L.
Nr. 64203 E
Zitting 12 december 1967.
Mr. Berger.
Conclusie in zake :
[betrokkene] .
Edelhoogachtbare Heren,
Het eerste middel mist in zoverre feitelijke grondslag, dat het er ten onrechte van uit gaat, dat de onderhavige zaak van requirant in eerste aanleg door een onbevoegde rechter zou zijn behandeld. Weliswaar voert het Hof in het bestreden arrest als een der gronden, waarop het tot vernietiging van het vonnis in eerste aanleg besliste, aan, dat volgens het proces-verbaal der terechtzitting in prima requirant zou hebben terechtgestaan ter terechtzitting van de Politierechter in de Arrondissements-Rechtbank te 's-Hertogenbosch en niet voor de Economische Politierechter, die ingevolge de Wet op de Economische Delicten ten deze als de bevoegde rechter zou zijn aan te merken geweest, doch de betreffende overweging van het Hof in het bestreden arrest berust op een misverstand, immers uit de door mij bij de stukken gevoegde brief van de griffier van de Arrondissements-Rechtbank te 's-Hertogenbosch d.d. 28 november 1967 blijkt, dat requirant in deze zaak op 14 december 1967 wel degelijk heeft terechtgestaan voor de Economische Politierechter in genoemde Rechtbank en dat tengevolge van een vergissing verzuimd werd om voor het woord "Politierechter" het woord "Economische" te vermelden. Er heeft dus in feite voor het Hof geen enkele reden bestaan om zich onbevoegd te verklaren van de onderhavige zaak kennis te nemen waarbij ik geheel in het midden wil laten of onbevoegdverklaring van het Hof indien requirant in eerste aanleg wèl voor een onbevoegde rechter terecht zou hebben gestaan alsdan de juiste beslissing zou zijn geweest.
Het eerste middel, stellende, dat het Hof zich onbevoegd had dienen te verklaren, wordt derhalve tevergeefs voorgesteld.
Wat overigens van dit middel zij, dat een van de gronden, waarop het Hof zijn beslissing tot vernietiging van het vonnis a quo en tot opnieuw recht doen in hoger beroep heeft doen steunen, feitelijk onjuist blijkt, terwijl die beslissing tot vernietiging en tot opnieuw recht doen gelijk het Hof heeft gedaan, gelet op de andere tot deze beslissing aangevoerde gronden - daargelaten, dat motivering dezer beslissing niet vereist is - geen andere had moeten en kunnen zijn en de processuele belangen van requirant in generlei opzicht zijn geschaad, kan, naar het mij voorkomt, geen aanleiding tot cassatie vormen.
Ook het tweede middel mist feitelijke grondslag. De als bewijsmiddel gebezigde verklaringen van requirant, zowel die ter terechtzitting in hoger beroep afgelegd als die welke is ontleend aan het ambtsedig proces-verbaal van de opsporingsambtenaren vinden alleszins steun in de in het arrest opgenomen verklaringen van de getuigen [getuige 1] en [getuige 2] en van de [getuige-deskundige] . Met name is met betrekking tot de in de bewezenverklaring omschreven handelingen van requirant met de daarin bedoelde partij boter steun te vinden in die genoemde getuigen- en getuige-deskundige-verklaringen. Ik meen te kunnen volstaan met verwijzing naar die verklaringen.
Op vorenstaande gronden heb ik de eer te concluderen tot verwerping van het beroep.
De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden,