GERECHT IN EERSTE AANLEG VAN CURAÇAO
Zaaknummer: CUR202403440
Vonnis van 8 september 2025
in de zaak van
[Eiseres], wonend in [woonplaats], eiseres, procederend in persoon,
tegen
de openbare rechtspersoon
het LAND CURAÇAO,
gevestigd in Curaçao, gedaagde, gemachtigden: voorheen mr. T. Breugom, thans mr. N.A. Evertsz en mr. T. de Palm,
Partijen worden hierna [eiseres] en het Land genoemd.
Inleiding
Er bestaat een met voldoende waarborgen omklede rechtsgang bij een bijzondere rechter, waarin over de vordering van [eiseres] – strekkende tot schadevergoeding - en de daaraan ten grondslag liggende verwijten – het niet nakomen van een veroordeling in een uitspraak van het gerecht in ambtenarenzaken – kan of kon worden beslist. Daarom wordt [eiseres] niet-ontvankelijk verklaard in haar vorderingen in deze civiele zaak.
1. Het procesverloop
Het procesverloop blijkt uit:
het verzoekschrift van 5 september 2024,
de conclusie van antwoord,
de mondelinge behandeling van 18 februari 2025,
het wrakingsverzoek van [eiseres] van 2 april 2025, in welk verzoek de behandelend rechter heeft berust,
de nadere producties van het Land van 12 juni 2025,
de pleitnotities van [eiseres],
de mondelinge behandeling van 17 juni 2025.
Vonnis is bepaald op vandaag.
2. De feiten
Bij brief van 6 december 2022 heeft [eiseres] de Regering en de Gouverneur, vanwege het uitblijven van een reactie op haar brieven van 6 september 2022 en 17 oktober 2022, aansprakelijk gesteld voor ‘al hetgeen is voorgevallen.’ Op pagina’s 9 en 10 van de brief van 6 december 2022 heeft zij een tiental verzoeken geformuleerd onder het kopje ‘vorderingen.’
Bij uitspraak van 25 mei 2023 in zaak nr. GAZ CUR202300131 heeft het gerecht in ambtenarenzaken het bezwaar van [eiseres] tegen het uitblijven van een beslissing op haar brief van 6 december 2022 gegrond verklaard, de weigering van de Regering van Curaçao om te beslissen op de verzoeken van [eiseres], zoals verwoord in de brief van 6 december 2022, vernietigd en de Regering opgedragen om binnen drie maanden na de uitspraak een beslissing te nemen op de verzoeken van [eiseres], zoals verwoord in de brief van 6 december 2022 en de aanvullende verzoeken van [eiseres], zoals weergegeven in overweging 1.2 van de uitspraak.
Bij brief van 15 augustus 2024 heeft [eiseres] het Land aansprakelijk gesteld voor de schade die zij stelt te hebben geleden als gevolg van het uitblijven van een beslissing, waartoe de Regering bij voormelde uitspraak van het gerecht in ambtenarenzaken was opgedragen, en daarbij verzocht om haar die schade te vergoeden.
Bij brief van 19 maart 2025 heeft de minister van Justitie gereageerd op de brief van [eiseres] van 6 december 2022.
3. De vordering en de standpunten van partijen
eiseres] vordert – samengevat – dat het gerecht het Land veroordeelt tot betaling van een schadevergoeding aan [eiseres] in verband met het uitblijven van een beslissing op het verzoek van 6 december 2022 en opvolgende verzoeken.
Het Land heeft gemotiveerd verweer gevoerd.
4. De beoordeling
Het Land heeft als meest verstrekkende verweer gevoerd dat de burgerlijke rechter niet bevoegd is om van de vordering van [eiseres] kennis te nemen, omdat hiervoor een bijzondere rechtsgang bij een andere rechter openstaat of heeft opengestaan. Dit verweer slaagt. Daartoe overweegt het gerecht als volgt.
Volgens vaste rechtspraak is voor de burgerlijke rechter in beginsel geen taak weggelegd in geschillen, waarvoor de wet een andere met voldoende waarborgen omklede rechtsgang heeft opengesteld. Dat brengt met zich dat de burgerlijke rechter de eiser niet-ontvankelijk moet verklaren in zijn vordering, indien een met voldoende waarborgen omklede rechtsgang bij een andere rechter openstaat of heeft opengestaan, waarin over die vordering en de daaraan ten grondslag liggende verwijten kan of kon worden beslist.
De vordering van [eiseres] strekt er in essentie toe dat aan haar een schadevergoeding ten laste van het Land wordt toegekend, vanwege het uitblijven van een beslissing door de Regering op het verzoek van [eiseres] van 6 december 2022, waartoe de Regering bij voormelde uitspraak van het gerecht in ambtenarenzaken van 25 mei 2023 is opgedragen. Desgevraagd heeft [eiseres] ter zitting deze strekking bevestigd.
Op grond van artikel 96, lid 1, van de Regeling Ambtenarenrechtspraak (hierna: RAr) is, indien aan een veroordeling, in zover zij niet op geld luidt, hetzij in eerste aanleg bij een onherroepelijk geworden beslissing, hetzij in hoger beroep uitgesproken, niet of niet volledig gevolg gegeven wordt, de ambtenaar bevoegd deswege een bezwaarschrift bij het gerecht in te dienen.
Op grond van lid 3 veroordeelt het gerecht, indien het bezwaar gegrond bevonden wordt, het betrokken lichaam tot vergoeding en stelt, met inachtneming van alle omstandigheden, het bedrag der schadevergoeding bij de beslissing vast. De rechter geeft daarvoor, zodra de uitspraak in kracht van gewijsde is gegaan, een bevelschrift van tenuitvoerlegging af.
Er bestaat met voormelde bepalingen uit de RAr dan ook een met voldoende waarborgen omklede rechtsgang bij een bijzondere rechter, waarin over de vordering van [eiseres] – strekkende tot schadevergoeding - en de daaraan ten grondslag liggende verwijten – het niet nakomen van een veroordeling in een uitspraak van het gerecht in ambtenarenzaken – kan of kon worden beslist. Gelet op de taakverdeling tussen die bijzondere rechter en de burgerlijke rechter als restrechter, dient [eiseres] niet-ontvankelijk te worden verklaard in haar vorderingen in deze civiele zaak, die, zoals hiervoor overwogen, strekken tot vergoeding van schade vanwege niet-nakoming van de uitspraak van het gerecht in ambtenarenzaken van 25 mei 2023. Ter zitting heeft [eiseres] nog gesteld dat zij ter zake eerder al een verzoek op grond van artikel 96, lid 1, van de RAr heeft ingediend, maar dat dat verzoek door (ambtenaren)rechters aan haar is geretourneerd, met de mededeling dat dit niet de juiste procedure was. Deze stelling heeft [eiseres] evenwel niet nader onderbouwd, zodat deze niet vast is komen te staan. Reeds om deze reden geeft die stelling het gerecht geen aanleiding voor een ander oordeel.
Omdat [eiseres] in het ongelijk wordt gesteld, wordt [eiseres] veroordeeld in de proceskosten. De kosten van het Land worden tot aan deze uitspraak begroot op Cg 2.500 (2 punten in tarief 5) aan gemachtigdensalaris. Voor het overige worden de proceskosten gecompenseerd, zo dat iedere partij de eigen kosten draagt.
De gevorderde wettelijke rente en de nakosten worden toegewezen zoals hierna onder de beslissing vermeld.
De veroordelingen in deze uitspraak gaan meteen in en kunnen ook ten uitvoer worden gelegd als een van de partijen deze beslissing voorlegt aan het Hof.
5. De beslissing
Het gerecht:
wijst de vordering af;
veroordeelt [eiseres] in de proceskosten van het Land van Cg 2.500, te vermeerderen met Cg 250 aan nakosten zonder betekening, verhoogd met Cg 150 in geval van betekening, en compenseert de proceskosten voor het overige;
bepaalt dat de proceskosten moeten worden betaald binnen veertien dagen en dat die kosten worden verhoogd met de wettelijke rente als niet op tijd wordt betaald;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af wat verder is gevorderd.
Dit vonnis is gewezen door mr. M.E.B. de Haseth, rechter, en in het openbaar uitgesproken.