29. Het eerste en tweede middelfalen in alle onderdelen.
30. Het derde middel betreft de onder 3 bewezenverklaarde overtreding van de Wet wapens en munitie (WWM). Zie onder randnummer 4 en voor de bewijsconstructie randnummer 5. Het middel bevat twee onderdelen en wel een klacht over de zogenaamde bronjurisprudentie en een klacht over de opzet/bewustheid van het voorhanden hebben.
31. Beide klachten betreffen in het bijzonder de volgende overweging van het hof:
“Het hof acht die bewustheid bewezen, waarbij het in het bijzonder heeft gelet op het feit dat uit het dossier volgt dat de politie tijdens de doorzoeking het wapen zichtbaar liggend aantrof op een kast in een slaapkamer van de door verdachte en haar medeverdachte gezamenlijk bewoonde woning.”
32. Als gezegd betreft de eerste klacht de zogenaamde bronjurisprudentie. Het standaardarrest van de Hoge Raad daarover bevat de volgende overweging:
“3.3. Bij de beoordeling van het middel dient het volgende te worden vooropgesteld. Indien het gaat om feiten of omstandigheden die door de rechter redengevend worden geacht voor de bewezenverklaring, dient de rechter die zich aldus - al dan niet in reactie op een bewijsverweer - beroept op bepaalde niet in de bewijsmiddelen vermelde gegevens, met voldoende mate van nauwkeurigheid in zijn overweging
(a) die feiten of omstandigheden aan te duiden, en
(b) het wettige bewijsmiddel aan te geven waaraan die feiten of omstandigheden zijn ontleend.”
33. De klacht is nu dat het hof niet heeft verantwoord wat de bron is waaraan het zichtbaar aantreffen van het wapen door de politie is ontleend. Hoewel een meer precieze aanduiding van de bron niet had misstaan, meen ik dat er geen twijfel over kan bestaan dat het hof doelt op een waarneming van de verbalisanten zoals deze is gerelateerd in het proces-verbaal van de doorzoeking zoals dat zich in het dossier bevindt. Het hof heeft daarmee voldaan aan het vereiste uit het standaardarrest. De eerste klacht faalt.
34. Bij de bespreking van de tweede klacht is de volgende overweging van de Hoge Raad van betekenis:
“2.4. Voor een veroordeling van het – als pleger – voorhanden hebben van een wapen is vereist dat de verdachte het wapen bewust aanwezig had. De in de rechtspraak van de Hoge Raad in dit verband gebruikte aanduiding van “een meerdere of mindere mate” van bewustheid geeft aan dat de verdachte zich bewust was van de (waarschijnlijke) aanwezigheid van het wapen, zonder dat die bewustheid zich hoeft uit te strekken tot de specifieke eigenschappen en kenmerken van het wapen of tot de exacte locatie van dat wapen. Voor het bewijs van dergelijke bewustheid geldt dat daarvan ook sprake kan zijn in een geval dat het niet anders kan dan dat de verdachte zulke bewustheid heeft gehad (vgl. HR 20 september 2011, ECLI:NL:HR:2011:BP5992).
Voorts houdt het aanwezig hebben van een wapen in dat de verdachte feitelijke macht over het wapen kan uitoefenen in de zin dat hij daarover kan beschikken. Daarvoor hoeft het wapen zich niet noodzakelijkerwijs in de directe nabijheid van de verdachte te bevinden. In bijzondere gevallen volstaat de enkele mogelijkheid tot het uitoefenen van feitelijke macht over het wapen niet voor het oordeel dat de verdachte dat wapen voorhanden had in de zin van art. 13, eerste lid, WWM. Dat kan bijvoorbeeld het geval zijn wanneer iemand onverhoeds of ongewild kortstondig een wapen van een ander in handen krijgt of wanneer iemand onverwacht kennis krijgt van de aanwezigheid in zijn nabijheid van een wapen van een ander, terwijl hij redelijkerwijs daarvan niet direct afstand kan nemen.”
35. Het is niet onbegrijpelijk dat het hof uit het zichtbaar aantreffen van een wapen in een slaapkamer van de door verdachte en de medeverdachte bewoonde woning afleidt dat verdachte zich bewust was van de aanwezigheid van het wapen en daarmee van het voorhanden hebben van het wapen. Het is napleiten als in cassatie nu naar voren wordt gebracht dat zichtbaarheid kennelijk beperkt was door een opstaande rand. Datzelfde geldt voor (op zich zelf al weinig relevante stelling) dat (volwassen)(klein)kinderen stonden ingeschreven op het adres van de woning.
36. Het derde middelfaalt in beide onderdelen.
37. Alle middelen falen. Dit behoeft, gezien art. 81, eerste lid, RO, geen nadere motivering nu de middelen niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.
38. Ambtshalve heb ik geen gronden aangetroffen die tot vernietiging van de bestreden uitspraak aanleiding behoren te geven.
39. Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep.
De Procureur-Generaal
bij de Hoge Raad der Nederlanden
AG