blijken dat de dienst brandweer reeds in februari 2016 respectievelijk op 27 december 2016 de hydro-tester in de openbare verkoop heeft aangeboden, dat [naam] hiervoor een ‘offerte’ heeft gedaan voor AWG 2.500.-, en dat de dienst akkoord is gegaan met dat aanbod.

De Stichting heeft het aankoopbedrag voor de hydro-tester, de CT-13 en de As-3 op 26 april 2019 gestort op de rekening van de dienst brandweer.

Verkoop door de Stichting. Volgens de verklaring van [E], is de truck (HV-01) op het terrein van de luchthaven aan hem getoond in het bijzijn van [C] en heeft hij het koopbedrag van Afl. 1.500.- ter plaatse contant afgerekend met klager. De overige voertuigen zijn door de Stichting verkocht voor Afl. 2.400.- (CT-13 inclusief AP-02 en AS-03). De hydro-tester is door de Stichting aan [naam] in 2019 uiteindelijk verkocht voor Afl. 1.500.-.

Toestemming voor de verkoop. In zijn brief van 22 september 2020 heeft toenmalig minister van Justitie, Veiligheid en Integratie [F] gevraagd om opheldering over het feit dat de HV-01, AP-02, CT-13 en AS-03 niet meer aanwezig zijn bij de dienst brandweer. In de reactie van 23 september 2020 maakt commandant [A] wel melding van de verkregen toestemming van minister [F] om voertuig TW-02 te schenken aan een derde. Daarin wordt echter geen melding gemaakt van toestemming wat betreft eergenoemde vier voertuigen. Niet is gebleken dat de minister daarvoor op een ander moment toestemming heeft gegeven. Dit wordt bevestigd in het mailbericht van 12 november 2021 van voormalig minister [F] waarin hij aangeeft niet op de hoogte te zijn geweest van de verkooppraktijken en daarmee pas bekend te zijn geworden toen de vakbond hem daarop had gewezen. De minister ontkent in dit bericht (mondelinge) toestemming te hebben gegeven voor de verkoop van ‘afgeschreven’ dienstgoederen.

Het gerecht acht de feiten voldoende duidelijk en de verklaring van de minister geloofwaardig en ziet geen aanleiding in te gaan op het verzoek van (o.a.) klager om hierover de voormalig minister en een aantal andere personen als getuige te horen.

De waarde van de goederen. De waarde van de goederen 1 tot en met 4 is door DOW achteraf vastgesteld op respectievelijk Afl. 3.000.- (HV-01), Afl. 1.075.- (AP-02), Afl. 3.000.- (CT-13) en Afl. 2.500.- (AS-03). Het gerecht ziet in hetgeen klager heeft aangevoerd geen reden te twijfelen aan de juistheid van de door DOW vastgestelde (rest)waarde van deze goederen.

Spelregels voor verkoop. Uit de relevante wettelijke bepalingen in de Comptabiliteitsverordening volgt dat verkoop van (roerende) goederen die eigendom zijn van het land Aruba uitsluitend plaatsvindt door of namens de betrokken minister (artikel 22). Omdat de vijf goederen eigendom waren van het Land Aruba had verkoop namens het Land alleen mogen plaatsvinden door of namens de minister. Het gerecht stelt vast dat de minister met de verkoop pas achteraf bekend is geworden en dat niet is gebleken dat hij daarvoor toestemming heeft verleend. Verder wordt vastgesteld dat de goederen onderhands zijn verkocht en dus niet door middel van een openbare verkoping aan de meestbiedende. Niet is gebleken dat de minister bij beschikking heeft bepaald dat een of meer van de goederen niet in het openbaar behoefde te worden verkocht. Daaruit volgt dat door (o.a.) klager in zijn hoedanigheid van ambtenaar is gehandeld in strijd met artikel 22, eerste lid, en artikel 24, eerste en derde lid, van de Cv.

Op grond van artikel 28, tweede lid, Cv wordt een schenking van een aan het Land toebehorende zaak met een waarde tussen Afl. 1.000.- en Afl. 10.000.- verricht met machtiging, verkregen bij landsbesluit. Het gerecht heeft hiervoor geoordeeld dat voor de waarde van de vijf goederen moet worden uitgegaan van de door DOW vastgestelde waarde. Vastgesteld wordt dat de waarde van elk van de vijf goederen in genoemde waarde-categorie ligt. Het gerecht is tevens van oordeel dat in dit geval op grond van artikel 28, zesde lid, van de Cv moet worden uitgegaan van een schenking, omdat de waarde van de verkregen tegenprestatie niet in een redelijke verhouding staat tot de waarde van de goederen in het economisch verkeer. Dat de Stichting per goed Afl. 25.- heeft betaald en het dus niet een overdracht “om niet” betrof, is gelet hierop niet doorslaggevend. Ook als de waarde van de goederen Afl. 1.000.- of minder zou zijn geweest, kan dat klager niet baten. In dat geval had de schenking immers moeten worden verricht door de betrokken minister(s) bij een met redenen omklede beschikking. Omdat voor deze schenking geen machtiging was verkregen bij landsbesluit, maar evenmin een beschikking van de betrokken minister(s) is afgegeven, is bij de verkoop van de vijf goederen tevens gehandeld in strijd met artikel 28 Cv.

Het gerecht rekent het handelen in strijd met de Comptabiliteitsverordening ook klager aan, vanwege zijn betrokkenheid bij de verkoop van de goederen enerzijds als hoofd bedrijfsvoering en anderzijds als bestuurslid van de Stichting. Aldus heeft klager zich niet gedragen zoals een goed ambtenaar betaamt, hetgeen plichtsverzuim oplevert.

9. De onregelmatige aankoop van epauletten

Klager wordt verweten dat hij heeft meegewerkt aan de aanbesteding van epauletten van de dienst brandweer aan het bedrijf [naam] dat het werk heeft uitbesteed aan het Colombiaanse bedrijf [naam], waarvan de echtgenote van klager [C] de commercieel directeur is en waardoor [C] en zijn echtgenote een financieel voordeel ontvingen. Het verwijt betreft de voorkeursbehandeling van [naam], een onregelmatige aanbesteding en het verkeerd informeren van de minister terzake van de aanbesteding.

Volgens klager is het verwijt volstrekt onjuist. Op Aruba konden twee bedrijven dergelijke epauletten leveren, [namen], waarvan alleen [naam] voldeed aan de kwaliteitseisen van de dienst brandweer. Klager had geen kennis van het feit dat [naam] vervolgens de epauletten inkocht in Colombia bij een bedrijf waaraan een familielid van klager [C] gelieerd was. Aan klager kan daarom terzake niets worden verweten.

Het gerecht leidt uit het dossier over de aanbesteding van de epauletten de volgende feiten af.

Op 8 april 2019 brengt het bedrijf [naam P]., ook h.o.d.n. [naam], aan de Brandweer Aruba een offerte uit voor de aanschaf van o.a. epauletten.

Op 10 september 2019 heeft [naam], aan de Brandweer Aruba ter attentie van [persoonsnaam], een offerte uitgebracht voor de aanschaf van epauletten.

[Persoonsnaam], werkzaam bij [bedrijfsnaam], heeft op 30 november 2022 verklaard dat hij in augustus-september 2019 is benaderd door klager [C] om voor de dienst brandweer epauletten te bestellen bij een bedrijf in Colombia, waarvan de echtgenote van klager [C] de contactpersoon was. Volgens de verklaring van [persoonsnaam] heeft [C] hem gevraagd de aanschaf rechtstreeks te regelen met zijn echtgenote. In oktober 2019 is [persoonsnaam] gebeld door [C] met de mededeling dat zijn vrouw de epauletten zou afleveren bij [bedrijfsnaam]. [Persoonsnaam] heeft de epauletten in ontvangst genomen en contact opgenomen met klager [C] om de epauletten bij [bedrijfsnaam] te komen ophalen. Met de bestelling was een bedrag gemoeid van USD 12.350.-. [Persoonsnaam] heeft over de bestelling contact gehad met [naam], werkzaam bij of voor [bedrijf] te Medellín, Colombia.

Bij schrijven 22 juli 2020 van klager aan de Directie Financiën verklaart klager dat [bedrijf L] al jaren de uniform epauletten verzorgt van de dienst brandweer en dat deze epauletten het beste resultaat geven gezien levensduur en kwaliteit. Daarom beschouwt de dienst het aanvragen van meerdere offertes onnodig en kiest het om de aankoop te doen bij [bedrijf L]. Het bedrijf [L] handelt onder de naam [bedrijfsnaam].

Commandant [A] heeft toenmalig minister van Justitie, Veiligheid en Integratie [naam] daarop bij brief van 30 juli 2020 bericht over de noodzakelijke vervanging van de epauletten van de dienst brandweer te Aruba. Daarin staat dat na zoeken en overleg het bedrijf [bedrijf L] bereid en in staat is de epauletten te leveren. [A] verzoekt de minister om bij ministeriële beschikking de aankoop van de nieuwe epauletten door [bedrijf L] mogelijk te maken.

Op 4 december 2022 bericht de heer [persoonsnaam] aan [F] van de brandweer Aruba dat [bedrijfsnaam] in het verleden geen epauletten aan de dienst brandweer heeft geleverd.

De echtgenote van klager [C] is [echtgenote C], geboren als [echtgenote C]. Zij is gelieerd aan [bedrijfsnaam] op Aruba. De vertegenwoordiger van [bedrijf] in Combia is [Y]. [C] is de zuster van [P] en de tante van [Y].

Gelet op het bovenstaande is het gerecht van oordeel dat aannemelijk is dat klager zijn collega [C] heeft geholpen om buiten de normale procedures om geen offertes op te vragen bij meerdere bedrijven en de bestelling onder te brengen bij [bedrijfsnaam], waaraan de echtgenote van [C] gelieerd was. Klager wordt terecht verweten in strijd te hebben gehandeld met het verbod neergelegd in artikel 56, eerste lid, Lma om leveringen die ten laste van de overheid komen, aan te nemen, zich daarvoor borg te stellen of daaraan, hetzij rechtstreeks, hetzij zijdelings deel te hebben. Hoewel niet is gebleken dat klager zelf (financieel) voordeel heeft behaald uit de bestelling bij [bedrijfsnaam] heeft hij hier wel deel aan gehad, naar moet worden aangenomen om de echtgenote van zijn collega [C] te bevoordelen. Dit voordeel moet worden aangemerkt als een gift in de zin van de artikelen 59 en 60 Lma. Daarbij is van belang dat op grond van het derde lid van artikel 60 Lma een gift of belofte, gedaan aan de echtgenoot van de ambtenaar waardoor voor de ambtenaar een rechtstreeks financieel voordeel te verwachten is, wordt gelijkgesteld met een gift of belofte aan de ambtenaar zelf. Klager heeft aldus meegewerkt aan het verkrijgen van een verboden gift of belofte aan zijn collega [C] en/of de echtgenote van [C]. Dat is laakbaar en levert plichtsverzuim op.

Het gerecht rekent klager echter in het bijzonder aan dat hij met zijn schrijven van 22 juli 2020 heeft meegewerkt aan het verschaffen van onjuiste informatie aan de minister. Ten eerste wordt in dat bericht voorgewend of de bestelling medio 2020 nog moet plaatsvinden, terwijl die bestelling al in najaar 2019 had plaatsgevonden, maar nog wel administratief moest worden “afgedekt”. Ten tweede wordt in klagers toelichtende verklaring van 22 juli 2020 ten onrechte de suggestie gewekt dat de dienst brandweer positieve ervaringen heeft met de epauletten van uitstekende kwaliteit van [bedrijfsnaam], terwijl uit de verklaring van [bedrijfsnaam] van 4 december 2022 volgt dat zij niet eerder epauletten aan de dienst brandweer heeft geleverd. Klager had als goed ambtenaar de minister correct en in overeenstemming met de feiten dienen te informeren. Hij heeft dat nagelaten. Nog los van de vraag of klager hiermee zelf heeft gehandeld in strijd met artikel 61 Lma heeft hij om deze reden wel gehandeld in strijd met wat een goed ambtenaar betaamt. Dit levert ernstig plichtsverzuim op.

10. Wissen van informatie van een dienstlaptop

Klager wordt verweten dat hij de inhoud van de harde schijf van zijn dienstlaptop (HP Probook 450) heeft gewist nadat hij de instructie kreeg om de laptop naar aanleiding van zijn toegangsontzegging in te leveren. Niet uitgesloten kan worden dat klager hierdoor niet alleen privé-gegevens van de harde schijf heeft gewist, maar ook bedrijfsinformatie. Verder wordt klager verweten dat hij heeft getracht het disciplinair onderzoek te verhinderen door een externe IT-consultant die werkzaam was voor de dienst brandweer te vragen om klagers profiel en e-mailbox te wissen.

Klager betwist dat hij een harde schijf zou hebben verwijderd uit een dienstlaptop. Verder voert klager aan dat verweerder ten onrechte stelt dat hij door de strafrechter onherroepelijk is veroordeeld voor het wissen van gegevens op een dienstlaptop, omdat hij tegen het vonnis van de strafrechter hoger beroep heeft ingesteld.

Het gerecht merkt op dat indien door klager tegen het strafvonnis van 9 maart 2024 (zaaknr. 495/2022) tijdig hoger beroep is ingesteld en daarop door het Hof nog niet is beslist dat vonnis niet onherroepelijk is. Dat wil echter niet zeggen dat verweerder geen rekening zou mogen houden met het strafvonnis, al dan niet in combinatie met eigen (aanvullend) onderzoek.

Gelet op de motivering en de bewezenverklaring in genoemd strafvonnis en op het e-mailbericht van 8 december 2022 van [W] is het Gerecht van oordeel dat klager kan worden verweten opzettelijk, wederrechtelijk en onherstelbaar de gegevens op zijn dienstlaptop HP Probook 450 Gd te hebben gewist. Daarmee heeft klager zich schuldig gemaakt aan overtreding van artikel 2:336, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht. Klager wordt verder terecht verweten dat hij heeft getracht door het wissen van alle gegevens op zijn dienstlaptop het ingestelde disciplinaire onderzoek tegen hem en zijn collega’s te verhinderen of te bemoeilijken. Daarbij betrekt het gerecht dat uit de verklaringen van [W] van 13 oktober 2022, en van [T] en de IT-functionaris [V] volgt, dat klager aanvankelijk niet heeft gereageerd op de verzoeken om zijn diensttelefoon en dienstlaptops in te leveren nadat hem de toegang was ontzegd, dat hij uiteindelijk na zijn aanhouding de dienstlaptops wel heeft ingeleverd, dat toen is gebleken dat hij van de HP Probook 450 Gd alle gegevens definitief en onherstelbaar had gewist, mede – zo heeft klager zelf verklaard - om te voorkomen dat die gegevens bij eventueel onderzoek bekend zouden worden. Tevens acht het gerecht van belang dat uit de verklaring van [W] volgt dat klager aan [W] heeft verzocht alle ‘files’ van hem op de server van de dienst brandweer te wissen en dat klagers collega [C] aan [W] heeft gevraagd hem al zijn ‘files’ te bezorgen. Beide verzoeken zijn geweigerd, nadat de toegang tot de server en e-mailbox was geblokkeerd bij wijze van voorzorgsmaatregel.

Het gerecht is van oordeel dat uit dit samenstel van feiten volgt dat klager zich niet heeft gedragen zoals een goed ambtenaar betaamt, hetgeen plichtsverzuim oplevert.

11. Plichtsverzuim en de gevolgen

Het gerecht heeft hiervoor geoordeeld dat klager in ieder geval met betrekking tot het ten onrechte declareren van overuren, het verrichten van nevenactiviteiten zonder toestemming, de onregelmatige verkoop van dienstgoederen, de onregelmatige aankoop van epauletten en het wissen van informatie van een dienstlaptop en het verhinderen dan wel bemoeilijken van het disciplinaire onderzoek zich schuldig heeft gemaakt aan plichtsverzuim. Het gerecht kwalificeert het samenstel van verwijtbare gedragingen en nalaten door klager als ernstig plichtsverzuim. Aan ambtenaren in het algemeen maar aan de top van de brandweer in het bijzonder mogen hoge eisen worden gesteld wat betreft integriteit en betrouwbaarheid. Door het ernstige plichtsverzuim en het niet integere handelen van klager, en zijn collega’s, is het aanzien van het ambt en het vertrouwen in de dienstleiding van de dienst brandweer ernstig geschaad. Het gerecht betrekt daarbij dat klager door zijn handelen aanzienlijke financiële schade heeft veroorzaakt ten laste van het Land. Uit het dossier van klager en dat van zijn ontslagen collega’s komt een beeld naar voren komt van een “onaantastbare” leiding van de dienst brandweer, die geheel hun eigen gang gingen en via vriendendiensten en het overtreden van de regels goed voor zichzelf zorgden. Verweerder is op goede gronden tot de conclusie gekomen dat klager, en zijn collega’s, ongeschikt zijn voor hun functie en ook voor enige andere ambtelijke functie. Gelet hierop en op de aard en de ernst van het plichtsverzuim is het opleggen van de disciplinaire sanctie van onvoorwaardelijk strafontslag passend en geboden. De gevolgen daarvan voor klager zijn groot, maar niet onevenredig afgezet tegen de aard en ernst van het plichtsverzuim. Het gerecht is voorts van oordeel dat verweerder zich in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat onmiddellijke tenuitvoerlegging van het strafontslag door het dienstbelang wordt gevorderd.

12. Tijdverloop

Het gerecht stelt vast dat het disciplinaire onderzoek lang heeft geduurd. Nadat klager op 23 oktober 2020 de toegang was ontzegd en hem op 14 januari 2021 de maatregel van schorsing was opgelegd heeft het tot 11 januari 2023 geduurd voordat hij is opgeroepen voor een verantwoordingsgesprek. Tijdens dat gesprek is hij geconfronteerd met de onderzoeksbevindingen en wist hij dat het voornemen was om hem een disciplinaire maatregel op te leggen. Het aan dat gesprek voorafgaande onderzoek heeft dus ongeveer twee jaar geduurd. Het strafrechtelijk onderzoek is daar mede debet aan. Na het verantwoordingsgesprek op 20 januari 2023 heeft (nader) onderzoek plaatsgevonden, waarna het bestreden besluit op 1 februari 2024 is genomen.

In de rechtspraak wordt als uitgangspunt gehanteerd dat het bevoegd gezag in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel handelt indien het meer dan een jaar nadat het vaststelt dat een ambtenaar zich aan plichtsverzuim schuldig heeft gemaakt alsnog een disciplinaire straf oplegt terwijl de ambtenaar redelijkerwijs niet meer hoefde te verwachten dat een straf zou worden opgelegd. Het gerecht is van oordeel dat in dit geval zich niet voordoet de situatie dat klager redelijkerwijs niet meer hoefde te verwachten dat een disciplinaire straf zou worden opgelegd. Daarbij is van belang dat de strafzaak en het veroordelende vonnis in 2023. Verder is van belang dat klager wist dat na de verantwoording in januari 2023 er aanvullend (disciplinair) onderzoek plaatsvond. Klager moest er dus redelijkerwijs rekening mee houden dat hem alsnog een disciplinaire straf zou worden opgelegd. De conclusie is daarom dat het onderzoek lang heeft geduurd, maar niet dermate lang dat dit in de weg stond aan gebruik van de bevoegdheid van het bevoegd gezag om klager op grond van artikel 83, eerste lid, aanhef en onder i, van de Lma de maatregel van disciplinair strafontslag op te leggen.

13. Conclusie

Het voorgaande leidt tot de conclusie dat het beroep van klager ongegrond is. Het strafontslag blijft in stand. Het gerecht komt daarom niet toe aan bespreking van de in het landsbesluit opgenomen subsidiaire ontslaggrond.

BESLISSING

De rechter in dit gerecht:

- verklaart het bezwaar ongegrond.

1. Leg bij het hogerberoepschrift een afschrift over van deze uitspraak;

2. Onderteken het hogerberoepschrift en vermeld het volgende:

a. de naam en het adres van de indiener of de gemachtigde,

b. de datum van ondertekening,

c. waartegen u in hoger beroep komt,

d. waarom u het niet eens bent met deze uitspraak (de gronden van het hoger beroep).

Bijlage: het wettelijk kader

De Landsverordening materieel ambtenarenrecht

a. wanneer er een strafrechtelijke vervolging ter zake van misdrijf tegen hem wordt ingesteld;

b. wanneer hem door het bevoegde gezag het voornemen tot bestraffing met onvoorwaardelijk ontslag is te kennen gegeven of hem van de oplegging van deze straf mededeling is gedaan;

c. in andere gevallen, waarin schorsing naar het oordeel van het daartoe bevoegde gezag wordt gevorderd door het belang van de dienst.

Ingevolge artikel 98, eerste lid, aanhef en onder f van de Lma kan de ambtenaar, buiten de gevallen, hiervoren of bij andere wettelijke regelingen bepaald, slechts worden ontslagen op grond van onbekwaamheid of ongeschiktheid voor het door hem beklede ambt, anders dan op grond van ziels- of lichaamsgebreken.

1. De verkoop van een aan het Land toebehorende roerende zaak geschiedt door middel van een openbare verkoping na een beslissing daartoe van de betrokken minister.

2. De verkoop van een roerende zaak is slechts toegestaan, indien deze niet meer nodig is voor de overheidsdienst en met inachtneming van de door de minister van Financiën ter zake te stellen voorschriften.

3. In afwijking van het eerste lid kan bij beschikking van de betrokken minister worden bepaald, dat een roerende zaak met een geraamde verkoopwaarde van Afl. 1000,- of minder niet in het openbaar behoeft te worden verkocht.

4. De minister van Financiën kan nadere regels stellen met betrekking tot openbare verkopingen.

Artikel 28

1. Een schenking aan derden van een aan het Land toebehorende zaak met een waarde van Afl. 10.000,- of meer wordt verricht met machtiging, verkregen bij landsverordening.

2. Een schenking aan derden van een aan het Land toebehorende zaak met een waarde van minder dan Afl. 10.000,- maar meer dan Afl. 1000,- wordt verricht met machtiging, verkregen bij landsbesluit.

3. De voordracht voor een landsbesluit als bedoeld in het tweede lid, wordt niet gedaan dan nadat, de Raad van Advies ge[D]rd, het ontwerp van het landsbesluit en een toelichting met betrekking tot de achtergronden van de desbetreffende aangelegenheid, voorzien van het advies van de Raad van Advies dienaangaande aan de Staten is voorgelegd en de Staten gedurende twee weken de gelegenheid is geboden hun wensen en bezwaren ter kennis te brengen van de minister van Financiën en de betrokken minister.

4. Een schenking aan derden van een aan het Land toebehorende zaak met een waarde van Afl. 1000,- of minder wordt verricht bij een met redenen omklede beschikking van de betrokken minister in overeenstemming met de minister van Financiën. Ingeval de minister van Financiën de betrokken minister is bij een schenking als bedoeld in de eerste volzin, geschiedt deze schenking bij een met redenen omklede beschikking van de minister van Financiën, in overeenstemming met de minister-president.

5. Een landsbesluit als bedoeld in het tweede lid, en een ministeriële beschikking als bedoeld in het vierde lid, worden in de Landscourant van Aruba bekend gemaakt.

6. De overdracht van een lichamelijke of onlichamelijke zaak om baat wordt, indien de waarde van de tegenprestatie niet in een redelijke verhouding staat tot de op dat moment in het economische verkeer geldende waarde van die zaak, als schenking aangemerkt, voor zoveel als de waarde van de zaak de waarde van de tegenprestatie te boven