ECLI:NL:OGHACMB:2026:118

Algemene beschouwing met betrekking tot het bewijs

Aan de verdachte zijn onder 1 tot en met 4 zedendelicten ten laste gelegd. Dit type zaken kenmerkt zich doorgaans door het feit dat slechts twee personen aanwezig zijn geweest tijdens de seksuele handelingen waarvan aangifte is gedaan: het veronderstelde slachtoffer en de veronderstelde dader. Dit brengt met zich mee dat bij een ontkennende of zwijgende verdachte veelal slechts de verklaringen van het veronderstelde slachtoffer als wettig bewijsmiddel voorhanden zijn.

Volgens artikel 385 lid 2 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, door de rechter niet uitsluitend worden aangenomen op de verklaring van één getuige. Deze bepaling heeft betrekking op de tenlastelegging in haar geheel en niet op een onderdeel daarvan. Zij beoogt de deugdelijkheid van de bewijsbeslissing te waarborgen, in die zin dat artikel 385 lid 2 Sv de rechter verbiedt tot een bewezenverklaring te komen als de door één getuige naar voren gebrachte feiten en omstandigheden op zichzelf staan en onvoldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal. De vraag of aan het bewijsminimum van artikel 385 lid 2 Sv is voldaan, laat zich niet in algemene zin beantwoorden, maar vereist een beoordeling van het concrete geval.

Betrouwbaarheid brief van [betrokkene]

Het Hof acht de inhoud van de in het dossier opgenomen brief van [betrokkene] betrouwbaar. De raadsvrouw heeft zich afgevraagd of de brief wel door [betrokkene] zelf is opgesteld. Het Hof stelt vast dat [betrokkene] ten overstaan van de rechter-commissaris onder ede heeft verklaard dat zij deze brief zelf heeft geschreven. De enkele stelling dat [betrokkene] voorafgaand aan het schrijven van de brief contact zou hebben gehad met de slachtoffers, is onvoldoende om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de inhoud van die brief.

Betrouwbaarheid verklaringen van [medeverdachte 2]

De raadsvrouw heeft aangevoerd dat [medeverdachte 2] wisselend en kennelijk leugenachtig heeft verklaard. Volgens de raadsvrouw heeft [medeverdachte 2] haar eigen rol trachten te minimaliseren, althans haar handelen te rechtvaardigen door de verantwoordelijkheid daarvoor bij de verdachte te leggen en haar eigen straatje schoon te vegen. Het enkele feit dat [medeverdachte 2] op enig moment min of meer heeft erkend dat zij de minderjarigen ongepast heeft aangeraakt, brengt volgens de raadsvrouw nog niet mee dat ook de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de hem verweten gedragingen. De raadsvrouw heeft daarom verzocht om de verklaringen van [medeverdachte 2] buiten beschouwing te laten.

Het Hof overweegt als volgt.

In het onderhavige onderzoek heeft [medeverdachte 2] meermalen een verklaring afgelegd. Uit haar verklaringen blijkt dat zij aanvankelijk geen volledige openheid van zaken heeft gegeven. Nadat zij door het Gerecht was veroordeeld, heeft zij echter verklaard alsnog openheid van zaken te willen geven. Daarna heeft zij bij de politie, als verdachte tijdens het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep, en bij de rechter-commissaris als getuige in de zaak tegen de medeverdachte [medeverdachte 1], uitgebreid en belastend verklaard over de betrokkenheid van de verdachte bij het ten laste gelegde. De betreffende processtukken maken deel uit van het procesdossier van de verdachte.

Het Hof acht deze door [medeverdachte 2] afgelegde verklaringen betrouwbaar. Daarbij neemt het Hof in aanmerking dat deze verklaringen gedetailleerd zijn en op essentiële onderdelen consistent. Van belang is voorts dat deze reeks van verklaringen niet op zichzelf staat, maar op relevante onderdelen steun vindt in andere bewijsmiddelen.

Zo heeft [medeverdachte 2] verklaard dat de verdachte een “empire of girls” wilde creëren en haar heeft gevraagd meisjes naar zijn woning te brengen. Volgens [medeverdachte 2] moest zij, nadat zij op een school was gaan werken, van de verdachte letten op meisjes die kwetsbaar waren, bijvoorbeeld omdat zij hulp nodig hadden met hun huiswerk of andere problemen hadden. Zij heeft verder verklaard dat zij deze meisjes eerst naar haar eigen woning bracht, waar zij in opdracht van de verdachte seksuele handelingen met hen moest verrichten om te beoordelen of zij “freaky” genoeg waren. Ook heeft zij verklaard dat zij de kinderen via foto’s op WhatsApp aan de verdachte moest laten zien.

Voor deze verklaring vindt het Hof steun in de verklaring van [benadeelde partij 1], inhoudende dat [medeverdachte 2] naaktfoto’s van haar heeft gemaakt. Voorts vindt deze verklaring steun in het gegeven dat op de telefoon van [medeverdachte 2] naaktfoto’s van [slachtoffer 2] zijn aangetroffen.

Daarnaast vindt de verklaring van [medeverdachte 2] steun in de inhoud van de brief van [betrokkene]. [betrokkene] heeft geschreven dat [medeverdachte 2] haar op enig moment heeft gevraagd mee te gaan naar een woning om op kinderen te passen. In die woning waren volgens [betrokkene] twee meisjes aanwezig, van ongeveer zes à zeven jaar en vier à vijf jaar oud. [betrokkene] heeft voorts verklaard dat [medeverdachte 2] over het jongste meisje zei dat zij “very freaky” was en dat zij haar aan de verdachte wilde introduceren, zodat hij kon zien “how freaky she is”. Ook heeft [betrokkene] verklaard dat zij op een andere dag heeft gezien dat [medeverdachte 2] een jong meisje naar de woning van de verdachte bracht en dat zij daar een meisje op de bank zag zitten, waarna zij waarnam dat de verdachte en [medeverdachte 2] dit meisje aanraakten. Hoewel het Hof uit de brief van [betrokkene] afleidt dat deze laatste gebeurtenissen zich niet hebben voorgedaan in de ten laste gelegde perioden, neemt dat niet weg dat de inhoud van die brief in belangrijke mate steun biedt aan de verklaring van [medeverdachte 2], nu deze dus op wezenlijke onderdelen daarmee overeenkomt.

Het Hof betrekt verder in zijn oordeel dat [medeverdachte 2] ter terechtzitting in hoger beroep heeft verklaard dat haar ontkenning in eerste aanleg was ingegeven door haar wens om de verdachte te helpen. Zij heeft daarbij als reden gegeven dat de verdachte macht over haar had en dat zij zich pas vrij voelde om te verklaren nadat hij uit haar nabijheid was. Het Hof acht die toelichting niet onaannemelijk. Daarbij neemt het Hof in ogenschouw dat zij haar eigen rol niet onbelicht heeft gelaten en zichzelf in zoverre heeft belast, ook toen haar eigen zaak in hoger beroep nog liep.

Voorts neemt het Hof in aanmerking dat [medeverdachte 2] als getuige bij de rechter-commissaris in de strafzaak tegen medeverdachte [medeverdachte 1] een voor de verdachte belastende verklaring heeft afgelegd op een moment waarop zij zelf reeds onherroepelijk was veroordeeld. Reeds daarom had zij ten tijde van het afleggen van die verklaring geen eigen strafrechtelijk belang meer bij het belasten van de verdachte.

Alles afwegend ziet het Hof geen aanleiding om aan de betrouwbaarheid van de door [medeverdachte 2] afgelegde verklaringen te twijfelen.

Betrouwbaarheid verklaringen van de slachtoffers

De raadsvrouw heeft aangevoerd dat de meisjes wisselende en onderling tegenstrijdige verklaringen hebben afgelegd. Volgens de raadsvrouw is daarbij van belang dat de meisjes onderling contact hebben gehad over hetgeen de verdachte zou hebben gedaan, waardoor hun verklaringen mogelijk zijn beïnvloed. Daarnaast heeft de raadsvrouw gewezen op de wijze waarop de aangiften zijn opgenomen. Gelet op het verloop van deze verhoren kan volgens de raadsvrouw ernstig worden getwijfeld aan de betrouwbaarheid van de afgelegde verklaringen.

Het Gerecht heeft in het vonnis waarvan beroep het volgende overwogen:

Het Gerecht acht de verklaringen van de slachtoffers betrouwbaar, om de navolgende redenen.

De slachtoffers zijn allen gehoord bij de politie, en enige tijd later opnieuw bij de rechter-commissaris. Op essentiële onderdelen komen laatstgenoemde verklaringen overeen met wat zij eerder hebben verklaard. Voorts komen de bij de politie en de rechter-commissaris afgelegde verklaringen overeen met wat sommige slachtoffers aan derden hebben verteld.

Wat verder bijdraagt aan de betrouwbaarheid, en juist tegenspreekt dat één en ander met elkaar afgestemd en afgesproken zou zijn, is het feit dat de handelingen niet één op één overeenkomen. Zo stelt [benadeelde partij 2] dat zij één keer door verdachte is misbruikt en dat dit bij een poging tot verkrachting is gebleven. De andere slachtoffers verklaren dat er sprake is geweest van meerdere voltooide verkrachtingen.

Daarnaast dragen ook de door de slachtoffers genoemde details bij aan de betrouwbaarheid. Een goed voorbeeld is [slachtoffer 1], ten tijde van de verklaring 10 jaar oud, die het heeft over ‘melk’ die uit de penis van verdachte kwam, of [benadeelde partij 1] die verklaart dat de orale seks door de medeverdachte soms pijn deed vanwege de tongpiercing die de medeverdachte droeg. Ook [slachtoffer 2]’s verklaring tegenover getuige [medeverdachte 2] dat verdachte gezegd heeft dat hij graag kleine meisjes heeft, omdat kleine meisjes strakker zijn, is een belangrijk en bijzonder detail. Naar het oordeel van het Gerecht is het niet goed voor te stellen dat de jonge slachtoffers deze details verzonnen hebben, maar wel dat ze over deze details verklaren omdat ze dit zelf hebben ondervonden of anderszins ervaren.

Het Hof verenigt zich met deze overwegingen, neemt deze over en maakt deze tot de zijne, en vult deze als volgt aan:

Voorts vinden de verklaringen van de slachtoffers steun in ander bewijs, terwijl zij elkaar op onderdelen ook over en weer ondersteunen.

Zo volgt uit de verklaring van [benadeelde partij 1] dat zij in de slaapkamer van de dochter van de verdachte sliep en dat die dochter ’s nachts geregeld naar de slaapkamer van de verdachte ging om daar te slapen, waarna de verdachte naar [benadeelde partij 1] toeging en haar misbruikte. Deze verklaring vindt steun in de verklaring van de verdachte zelf, die heeft bevestigd dat zijn dochter regelmatig naar zijn slaapkamer kwam om daar te slapen. Daarnaast vindt de verklaring van [benadeelde partij 1] steun in de verklaring van [medeverdachte 2], inhoudende dat zij [benadeelde partij 1] naar de woning van de verdachte bracht en dat [benadeelde partij 1] daar vervolgens gedurende meerdere dagen verbleef.

De verklaring van [benadeelde partij 2], inhoudende dat zij een keer langs de slaapkamer van de verdachte liep, waar de verdachte en [betrokkene] naakt aanwezig waren, en dat de verdachte haar daarbij vroeg of zij ook zijn penis wilde, vindt niet alleen steun in de verklaring van [betrokkene], maar is bovendien door de verdachte zelf ter terechtzitting in hoger beroep bevestigd.

Verder hebben [benadeelde partij 1], [benadeelde partij 2] en [slachtoffer 1] alle drie verklaard dat de verdachte ’s nachts, terwijl zij lagen te slapen, hun ondergoed naar beneden trok en zijn penis in hun vagina en/of anus bracht of probeerde te brengen.

Ten aanzien van [slachtoffer 1] geldt dat haar verklaring onder meer steun vindt in de verklaring van de verdachte dat [slachtoffer 1] weleens bij hem in bed sliep. Voorts wordt haar verklaring, en die van [slachtoffer 2], ondersteund door de verklaring van [medeverdachte 2] dat [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] ‘de meisjes van [verdachte] waren’ en dat zij regelmatig bij hem verbleven. Daarbij komt dat [medeverdachte 2] heeft verklaard dat zij heeft gezien dat de verdachte seks met [slachtoffer 2] had en dat zij samen met de verdachte ook seks met haar heeft gehad.

Het verweer van de raadsvrouw dat de verklaring van [slachtoffer 2] bij de politie niet betrouwbaar is, omdat zij bij de rechter-commissaris heeft verklaard dat zij zich ten aanzien van de verdachte niets meer kan herinneren, volgt het Hof niet. Uit de verklaring die [slachtoffer 2] bij de rechter-commissaris heeft afgelegd, leidt het Hof af dat zij zeer angstig was om over de verdachte te spreken. Het Hof acht het aannemelijk dat deze angst een rol heeft gespeeld bij haar terughoudendheid om op dat moment over de verdachte te verklaren. Dat [slachtoffer 2] bang was voor de verdachte vindt bovendien steun in de verklaring van [slachtoffer 1], die bij de rechter-commissaris in 2021 en opnieuw in 2024 heeft verklaard dat zij van [slachtoffer 2] heeft gehoord dat de verdachte haar had bedreigd. Gelet hierop is het Hof van oordeel dat het feit dat [slachtoffer 2] bij de rechter-commissaris heeft verklaard zich ten aanzien van de verdachte niets meer te kunnen herinneren, niet afdoet aan de betrouwbaarheid van haar eerder bij de politie afgelegde verklaring.

Ook in hetgeen de raadsvrouw overigens heeft aangevoerd, ziet het Hof geen aanleiding om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van de slachtoffers. Daarbij neemt het Hof in aanmerking dat de raadsvrouw niet concreet heeft gemaakt op welke wijze het gestelde onderlinge contact tussen de slachtoffers ertoe zou hebben geleid dat hun verklaringen zijn beïnvloed. Evenmin biedt het dossier aanknopingspunten voor het oordeel dat het verloop van de verhoren of de wijze waarop de aangiften zijn opgenomen, afbreuk doet aan de betrouwbaarheid van die verklaringen.

Daarbij komt dat niet is gebleken van enige reden voor de slachtoffers om onwaar te verklaren of de verdachte valselijk te beschuldigen.

Het Hof acht de verklaringen van de slachtoffers derhalve betrouwbaar en bruikbaar voor het bewijs.

Steunbewijs

De raadsvrouw heeft voorts aangevoerd dat de verdachte moet worden vrijgesproken, omdat de verklaringen van de slachtoffers onvoldoende steun vinden in andere bewijsmiddelen.

Het Hof overweegt als volgt.

Naar het oordeel van het Hof wordt de verklaring van [slachtoffer 2] voldoende ondersteund door de verklaring van [medeverdachte 2], die heeft verklaard dat zij heeft waargenomen dat de verdachte [slachtoffer 2] heeft misbruikt. Daarnaast geven de verklaringen van de verschillende slachtoffers onderling, alsmede in samenhang bezien met de verklaringen van [betrokkene] en [medeverdachte 2], elkaar over en weer voldoende steun, nu sprake is van zodanige specifieke en kenmerkende overeenkomsten dat gesproken kan worden van eenzelfde modus operandi.

De slachtoffers waren allen meisjes van vijf tot elf jaar die zich bevonden in een instabiele en kwetsbare thuissituatie en door de verdachte in zijn woning werden opgevangen. Zij kwamen in die woning terecht via [betrokkene] en [medeverdachte 2], met wie de verdachte in het verleden seksuele relaties had onderhouden terwijl zij minderjarig waren, en die eveneens vanuit een kwetsbare en moeilijke situatie door de verdachte waren opgenomen. De verdachte wilde een zogenoemd “empire of girls” creëren. Hij schakelde [medeverdachte 2] in om meisjes te zoeken die zich in een kwetsbare positie bevonden, vanwege hulpbehoefte bij schoolwerk of andere persoonlijke problemen. [medeverdachte 2] bracht die meisjes vervolgens eerst naar haar eigen woning, waar [medeverdachte 2] in opdracht van de verdachte seksuele handelingen met hen verrichtte om te beoordelen of zij “freaky” genoeg waren. Bovendien moest zij foto’s van de kinderen via WhatsApp aan de verdachte sturen. Alle slachtoffers sliepen in de woning van de verdachte, soms in het bed van de verdachte. Verder hebben [benadeelde partij 1], [benadeelde partij 2] en [slachtoffer 1] alle drie verklaard dat het misbruik ’s nachts plaatsvond waarbij de verdachte, terwijl zij lagen te slapen, hun ondergoed naar beneden trok en zijn penis in hun vagina en/of anus bracht of probeerde te brengen.

Dwang

Anders dan de procureur-generaal, is het Hof van oordeel dat uit het dossier onvoldoende blijkt dat de verdachte de slachtoffers door geweld heeft gedwongen tot het ondergaan van de ten laste gelegde seksuele handelingen.

Uit de bewijsmiddelen volgt echter wel dat sprake is geweest van ‘andere feitelijkheden’ als bedoeld in artikel 2:197 van het Wetboek van Strafrecht, waardoor de slachtoffers tot deze handelingen zijn gedwongen. De slachtoffers waren meisjes in de leeftijd van vijf tot elf jaar, die veelal gedurende langere periodes bij de verdachte verbleven en, gezien hun jonge leeftijd, afhankelijk waren van zijn zorg. Het was voor de jonge slachtoffers bovendien moeilijk zich aan de situatie te onttrekken, omdat het misbruik plaatsvond ’s nachts, terwijl zij in het huis van de verdachte lagen te slapen. Daarbij komt dat [benadeelde partij 1] heeft verklaard bang te zijn geweest voor de verdachte, omdat het een grote man is.

Het Hof is van oordeel dat de verdachte door deze feitelijkheden opzettelijk heeft veroorzaakt dat de slachtoffers de handelingen tegen hun wil hebben ondergaan. Door de slachtoffers in een zodanige afhankelijkheidssituatie te brengen dat zij zich naar redelijke verwachting niet tegen de handelingen konden verzetten, dan wel door hen in een door hem veroorzaakte situatie te plaatsen waaruit zij zich niet konden onttrekken, heeft de verdachte de slachtoffers gedwongen tot het ondergaan van de ten laste gelegde seksuele handelingen.

Conclusie

Gelet op het voorgaande acht het Hof wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder 1 tot en met 4, telkens primair, ten laste gelegde.

Strafbaarheid en kwalificatie van het bewezen verklaarde

Het onder 1 primair bewezen verklaarde is voorzien bij en strafbaar gesteld in artikel 2:197 juncto artikel 2:210 van het Wetboek van Strafrecht. Het wordt als volgt gekwalificeerd:

verkrachting, terwijl de schuldige het feit begaat tegen een aan zijn zorg of waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 2 primair bewezen verklaarde is voorzien bij en strafbaar gesteld in artikel 2:197 juncto artikel 1:119 en artikel 2:210 van het Wetboek van Strafrecht. Het wordt als volgt gekwalificeerd:

poging tot verkrachting, terwijl de schuldige het feit begaat tegen een aan zijn zorg of waakzaamheid toevertrouwde minderjarige.

Het onder 3 primair bewezen verklaarde is voorzien bij en strafbaar gesteld in artikel 2:197 juncto artikel 2:210 van het Wetboek van Strafrecht. Het wordt als volgt gekwalificeerd:

verkrachting, terwijl de schuldige het feit begaat tegen een aan zijn zorg of waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 4 primair bewezen verklaarde is voorzien bij en strafbaar gesteld in artikel 2:197 juncto artikel 2:210 van het Wetboek van Strafrecht. Het wordt als volgt gekwalificeerd:

verkrachting, gepleegd door twee of meerdere verenigde personen, terwijl de schuldige het feit begaat tegen een aan zijn zorg of waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd.

Het onder 5 bewezen verklaarde is voorzien bij artikel 3, eerste lid, van de Vuurwapenverordening en strafbaar gesteld in artikel 11 van die verordening. Het wordt als volgt gekwalificeerd:

overtreding van een bij artikel 3, eerste lid, van de Vuurwapenverordening gesteld verbod, meermalen gepleegd.

Het onder 6 bewezen verklaarde is voorzien bij artikel 4, eerste lid, aanhef, onder b en B van de Opiumlandsverordening 1960 en strafbaar gesteld in artikel 11, eerste lid, aanhef, onder b van die verordening. Het wordt als volgt gekwalificeerd:

opzettelijk handelen in strijd met artikel 4, eerste lid, van de Opiumlandsverordening 1960.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezen verklaarde uitsluiten.

Strafbaarheid van de verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezen verklaarde.

Oplegging van straf

Het Gerecht heeft in het vonnis waarvan beroep het volgende overwogen:

Bij de bepaling van de op te leggen straf wordt gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezen verklaarde is begaan, op de mate waarin de gedraging aan de verdachte te verwijten en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarbij wordt rekening gehouden met de ernst van het bewezen verklaarde in verhouding tot andere strafbare feiten, zoals die onder meer tot uitdrukking komt de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

In dat verband kan aansluiting worden gezocht bij de oriëntatiepunten straftoemeting, waarin het gebruikelijke rechterlijke straftoemetingsbeleid van het Hof en de Gerechten in eerste aanleg zijn neerslag heeft gevonden. Daarin wordt voor het seksueel binnendringen bij kinderen jonger dan 12 jaar, als indicatie een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 4 jaren gegeven. Strafverhogende omstandigheden kunnen onder andere de lange duur, de jonge leeftijd van het slachtoffer en het misbruiken van vertrouwen zijn. Voor het bezit van een vuurwapen en munitie en een hoeveelheid hennep, worden doorgaans ook gevangenisstraffen opgelegd tussen 6 en 24 maanden.

Verdachte heeft zich vele keren, gedurende een periode van meerdere jaren, schuldig gemaakt aan het plegen van ontuchtige handelingen met vier zeer jonge meisjes, waarbij het ook ging om seksueel binnendringen. De meisjes waren tussen de 5 en 11 jaar oud. Gebleken is dat de meisjes vaak in een onstabiele thuissituatie verkeerden. De meisjes verbleven bij verdachte om met zijn dochtertje te kunnen spelen. Ze bleven vaak slapen en in de nachtelijke uren zocht verdachte de meisjes op om seksuele handelingen bij hen te verrichten.

Met zijn handelen heeft verdachte een zeer ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de slachtoffertjes. Het is een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers van seksueel misbruik, en zeker jonge kinderen, daar in hun verdere leven nog last van ondervinden. Kinderen hebben recht op een normale en gezonde seksuele ontwikkeling. Het is zeer aannemelijk dat verdachte die ontwikkeling met zijn handelen heeft doorkruist.

Verdachte heeft bij dit alles kennelijk nimmer stilgestaan en heeft zijn eigen lustgevoelens en bevrediging vooropgesteld. Het Gerecht rekent dit de verdachte zwaar aan.

Verdachte heeft de feiten ontkend en heeft geen verantwoordelijkheid voor zijn handelen genomen. Ook is het Gerecht niet gebleken dat verdachte oog heeft voor de impact en de gevolgen die zijn handelen op de slachtoffers heeft gehad en nog zal hebben.

Verdachte heeft zich daarnaast schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van een vuurwapen en een hoeveelheid munitie. Het behoeft geen toelichting dat deze voorwerpen een risico vormen voor de maatschappelijke veiligheid. Sint Maarten lijdt sterk onder de overvloed van illegale vuurwapens. Daarnaast heeft verdachte een hoeveelheid hennep in zijn bezit gehad. Hennep is een voor de volksgezondheid schadelijke stof.

Naar het oordeel van het Gerecht kan gelet op de ernst van de bewezen verklaarde feiten niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die een forse onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt. De persoonlijke omstandigheden van de verdachte nopen naar het oordeel van het Gerecht niet tot een andere of lagere straf.

Het Hof verenigt zich met deze overwegingen, neemt deze over en maakt deze tot de zijne, en vult deze als volgt aan:

Alles afwegende is het Hof van oordeel dat de door de procureur-generaal gevorderde gevangenisstraf en door het Gerecht opgelegde gevangenisstraf bovenmatig is. Zowel de belangen van normhandhaving als die van vergelding worden in toereikende mate gediend met de oplegging van een gevangenisstraf van 14 jaar.

Het Hof stelt vast dat sprake is van een schending van het recht van de verdachte op berechting binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, EVRM. De verdachte heeft op 8 juli 2022 hoger beroep ingesteld tegen het vonnis waarvan beroep en de behandeling in tweede aanleg wordt pas vandaag – aldus niet binnen twee jaren – met een eindvonnis afgerond. De inhoudelijke behandeling stond in eerste instantie gepland op 28 november 2023 en is later verplaatst naar 23 januari 2024. Zou de zaak toen afgedaan zijn dan was dat binnen redelijke termijn gebeurd. De vertraging daarna is vervolgens echter veroorzaakt door het gegeven dat verdachte ziek is geworden en in Colombia medisch is behandeld. Weliswaar is die opgelopen vertraging verdachte niet te verwijten en mag ook tot enige strafvermindering leiden, maar wel gematigd. Het Hof zal de opgelegde straf met zes maanden verminderen. Dat betekent dat het Hof de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 13 jaar en 6 maanden.

In beslag genomen voorwerpen

Aan de orde zijn voorts de onder de verdachte in beslag genomen en nog niet teruggegeven voorwerpen.

Het jacht/hagel geweer, de munitie en de hennep zijn vatbaar voor onttrekking aan het verkeer. Deze voorwerpen zijn met betrekking tot het onder 5 (geweer en munitie) 6 (hennep) bewezen verklaarde begaan en het ongecontroleerde bezit van de voorwerpen is bovendien in strijd met de wet en/of het algemeen belang. Het Hof zal de voorwerpen daarom onttrekken aan het verkeer.

Schadevergoeding

De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1] ([benadeelde partij 1])

De advocaat mr. G. Hatzmann heeft zich namens de benadeelde partij in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot immateriële schadevergoeding van NAf 50.000,-. De vordering is bij vonnis waarvan beroep toegewezen tot het gevorderde bedrag. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep niet opnieuw gevoegd, maar de voeging duurt van rechtswege voort in hoger beroep voor zover de vordering is toegewezen.

De procureur-generaal heeft gerequireerd tot toewijzing van de vordering, zoals het Gerecht die in eerste aanleg heeft toegewezen.

In eerste aanleg heeft de raadsvrouw van verdachte de vordering betwist en verzocht de vordering af te wijzen.

Het Hof overweegt als volgt.

De vordering is niet onderbouwd met enige medische documentatie. De advocaat van benadeelde heeft voor de onderbouwing van de vordering slechts verwezen naar wat Nederlandse rechters in min of meer vergelijkbare gevallen aan schadevergoeding hebben toegewezen. Die zal het Hof betrekken bij zijn oordeel en voor het overige moet het Hof het dus doen met algemene ervaringsregels. De aard en ernst van de normschending kunnen meebrengen dat ook zonder nadere onderbouwing aannemelijk is dat de benadeelde hiervan relevante nadelige gevolgen ondervindt. Die gevolgen liggen dan in het licht van de normschending zozeer voor de hand dat een persoonsaantasting kan worden aangenomen. Het is aannemelijk dat de benadeelde partij immateriële schade heeft geleden en dat deze schade een rechtstreeks gevolg is van het onder 1 bewezen verklaarde. Het is van algemene bekendheid dat kinderen ook op latere leeftijd nog de gevolgen van seksueel misbruik ervaren. Het Hof heeft voor de hoogte van de immateriële schade aansluiting gezocht bij de in de Nederlandse rechtspraak gehanteerde (forfaitaire) letsellijst in de zogenoemde Rotterdamse schaal. Daarbij is uitdrukkelijk de duur, aard en frequentie van het misbruik meegewogen, alsmede de jonge leeftijd van de benadeelde partij ten tijde van het misbruik. Het Hof zal de vordering tot een bedrag van Cg 20.000,- toewijzen. De benadeelde partij zal voor het meer gevorderde niet-ontvankelijk worden verklaard in de vordering. De benadeelde partij kan haar vordering voor dat deel slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 2] ([benadeelde partij 2])

De advocaat mr. G. Hatzmann heeft zich namens de benadeelde partij in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot immateriële schadevergoeding van NAf 50.000,-. De vordering is bij vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van NAf 9.000,-. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep niet opnieuw gevoegd, maar de voeging duurt van rechtswege voort in hoger beroep voor zover de vordering is toegewezen.

De procureur-generaal heeft gerequireerd tot toewijzing van de vordering, zoals het Gerecht die in eerste aanleg heeft toegewezen.

In eerste aanleg heeft de raadsvrouw van verdachte de vordering betwist en verzocht de vordering af te wijzen.

Het Hof overweegt als volgt.

De vordering is niet onderbouwd met enige medische documentatie. De advocaat van benadeelde heeft voor de onderbouwing van de vordering slechts verwezen naar wat Nederlandse rechters in min of meer vergelijkbare gevallen aan schadevergoeding hebben toegewezen. Die zal het Hof betrekken bij zijn oordeel en voor het overige moet het Hof het dus doen met algemene ervaringsregels. De aard en ernst van de normschending kunnen meebrengen dat ook zonder nadere onderbouwing aannemelijk is dat de benadeelde hiervan relevante nadelige gevolgen ondervindt. Die gevolgen liggen dan in het licht van de normschending zozeer voor de hand dat een persoonsaantasting kan worden aangenomen. Het is aannemelijk dat de benadeelde partij immateriële schade heeft geleden en dat deze schade een rechtstreeks gevolg is van het onder 2 bewezen verklaarde. Het is van algemene bekendheid dat kinderen ook op latere leeftijd nog de gevolgen van seksueel misbruik ervaren. Het Hof heeft voor de hoogte van de immateriële schade aansluiting gezocht bij de in de Nederlandse rechtspraak gehanteerde (forfaitaire) letsellijst in de zogenoemde Rotterdamse schaal. Anders dan bij de andere benadeelde partij is bij [benadeelde partij 2] alleen een eenmalige poging tot verkrachting bewezen verklaard. Het Hof heeft wel rekening gehouden met de jonge leeftijd van de benadeelde partij ten tijde van het misbruik.

Omdat de benadeelde partij in hoger beroep niet is verschenen, kan het Hof slechts het eerder toegewezen bedrag van Cg 9.000,- toewijzen.

De benadeelde partij zal voor het meer gevorderde niet-ontvankelijk worden verklaard in de vordering. De benadeelde partij kan haar vordering voor dat deel slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Schadevergoedingsmaatregel

Het Hof ziet aanleiding bij de toe te wijzen bedragen een schadevergoedingsmaatregel als bedoeld in artikel 1:78 van het Wetboek van Strafrecht aan de verdachte op te leggen. Voor het geval volledige betaling of volledig verhaal van het verschuldigde bedrag niet volgt, zal hechtenis van na te melden duur worden opgelegd.

Proceskosten

De proceskosten van de benadeelde partijen zullen ten laste van de verdachte worden gebracht. Voor de hoogte van de proceskosten zal worden aangesloten bij de regeling in artikel 136 van het Liquidatietarief bij het Procesreglement 2023 voor civiele zaken.

Voor het opgestelde verzoekschrift zal één punt worden toegekend. Daarnaast één punt voor de toelichting ter zitting in eerste aanleg. Tot heden worden de proceskosten daarom voor de benadeelde partij [benadeelde partij 1] begroot op Cg 2.000,- (2,0 x tarief 4 van Cg 1.000,-) en voor de benadeelde partij [benadeelde partij 2] benadeelde op Cg 1.000,- (2,0 x tarief 3 van Cg 500,-).

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf en maatregel zijn, behalve op de reeds aangehaalde wettelijke voorschriften, gegrond op de artikelen 1:74, 1:75 en 1:136 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze luidden ten tijde van het bewezen verklaarde.

BESLISSING

Het Hof:

vernietigt het vonnis van het Gerecht en doet opnieuw recht;

verklaart wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de onder 1 primair, 2 primair, 3 primair, 4 primair, 5 en 6 ten laste gelegde feiten heeft begaan;

verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij;

kwalificeert het bewezen verklaarde als hiervoor omschreven;

verklaart het bewezen verklaarde strafbaar en de verdachte daarvoor strafbaar;

veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de 13 jaren en 6 maanden;

beveelt dat de tijd die de verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf in mindering wordt gebracht;

beveelt de onttrekking aan het verkeer van de in beslag genomen en nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten:

wijst de vordering tot vergoeding van de door de benadeelde partij [benadeelde partij 1] geleden schade toe tot een bedrag van Cg 20.000,-, en veroordeelt de verdachte, die hoofdelijk voor het gehele bedrag aansprakelijk is, om dit bedrag tegen een behoorlijk bewijs van kwijting te betalen aan de benadeelde partij;

verklaart de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk en bepaalt dat deze de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;

veroordeelt de verdachte in de kosten door de benadeelde partij [benadeelde partij 1] gemaakt, tot op heden begroot op Cg 2.000, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging alsnog te maken;

legt aan de verdachte als schadevergoedingsmaatregel ten behoeve van de benadeelde partij [benadeelde partij 1] de verplichting op tot betaling aan het Land van een bedrag van Cg 20.000,-, bij gebreke van betaling of verhaal te vervangen door 125 dagen hechtenis, met dien verstande dat toepassing van de vervangende hechtenis de betalingsverplichting niet opheft;

bepaalt dat, indien de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan het Land daarmee zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij in zoverre komt te vervallen en andersom dat, indien de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij daarmee zijn verplichting tot betaling aan het Land in zoverre komt te vervallen;

wijst de vordering tot vergoeding van de door de benadeelde partij [benadeelde partij 2] geleden schade toe tot een bedrag van Cg 9.000,-, en veroordeelt de verdachte, die hoofdelijk voor het gehele bedrag aansprakelijk is, om dit bedrag tegen een behoorlijk bewijs van kwijting te betalen aan de benadeelde partij;

verklaart de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk en bepaalt dat deze de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;

veroordeelt de verdachte in de kosten door de benadeelde partij [benadeelde partij 2] gemaakt, tot op heden begroot op Cg 1.000,-, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging alsnog te maken;

legt aan de verdachte als schadevergoedingsmaatregel ten behoeve van de benadeelde partij [benadeelde partij 2] de verplichting op tot betaling aan het Land van een bedrag van Cg 9.000,-, bij gebreke van betaling of verhaal te vervangen door 100 dagen hechtenis, met dien verstande dat toepassing van de vervangende hechtenis de betalingsverplichting niet opheft;

bepaalt dat, indien de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan het Land daarmee zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij in zoverre komt te vervallen en andersom dat, indien de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij daarmee zijn verplichting tot betaling aan het Land in zoverre komt te vervallen;

Dit vonnis is gewezen door mr. drs. S.M. van Lieshout, voorzitter, mr. P.P.C.M. Waarts en mr. L.J. Saarloos, leden van het Hof, bijgestaan door mr. E.P. Versluis, zittingsgriffier, en op 26 maart 2026 uitgesproken in tegenwoordigheid van de griffier ter openbare terechtzitting van het Hof in Sint Maarten.

Mr. Van Lieshout, mr. Saarloos en de uitspraakgriffier zijn buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.