13. Het eerste middel kan niet slagen.
14. Het tweede middel komt op tegen de motivering van de verwerping van het beroep op noodweer voor wat betreft de feiten 1 en 3, waarbij wordt aangevoerd dat het hof bij zijn oordeel dat er geen sprake was van een noodweersituatie is uitgegaan van een onjuiste feitenvaststelling.
15. Het hof heeft dit verweer als volgt samengevat en verworpen:
“Strafbaarheid van de verdachte
Namens verdachte heeft de raadsvrouw op de terechtzitting van het hof aangevoerd dat verdachte een beroep op noodweer toekomt en dat verdachte daarom moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging. Ter onderbouwing heeft de raadsvrouw - zakelijk weergegeven - aangevoerd dat uit de verklaring van verdachte en uit verschillende getuigenverklaringen volgt dat er sprake was van een situatie die chaotisch en bedreigend was. Er was een grote vechtpartij aan de gang waar verdachte in eerste instantie geen aandeel in had. Nadat verdachte zich in deze situatie had begeven om de vechtpartij te sussen, kwam verdachte, doordat hij een klap kreeg, ten val. Daarna kwamen meerdere personen op hem aflopen, waarvan verdachte het gevaar eerst heeft afgewend door iemand een duw te geven. Het was voor verdachte niet mogelijk de vechtende groep de rug toe te keren en weg te lopen. Verdachte heeft slechts een klap uitgedeeld, hetgeen proportioneel te noemen is.
Het hof overweegt ten aanzien van dit verweer het volgende.
Het hof acht aannemelijk dat in de Baljeestraat te Leeuwarden reeds een vechtpartij aan de gang was op het moment dat verdachte zich ermee is gaan bemoeien, hetgeen verdachte zelf ook verklaart. Hiervoor zijn aanknopingspunten te vinden in de verschillende verklaringen in het dossier. Hoewel verdachte zegt de ruzie te hebben willen sussen, is in de uiterlijke verschijningsvorm van zijn handelen hiervan geen bevestiging te vinden.
Aan degene die, zoals in het onderhavige geval verdachte, uit eigener beweging gaat deelnemen aan een vechtpartij, waarbij hij, zoals verdachte heeft verklaard, niet precies weet wie met wie ruzie heeft en wie bij wie hoort, komt in zijn algemeenheid niet een beroep op noodweer toe, wanneer hij op enig moment gedurende die vechtpartij wordt geconfronteerd met een (ogenblikkelijke) aanval op zijn persoon.
Daarbij komt dat het hof niet aannemelijk acht dat ten aanzien van verdachte sprake is geweest van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding waartegen verdediging door verdachte noodzakelijk was. Op grond van de voornoemde verklaringen van [betrokkene 9] en [betrokkene 10] , die met geen van de vechtenden in enige relatie staan, staat vast dat men juist heeft getracht verdachte tegen te houden door herhaalde malen te roepen: “ [verdachte] , niet doen”, “ [verdachte] , ophouden”, “ [verdachte] , stoppen nu!” en “ [verdachte] , kappen nu!”. Verdachte heeft desondanks [betrokkene 1] , die volgens getuige [betrokkene 9] juist tussen de vechtende jongens in ging staan en probeerde hen uit elkaar te halen, hard tegen de slaap geslagen, waardoor [betrokkene 1] het bewustzijn verloor.
Gelet op het voorgaande verwerpt het hof het beroep op noodweer.”
16. Bij de beoordeling van het middel moet worden vooropgesteld dat een verdachte geen beroep op noodweer toekomt ingeval zijn gedraging noch op grond van diens bedoeling noch op grond van de uiterlijke verschijningsvorm van de gedraging kan worden aangemerkt als verdedigend, maar – naar de kern bezien – als aanvallend, bijvoorbeeld gericht op een confrontatie of deelneming aan een gevecht.
17. Door de steller van het middel wordt aangevoerd dat het hof ten onrechte geen rekening heeft gehouden met onder andere de verklaring van de verdachte waaruit zou blijken dat sprake was van een noodweersituatie en niet van een aanvallende situatie. Uit deze verklaring zou namelijk volgen dat de verdachte slechts probeerde de groep vechtende jongens uit elkaar te halen en daarbij zelf een klap kreeg en ten val kwam. Hierop kwamen meerdere mensen op hem aflopen en moest de verdachte van zich af duwen en heeft hij vervolgens de betreffende klap gegeven aan de aangever. In de hiervoor onder punt 15 weergegeven overwegingen heeft het hof geoordeeld dat deze aan het beroep op noodweer ten grondslag liggende feiten en omstandigheden niet aannemelijk zijn geworden. De verwerping heeft aldus een feitelijke grondslag. Het hof heeft immers op grond van een andere selectie en waardering van de feiten (waarin de feitenrechter in beginsel vrij is) niet aannemelijk geacht dat de verdachte ging deelnemen aan de vechtpartij om de boel te sussen.
18. Overigens begrijp ik ondanks de ongelukkig gekozen bewoordingen het aanvullende argument van het hof zo dat van een aanranding van het lijf van de verdachte geen sprake is geweest. Dat oordeel – dat berust op een andere selectie en waardering van de feiten en nauw aansluit bij de bewijsmiddelen – kan de verwerping van het beroep op noodweer reeds zelfstandig dragen.
19. Het tweede middel faalt.
20. De middelen falen en het tweede middel kan worden afgedaan met de aan art. 81, eerste lid, RO ontleende motivering.
21. Ambtshalve heb ik geen gronden aangetroffen die tot vernietiging van de bestreden uitspraak aanleiding behoren te geven.
22. Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep.
De Procureur-Generaal
bij de Hoge Raad der Nederlanden
AG