GERECHT IN AMBTENARENZAKEN VAN CURAÇAO
Uitspraak
in de zaak van:
[klaagster],
wonende te Curaçao,
klaagster,
gemachtigde: mr. B.L. Lie Atjam, advocaat,
tegen:
de Regering van Curaçao,
hierna: de Regering,
verweerster,
gemachtigde: mr. S.M. Concincion-Quirindongo
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt het Gerecht het bezwaar van klaagster tegen het besluit van de Regering van 14 september 2021 waarbij klaagster ter uitvoering van het geaccordeerde organogram van de Veiligheidsdienst Curaçao (VDC) met ingang van 1 januari 2014 is benoemd in de functie van Analist, schaal 11 trede 9 (het bestreden besluit).
Klaagster heeft het bestreden besluit ontvangen op 17 februari 2022. Op 17 maart 2022 heeft klaagster een bezwaarschrift tegen het bestreden besluit ingediend bij de Shared Service Organisatie (SSO) van het ministerie van Bestuur, Planning en Dienstverlening (BPD). Op 19 december 2024 is het bezwaarschrift van klaagster door de VDC doorgestuurd naar het Gerecht.
Op 5 maart 2025 heeft klaagster aanvullende gronden ingediend. De Regering heeft op 16 juli 2025 een contramemorie ingediend.
Het bezwaar is op 12 januari 2026 ter zitting behandeld. Klaagster is verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde. De Regering heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde.
Beoordeling door het Gerecht
2. Het Gerecht beoordeelt het bestreden besluit aan de hand van de door klaagster daartegen aangevoerde gronden. Het Gerecht komt tot het oordeel dat het bezwaar gegrond is. Het bestreden besluit is onvoldoende gemotiveerd. De rechtsgevolgen van het te vernietigen bestreden besluit kunnen niet in stand blijven, omdat de door de Regering gegeven nadere toelichting het bestreden besluit evenmin kan dragen. Hierna legt het Gerecht uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Is het bezwaarschrift ontvankelijk?
Op grond van artikel 41, eerste lid, van de Regeling Ambtenarenrechtspraak (RAr) wordt het bezwaarschrift ingediend binnen dertig dagen na de dag waarop de aangevallen beschikking uitgesproken is.
Op grond van het derde lid van dat artikel wordt hij die bezwaar indient na vorenbedoelde termijn, niet op grond daarvan niet-ontvankelijk verklaard, indien hij ten genoegen van de rechter aantoont het bezwaar te hebben ingediend binnen dertig dagen na de dag waarop hij van de aangevallen beschikking redelijkerwijs heeft kunnen kennis dragen.
Niet in geschil is, en ook het Gerecht stelt vast, dat klaagster het bestreden besluit heeft ontvangen op 17 februari 2022 en dat klaagster na deze dag binnen een termijn van 30 dagen, op 17 maart 2022, een bezwaarschrift heeft ingediend bij de SSO van het ministerie van BPD.
De Regering stelt dat het bezwaar niettemin niet-ontvankelijk is omdat de minister van Algemene Zaken, zijnde de minister onder wie de VDC ressorteert, het bezwaarschrift pas op 21 maart 2022 heeft ontvangen en die datum daarom heeft te gelden als datum van ontvangst door het Gerecht. Het Gerecht volgt de Regering daarin niet. Het enige rechtsmiddel dat voor klaagster open stond is indiening van bezwaar bij het Gerecht. De doorzendplicht brengt met zich dat voormelde minister verplicht was om het bezwaarschrift zo spoedig mogelijk door te zenden aan het Gerecht onder vermelding van de datum van indiening daarvan bij de SSO. De stelling dat niet de indieningsdatum bij de SSO maar de datum van ontvangst van het bezwaarschrift door de minister bepalend is voor het vaststellen of het bezwaar tijdig is ingediend is niet juist. Dat het bezwaarschrift gedurende een aantal jaren heeft gezworven langs diverse departementen, kan niet aan klaagster worden verweten en komt dan ook voor rekening van de Regering.
Het Gerecht gaat daarom uit van de indieningsdatum van 17 maart 2022. Het bezwaar is ontvankelijk.
Wat is relevant om te weten in deze zaak?
Klaagster is per 1 september 1979 in dienst getreden bij -destijds- de Veiligheidsdienst Nederlandse Antillen (VNA) die onderdeel was van de Centrale Politie Dienst, nu geheten de VDC ressorterend onder het ministerie van Algemene Zaken. Klaagster vervulde sinds 1 december 2003 de functie van analist. Sinds 30 november 2021 is klaagster met pensioen gegaan.
In 2012 onderging de VDC een reorganisatie, ten behoeve waarvan op 11 juni 2012 een Sociaal Plan Reorganisatie VDC werd opgesteld. In dit Sociaal Plan zijn kaders vastgelegd voor de personele migratie en het omvat een sollicitatie-, werving-, selectie- en bezwarenprocedure, alsmede rechtspositionele rechten en plichten en het flankerend beleid.
Klaagster heeft in het kader van deze reorganisatie gesolliciteerd naar de functie van hoofd bedrijfsvoering. In juli 2012 vond een eerste sollicitatiegesprek plaats, een tweede sollicitatiegesprek heeft nooit plaatsgevonden. Klaagster kreeg mondeling van de toenmalige directeur te horen dat zij niet geschikt was bevonden voor de functie. Na het volgen van twee HBO-studies heeft klaagster in 2019 nogmaals gesolliciteerd op de functie hoofd bedrijfsvoering die toen vacant was. Wederom kreeg klaagster mondeling te horen dat de keuze niet op haar was gevallen.
Wat heeft de Regering aan het bestreden besluit ten grondslag gelegd?
5. De Regering heeft het bestreden besluit gestoeld op het organogram en het daaraan verbonden functieboek van de VDC, die werden geaccordeerd bij besluit van de Raad van Ministers van 6 juni 2012 en welk organogram per 1 januari 2014 werd ingevoerd. Ter uitvoering van het geaccordeerde organogram zijn de functie en bezoldiging van klaagster met ingang van 1 januari 2014 vastgesteld, te weten de functie van analist in schaal 11, trede 9.
Wat voert klaagster aan en wat vindt het Gerecht daarvan?
6. Klaagster voert aan dat de Regering haar met het bestreden besluit in de functie van analist heeft benoemd, zonder het Sociaal Plan Reorganisatie VDC en het Sociaal Statuut Land Curaçao in acht te nemen. Volgens het Sociaal Plan werden alle medewerkers van de VDC op 4 mei 2012 ter beschikking gesteld van de overheid en zouden zij uiterlijk 1 september 2012 een aanbod ontvangen voor plaatsing in een functie. Ook zouden de medewerkers voorrang krijgen bij het solliciteren naar een (nieuwe) functie binnen de dienst. Indien een personeelslid niet instemt met het functieaanbod voorziet het Sociaal Plan in een bezwaarprocedure.
Tot op heden is een aanbod aan klaagster uitgebleven, waardoor klaagster ook geen gebruik heeft kunnen maken van de bezwaarprocedure. Ook zijn beide sollicitatieprocedures niet conform het Sociaal plan verlopen en heeft klaagster telkens geen bevredigend antwoord gekregen waarom zij niet geschikt zou zijn voor de functie van hoofd bedrijfsvoering.
Pas negen jaren na de eerste sollicitatie krijgt het proces zijn beslag in een onrechtmatig besluit. Klaagster voelt zich miskend in haar belangen en door haar bewezen diensten. Ten onrechte zijn aan haar carrièrekansen ontnomen. De Regering heeft in ieder geval gehandeld in strijd met het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel, aldus klaagster.
Primair verzoekt klaagster vernietiging van het bestreden besluit. Daarnaast verzoekt zij financiële compensatie in de vorm van (alsnog) een benoeming in de functie van hoofd bedrijfsvoering met schaal 13 of 12 dan wel een persoonlijke bevordering naar schaal 12. Verder vraagt klaagster een vergoeding voor de immateriële schade die zij heeft geleden in de vorm van een maandelijkse toelage gelijk aan 25% van de bezoldiging.
De Regering heeft ter zitting desgevraagd toegelicht dat het bestreden besluit is genomen in het kader van de reorganisatie van de VDC van 2012 waarop het Sociaal Plan van toepassing is. Het Sociaal Statuut had niet direct betrekking op het bestreden besluit. Het Sociaal Statuut regelde de overgang van het personeel van het Land Nederlandse Antillen naar het Land Curaçao en was de basis waarop klaagster bij landsbesluit van 5 december 2011 als analist van de VDC werd geplaatst bij het ministerie van Algemene Zaken. Klaagster heeft ter zitting verduidelijkt dat haar bezwaar zich niet richt tegen dit landsbesluit.
De Regering heeft verder verklaard dat zij geen stukken van de VDC heeft gekregen en daarom niet heeft kunnen nagaan of klaagster van de sollicitaties van 2012 en 2019 een schriftelijke afwijzing heeft gehad en of klaagster een aanbod conform het Sociaal Plan heeft gekregen. Tot slot heeft de Regering verklaard dat zij de lange duur voordat het bestreden besluit werd genomen wijt aan wisselingen van de wacht binnen de Regering.
Het betoog van klaagster slaagt. Naar het oordeel van het Gerecht blijkt uit het bestreden besluit niet hoe de procedure van (her)plaatsing van klaagster op grond van het Sociaal Plan is verlopen. Evenmin blijkt uit het bestreden besluit of de twee sollicitatieprocedures conform het Sociaal Plan zijn verlopen en of en zo ja, hoe de doorlopen sollicitaties van klaagster een rol hebben gespeeld bij het bepalen van haar plaatsing. Dit leidt tot de conclusie dat het bestreden besluit niet kenbaar en deugdelijk is gemotiveerd. Het bestreden besluit zal daarom worden vernietigd.
Omdat de Regering ter zitting geen inhoudelijke toelichting heeft gegeven op voormelde motiveringsgebrek, kunnen de rechtsgevolgen van het bestreden besluit niet in stand blijven. De Regering zal een nieuw besluit moeten nemen met inachtneming van het hiervoor in 6.2 overwogene. Gelet op het in het kader van deze procedure door klaagster gedane verzoek om financiële compensatie en/of een immateriële schadevergoeding geeft het Gerecht de Regering in overweging om ook daarover een beslissing te nemen in het nieuw te nemen besluit.
Conclusie en gevolgen
7. De slotsom is dat het bezwaar gegrond is. Het bestreden besluit bevat een motiveringsgebrek en zal worden vernietigd. Het Gerecht heeft geen aanleiding gezien de rechtsgevolgen van het te vernietigen besluit in stand te laten. Dat betekent dat de Regering een nieuw besluit moet nemen, met inachtneming van deze uitspraak.
8. In het voorgaande ziet het Gerecht aanleiding om, met overeenkomstige toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht, de Regering te veroordelen in de proceskosten van klaagster. Deze vergoeding wordt bepaald op Cg 1.400,- in verband met door een derde beroepsmatig verleende bijstand (1 punt voor het bezwaarschrift en 1 punt voor het bijwonen van de zitting, waarde per punt Cg 700,- en wegingsfactor 1).
Beslissing
Het Gerecht in Ambtenarenzaken:
Aldus gedaan door mr. N.M. Martinez, rechter in ambtenarenzaken, en in het openbaar uitgesproken op 23 februari 2026 in tegenwoordigheid van de griffier mr. C. Anselma-Bernsen.
Informatie over hoger beroep
Tegen deze uitspraak kunnen alle partijen hoger beroep instellen bij de RvBAz van Beroep in ambtenarenzaken (RvBAz) Het hoger beroepschrift moet worden ingediend binnen 30 dagen na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
De indiener van het hoger beroep moet in ieder geval:
- het hoger beroepschrift indienen in tweevoud;
- een afschrift van deze uitspraak bijvoegen;
- vermelden waarom hij het niet eens is met de uitspraak (hoger beroepsgronden).
Partijen kunnen gebruik maken van de mogelijkheid om binnen de gegeven hoger beroepstermijn te volstaan met een pro-forma hoger beroepschrift. Dit betekent dat de hoger beroepsgronden op een later moment kunnen worden ingediend.
Voor het instellen van hoger beroep is geen griffierecht verschuldigd.