ECLI:NL:PHR:2015:802, Parket bij de Hoge Raad, 31-03-2015, 14/01885

Pag. 1711

Pag. 1711

Pag. 1775

7. Hieruit heeft het hof klaarblijkelijk opgemaakt dat de man die op 25 januari vraagt “of die kleren […] wel goed waren” de man is die “het eten” heeft geleverd, of daarvoor mede verantwoordelijk was, over welke levering op 22 januari 2012 werd gesproken tussen de verdachte en NNman5909. Dat oordeel is niet onbegrijpelijk, mede gelet op het feit dat “[medeverdachte 1]” betrokken is geweest bij de bespreking vooraf en de “evaluatie” op 25 januari 2012. Bovendien heeft het hof niet vastgesteld dat beide NNmannen dezelfde waren, zoals in het middel wordt gesteld. Met betrekking tot NNman5909 wordt in de overweging van het hof gewezen op “de NNman” terwijl in verband met de andere NNman wordt gewezen op “NNman in Hengelo”.

8. Dan de tweede klacht dat “uit de door het hof gebezigde bewijsmiddelen niet kan volgen dat de betreffende huissleutel daadwerkelijk is opgehaald bij het adres van verdachte”. Het hof heeft in zijn arrest overwogen dat [betrokkene 7] heeft verklaard “dat [medeverdachte 2], [medeverdachte 3] en [medeverdachte 4] regelmatig bij hem thuis langs kwamen. Hij was dan zelf vaak niet thuis. De huissleutel haalden ze dan op aan de [b-straat] […] de vaste verblijfplaats van verdachte.” Dit is de huissleutel van [betrokkene 7] waar diverse hierboven genoemde goederen in beslag zijn genomen. Het hof heeft onder 24 de verklaring van [betrokkene 7] voor het bewijs gebruikt dat hij vaak niet thuis is en dat [medeverdachte 3], [betrokkene 8] en [medeverdachte 4] dan zijn huissleutel ophalen: “Wij spreken dan vaak af bij de [b-straat]. Dat is er vlak achter. Daar geef ik ze dan de sleutel.” Het hof heeft deze verklaring kennelijk zo opgevat dat de sleutel daadwerkelijk is opgehaald in het huis van de verdachte dat is gelegen aan de [b-straat]. Die uitleg van de verklaring van [betrokkene 7] is aan het hof voorbehouden en niet onbegrijpelijk.

9. De derde klacht richt zich tegen de beoordeling door het hof van de geloofwaardigheid van een verklaring die de verdachte ter terechtzitting van het hof van 18 maart 2014 heeft afgelegd. De klacht houdt in dat het oordeel van het hof inzake de ongeloofwaardigheid van die verklaring onbegrijpelijk is dan wel onvoldoende is gemotiveerd. In zijn arrest heeft het hof met betrekking tot de geloofwaardigheid het volgende overwogen:

“Verdachte heeft altijd ontkend iets te maken te hebben gehad met de handel in harddrugs. Hij heeft bij de politie verklaard dat hij geen telefonisch contact had met [medeverdachte 3] en [medeverdachte 4] en dat [medeverdachte 3] maar heel soms langs komt. Dit wordt echter weersproken door de vele getapte telefoongesprekken. Met name een gesprek van 19 december 2011 is daarbij van belang. Verdachte zegt in dat gesprek tegen [medeverdachte 3] dat hij zich zorgen maakt omdat hij hem de hele dag nog niet heeft gezien (pag. 1160). Ter zitting van het hof heeft verdachte verklaard dat hij zich niet meer kan herinneren dat hij de telefoongesprekken met [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] heeft gevoerd. Daarin heeft verdachte volhard, ook nadat de hoeveelheid ervan hem is voorgehouden en de tekst van enkele ervan hem is voorgelezen en hem het belang van het in deze telefoongesprekken besprokene voor de bewijsvoering is verklaard. Gezien de frequentie en de emotionele intensiteit van de gesprekken acht het hof die verklaring ongeloofwaardig. Het voeren van deze telefoongesprekken en het daarin besprokene beschouwt het hof in samenhang met de overige bewijsmiddelen redengevend voor het bewijs van het hem tenlastegelegde feit nu verdachte niet in staat is gebleken om aan deze gesprekken een andere duiding te geven dan de interpretatie van het hof als hierboven gemotiveerd is weergegeven.”

10. Bij de beoordeling van deze klacht moet voorop worden gesteld dat in cassatie niet kan worden onderzocht of de conclusies van feitelijke aard, die het hof heeft getrokken op basis van de door hem in zijn bewijsmotivering vastgestelde feiten en omstandigheden, juist zijn. Dergelijke gevolgtrekkingen kunnen in cassatie slechts op hun begrijpelijkheid worden getoetst. Alleen al om deze reden zou de klacht kunnen falen, omdat in cassatie niets tegen de door het hof vastgestelde frequentie en emotionele intensiteit is ingebracht.

11. Uit de voor het bewijs gebruikte tapverslagen blijkt dat de verdachte af en toe heeft gevloekt en gescholden. Verder blijkt uit de voor het bewijs gebruikte tapverslagen dat de verdachte op 9 december 2011 vijf maal met zijn vriendin heeft gebeld; op 15 december 2011 vier maal over drugs; op 22 december 2011 vier maal met [medeverdachte 3], om maar drie dagen als voorbeeld te gebruiken. Dat kunnen frequente telefoongesprekken worden genoemd. Het oordeel van het hof inzake de frequentie en intensiteit van de gesprekken vind ik dan ook niet onbegrijpelijk.

“hij in of omstreeks de periode van 1 ma[art 2011] tot en met 31 januari 2012 in de gemeente Almelo, opzettelijk voordeel heeft getrokken uit hetgeen werd aangeschaft met door misdrijf verkregen geld, te weten geld van een door [betrokkene 1] met wie hij, verdachte duurzaam een gezamenlijke huishouding voerde als bedoeld in de Wet werk en bijstand, door middel van het door die [betrokkene 1] opzettelijk niet voldoen aan de inlichtingenverplichting uit hoofde van de Wet werk en bijstand verkregen uitkering, welk geld geheel of gedeeltelijk werd besteed aan het huishouden waarvan hij, verdachte deel uitmaakte.”

32. Het in de wettelijke vorm opgemaakte proces-verbaal (als bijlage 16 van het procesverbaal dossiernummer 2012006096) voor zover inhoudende - zakelijk weergegeven - als verklaring van [betrokkene 1]:

34. Het in de wettelijke vorm opgemaakte proces-verbaal van de terechtzitting van de rechtbank van 19 oktober 2012 voor zover inhoudende - zakelijk weergegeven - als verklaring van verdachte:

17. Uit deze door het hof gebruikte bewijsmiddelen volgt dat [betrokkene 1] een uitkering verkreeg uit hoofde van de Wet werk en bijstand en dat [betrokkene 1] opzettelijk niet heeft voldaan aan de inlichtingenverplichting uit hoofde van die wet. Ook kan hieruit worden opgemaakt dat verdachte wist dat [betrokkene 1] een uitkering had van de sociale dienst. Maar de bewijsmiddelen houden niets in waaruit blijkt dat verdachte wist dat [betrokkene 1] niet had opgegeven dat hij bij haar verbleef en derhalve steunfraude pleegde. Daarnaast duidt de door het hof vastgestelde omstandigheid dat verdachte zijn bankpasje en een machtiging voor geldopname van zijn bankrekening aan [betrokkene 1] heeft gegeven er eerder op dat verdachte ook bijdroeg aan de kosten van de huishouding van hemzelf en [betrokkene 1]. Het oordeel van het hof dat verdachte opzettelijk voordeel heeft getrokken uit hetgeen door [betrokkene 1] werd aangeschaft door uit misdrijf verkregen geld is zonder nadere motivering, die ontbreekt, niet begrijpelijk.