Griffienr. 02448/06
Mr Wortel
Zitting:18 september 2007
Conclusie inzake:
[verdachte]
1. Dit cassatieberoep betreft een arrest van het Gerechtshof te Arnhem, zitting houdend te Leeuwarden, waarbij verzoeker wegens "opzettelijk niet voldoen aan een bevel of vordering, krachtens wettelijk voorschrift gedaan door een ambtenaar met de uitoefening van enig toezicht belast of door een ambtenaar belast met of bevoegd verklaard tot het opsporen of onderzoeken van strafbare feiten" is veroordeeld tot een geldboete van € 120,=, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door twee dagen hechtenis, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.
2. Namens verzoeker heeft mr E.Th. Hummels, advocaat te Zeist, een schriftuur houdende cassatieklachten ingediend.
In een samenhangende zaak met griffienummer 02449/06 concludeer ik heden eveneens.
3. Het eerste middel bevat de klacht dat een beroep op nietigheid van de inleidende dagvaarding wegens een onvoldoende duidelijke omschrijving van het tenlastegelegde ten onrechte of op onbegrijpelijke gronden is afgewezen.
4. Dienaangaande houdt de bestreden uitspraak in:
"De raadsman heeft ter terechtzitting aangevoerd dat de inleidende dagvaarding nietig dient te worden verklaard, aangezien daaruit niet voldoende blijkt welk bevel van de inspecteur [politieambtenaar], te weten het tweede of het derde bevel, is tenlastegelegd
Het hof verwerpt het verweer van de raadsman aangezien het voor de bewezenverklaring in het algemeen niet van belang is welke vordering is genegeerd. Daarbij komt nog dat er zake meerdere vorderingen zijn gedaan waarvan geen door verdachte is opgevolgd."
5. De tenlastelegging komt er op neer dat verzoeker op 8 april 2004 te Zwolle niet heeft voldaan aan een vordering, door de inspecteur van politie [politieambtenaar] gedaan krachtens art. 2 Politiewet 1994 dan wel krachtens een bepaling uit de Algemene Plaatselijke Verordening, welke vordering inhield dat verzoeker een plein moest verlaten.
6. Het verweer lijkt me niet erg behendig verworpen. De woorden "voor de bewezenverklaring in het algemeen niet van belang is welke vordering is genegeerd" suggereren dat in een tenlastelegging als de onderhavige nooit van belang is om welke vordering het gaat, en schijnt dus welhaast een uitnodiging om het nog eens bij de Hoge Raad te proberen.
7. De bedoeling was evenwel goed, en volgens mij moet verzoeker ook in redelijkheid wel begrepen hebben waarom het nietigheidsverweer niet opgaat. Verbeterde lezing is aangewezen, aldus dat het verweer is verworpen
"aangezien tenlastelegging van dit feit, in geval de daarin bedoelde vordering één of meer keren is herhaald, niet onduidelijk of onbegrijpelijk wordt doordat niet nader is omschreven op welke van de gelijkluidende, herhaalde vorderingen wordt gedoeld, waarbij nog komt dat verdachte blijkens de stukken van het vooronderzoek aan geen enkele van die gelijkluidende en en binnen korte tijd herhaalde vorderingen gehoor heeft gegeven."
8. In het tweede middel wordt er over geklaagd dat een beroep op art. 10 EVRM op onjuiste en/of onbegrijpelijke gronden van de hand is gewezen.
9. Dienaangaande houdt de bestreden uitspraak in:
"De raadsman heeft voorts aangevoerd dat verdachte moet worden vrijgesproken omdat verdachte is belemmerd in het recht op een vrije meningsuiting, verwoord in artikel 10 van het EVRM en de artikelen 7 en 9 van de Grondwet.
Het Hof zal eerst een samenvatting geven van de feiten, zoals deze uit de stukken blijken, aan de hand waarvan het verweer zal worden besproken.
Op 8 april 2004 vond er op het Grote Kerkplein te Zwolle in het openbaar een beëdiging van militairen plaats. Na afloop van de beëdiging zagen dienstdoende politieagenten dat een groep actievoerders het plein was opgegaan en leuzen scandeerde, gekant tegen het leger en oorlog. De groep actievoerders stond zowel op als voor een aldaar geparkeerde tank. Tevens werd er een spandoek met leuzen tegen die tank aangezet. De aldaar aanwezige agenten oordeelden dat de militairen in de uitoefening van hun werkzaamheden werden belemmerd en gelet op de ontstane situatie en de toeloop van publiek heeft inspecteur [politieambtenaar], ter plaatse gekomen, zich gericht tot de actievoerders en drie maal gevorderd dat zij het plein dienden te verlaten. Hieraan werd geen gevolg gegeven, waarop onder meer verdachte is aangehouden.
Het verweer wordt verworpen omdat het verwijt niet de vrijheid van meningsuiting raakt. Hem wordt immers slechts verweten een ambtelijke vordering, gegeven in verband met de openbare orde, niet te hebben opgevolgd. Hoewel daarmee feitelijk een einde kwam aan de mogelijkheid van verdachte zijn gedachtegoed te openbaren op die plaats en op dat moment is deze omstandigheid alleen onvoldoende om het verweer te honoreren."
10. Wederom: ik zou dezelfde beslissing op het verweer hebben gegeven, maar dat anders hebben opgeschreven, en wel aldus
"Het verweer wordt verworpen omdat het Hof aannemelijk acht dat het in de tenlastelegging bedoelde bevel is gegeven teneinde een daadwerkelijk dreigende verstoring van de openbare orde af te wenden, terwijl dit bevel weliswaar tot gevolg had dat verdachte op dat moment de openbaring van zijn gedachtegoed, op de door hem verkozen wijze, moest staken, maar niet gezegd kan worden dat het bevel verdachte volledig heeft beroofd van een zelfstandige en rechtens toelaatbare mogelijkheid zijn mening kenbaar te maken."
11. Komt op hetzelfde neer, maar iets nauwkeuriger en, naar ik meen, EVRM-proof. Daarom stel ik voor ook de verwerping van het in dit middel bedoelde verweer verbeterd te lezen, zodat ook dit middel faalt.
12. De middelen niet aannemelijk achtend concludeer ik tot verwerping van het beroep.
De Procureur-Generaal
bij de Hoge Raad der Nederlanden,