ECLI:NL:PHR:2022:230

ECLI:NL:PHR:2022:230, Parket bij de Hoge Raad, 11-03-2022, 21/00676

Instantie Parket bij de Hoge Raad
Datum uitspraak 11-03-2022
Datum publicatie Onbekend
Zaaknummer 21/00676
Rechtsgebied Civiel recht; Burgerlijk procesrecht
Gerelateerde zaken
Formele relatie: ECLI:NL:HR:2022:1173
Jurisprudentie Netwerk (LiDo)
Aangehaald door 2 zaken
1 wettelijke verwijzingen

Aangehaald door

Wettelijke verwijzingen

BWBR0001827

Samenvatting

Merkenrecht, beslag- en procesrecht, conservatoir beslag tot afgifte ter vernietiging, vordering tot opheffing beslag, processueel ondeelbare rechtsverhouding, toepasselijkheid art. 9 lid 4 UMVo, reikwijdte Class-arrest.

Uitspraak

2. Bespreking van de middelen

Inleiding

Het principaal cassatiemiddel bestaat uit vier onderdelen, die uiteenvallen in subonderdelen.Onderdeel 1 bestrijdt het oordeel in rov. 4.3 dat de bepaling van art. 438 lid 5 (oud) Rv, niettegenstaande het feit dat RPM niet tevens [de logistiek dienstverlener] heeft gedagvaard, onder de gegeven omstandigheden niet leidt tot niet-ontvankelijkheid van RPM in haar vorderingen.Onderdeel 2 keert zich tegen het oordeel in rov. 4.5-4.12 dat art. 9 lid 4 UMVo niet van toepassing is in de hier aan de orde zijnde omstandigheden, waarbij als onbestreden vaststaat dat de Partij oorspronkelijke van PMP zelf afkomstige merkgoederen betreft, die nog niet door PMP of met haar toestemming in de EER in de handel zijn gebracht. Onderdeel 3 richt zich tegen de oordelen in rov. 4.12-4.16 en stelt de reikwijdte van het Class-arrest aan de orde. Onderdeel 4 komt op tegen het oordeel in rov. 4.19 dat de regelgeving die volgens PMP door RPM (of de koper) dreigt te worden overtreden of ontdoken, zoals die omtrent tabaksontmoedigingsbeleid, tabaks- en warenwetgeving, verpakkingseisen en de afdracht van accijnzen, invoerrechten en/of andere belastingen, strekt tot de bescherming van consumenten en de maatschappij, in het bijzonder de volksgezondheid, maar niet tot bescherming van de belangen van tabaksfabrikanten als PMP bij de voorkoming van reputatieschade en het behoud van controle over hun distributienetwerk.

Het incidenteel cassatieberoep is ingesteld onder de voorwaarde dat Uw Raad het principaal cassatieberoep niet verwerpt. Het bestaat uit twee onderdelen, waarvan het eerste onderdeel subonderdelen heeft. Onderdeel 1 keert zich tegen rov. 4.3 en klaagt over de toepassing van art. 438 lid 5 (oud) Rv.Onderdeel 2 bestrijdt de volgende passage in rov. 4.15: “Vast staat dat de Partij afkomstig was uit een derde land en dat deze niet in het vrije verkeer is gebracht in de zin van het Douaneboek van de Unie (voorheen communautair douanewetboek, hierna DWU). Over de Partij zijn geen invoerrechten en accijnzen betaald. Ingevolge artikel 5, onder 24 DWU moet de Partij daarom worden aangemerkt als niet-Uniegoederen. Of al dan niet, en zo ja door wie en op welk moment, een T1 aangifte is gedaan is niet relevant voor de vraag of PMP kan optreden tegen het binnenbrengen van de Partij in het douanegebied van de EU en kan daarom in het midden blijven.”

Bespreking onderdeel 1 principaal/incidenteel cassatiemiddel – art. 438 lid 5 (oud) RV

Onderdeel 1 van het principaal cassatiemiddel en onderdeel 1 van het voorwaardelijk incidenteel cassatiemiddel keren zich tegen rov. 4.3 en klagen over de toepassing van (art. 705 lid 3 Rv jo.) art. 438 lid 5 (oud) Rv, thans: art. 438 lid 6 Rv.

Onderdeel 1 van het principaal cassatiemiddel richt zich tegen het oordeel in rov. 4.3 dat art. 438 lid 5 (oud) Rv, niettegenstaande het feit dat RPM niet tevens [de logistiek dienstverlener] heeft gedagvaard, onder de gegeven omstandigheden niet leidt tot niet-ontvankelijkheid van RPM in haar vorderingen. Het bevat drie subonderdelen. Subonderdeel 1.1 bestrijdt dit oordeel met de rechtsklacht dat de regel van art. 438 lid 5 (oud) Rv van dwingend recht is en daarop in het belang van de executant en de geëxecuteerde geen uitzonderingen dienen te worden aanvaard, althans dat dat alleen met de grootst mogelijke terughoudendheid kan en dat het hof dat heeft miskend. Subonderdeel 1.2 keert zich met een rechts- en motiveringsklacht tegen de passage uit rov. 4.3 dat het buiten iedere twijfel is verheven dat [de logistiek dienstverlener] geen enkel zelfstandig belang heeft bij de Partij, nu zij daarop geen aanspraak maakt en ook geen andere belangen van [de logistiek dienstverlener] daarbij zijn gesteld of aannemelijk geworden. Volgens de rechtsklacht is dit onjuist voor zover het hof van opvatting is dat het aan PMP (of RPM) zou zijn om stellingen in te nemen over de eventuele aanspraken en belangen van [de logistiek dienstverlener] : dat is uitsluitend aan [de logistiek dienstverlener] zelf. Volgens de motiveringsklacht is de passage dat [de logistiek dienstverlener] geen aanspraak maakt op de Partij en ook geen andere belangen van [de logistiek dienstverlener] daarbij zijn gesteld of aannemelijk geworden onbegrijpelijk, omdat [de logistiek dienstverlener] niet is gedagvaard en niet in het geding is verschenen en haar standpunt over haar eventuele aanspraken en belangen (dan ook) niet in dit geding kenbaar heeft gemaakt. Subonderdeel 1.3 bevat geen klacht, maar stelt dat de passage uit rov. 4.3 dat [de logistiek dienstverlener] de Partij niet in haar macht heeft en zich daarop evenmin jegens RPM zou kunnen verhalen, het voorgaande niet anders maakt.

Deze klachten komen er in de kern op neer dat het hof art. 705 lid 3 Rv jo. art. 438 lid 5 (oud) Rv onjuist heeft toegepast, nu het beslag is opgeheven, ondanks dat beslagene [de logistiek dienstverlener] niet in de procedure is betrokken.

Art. 438 lid 5 (oud) Rv bepaalt: “Verzet tegen de executie door een derde geschiedt door dagvaarding van zowel de executant als de geëxecuteerde.”Dit artikel is in art. 705 lid 3 Rv van overeenkomstige toepassing verklaard op vorderingen tot opheffing van conservatoir beslag: de derde, die tegen een conservatoir beslag wil opkomen, moet zowel de beslaglegger als de beslagene in kort geding dagvaarden.Volgens het hof wordt met dit voorschrift beoogd de zelfstandige belangen van een geëxecuteerde te beschermen en die belangen hoeven niet parallel te lopen met die van de derde die zich tegen executie of het beslag verzet (rov. 4.3). Deze vooropstelling wordt in cassatie terecht niet bestreden.

Volgens vaste rechtspraak van Uw Raad is sprake van een ‘processueel ondeelbare rechtsverhouding’, als het rechtens noodzakelijk is dat een beslissing daarover in dezelfde zin luidt ten aanzien van alle bij die rechtsverhouding betrokkenen. Dit mag alleen worden aangenomen, wanneer aard en inhoud van de rechtsverhouding daartoe noodzaken. Of sprake is van zo’n ondeelbaarheid leent zich niet altijd voor beantwoording in algemene zin, omdat de bijzonderheden van het geval doorslaggevend kunnen zijn. Dat andere bij de rechtsverhouding betrokken partijen in de procedure moeten worden betrokken, ligt soms in de aard van de rechtsverhouding zelf besloten, of vloeit met zoveel woorden uit de wet voort; van dit laatste is art. 438 lid 5 (oud) Rv een voorbeeld.

Bij een processueel ondeelbare rechtsverhouding dienen alle bij de rechtsverhouding betrokken partijen in het geding te worden opgeroepen, zowel in eerste aanleg, als in volgende instanties. Wanneer degene die een beslissing wil uitlokken over een processueel ondeelbare rechtsverhouding nalaat om alle bij de rechtsverhouding betrokken partijen in het geding te roepen, moet de rechter, naar aanleiding van een daarop gericht verweer of ambtshalve, de gelegenheid geven om de niet opgeroepenen alsnog als partij in het geding te betrekken door oproeping op de voet van art. 118 Rv binnen een daartoe door de rechter te stellen termijn. Dit geldt zowel in eerste aanleg als na aanwending van een rechtsmiddel. Dit is zodoende niet een bevoegdheid, maar een verplichting voor de rechter. Die verplichting bestaat ook wanneer geen van de partijen er een punt van maakt dat er nog anderen dan in het geding opgeroepen bij de rechtsverhouding zijn betrokken (de exceptio plurium litis consortium). Maakt een partij die een beslissing wil uitlokken over een processueel ondeelbare rechtsverhouding niet (of niet tijdig) van voornoemde gelegenheid gebruik, dan dient zij niet-ontvankelijk te worden verklaard in haar vordering respectievelijk het door haar aangewende rechtsmiddel.

RPM heeft voor zover hier relevant opheffing van het beslag op de Partij gevorderd, maar [de logistiek dienstverlener] – die het hof volgens mij terecht heeft gekwalificeerd als beslagene, zie hierna in 2.14 e.v.– niet gedagvaard en Loenersloot is evenmin op andere wijze alsnog in eerste aanleg of hoger beroep in het geding betrokken.

Uit de besproken rechtspraak lijkt mij te moeten volgen dat de kernklacht uit dit deel van het principaal cassatieberoep slaagt dat het hof art. 438 lid 5 (oud) Rv onjuist heeft toegepast, nu het beslag is opgeheven, ondanks dat beslagene [de logistiek dienstverlener] niet in de procedure is betrokken. Het hof had zonodig ambtshalve gelegenheid moeten bieden om [de logistiek dienstverlener] in het geding te laten oproepen.

Daaraan kan volgens mij niet afdoen dat RPM bij s.t. een verklaring van 13 oktober 2021 heeft overgelegd van (de CEO van) [de logistiek dienstverlener] waarin deze verklaart kennis genomen te hebben van het cassatieberoep, geen belang te hebben bij vernietiging van het bestreden arrest en ook geen zelfstandig belang te hebben bij de Partij. Nog daargelaten dat het hier om een ongeoorloofd novum gaat, dienen alle partijen in het geding te zijn betrokken in deze processueel ondeelbare rechtsverhouding, zodat door alle partijen tegen alle partijen het gezag van gewijsde van de uitspraak kan worden ingeroepen. Dat lijkt mij hier het springende punt. Het hof had zich hier niet de vraag moeten stellen of er vanwege het niet dagvaarden van [de logistiek dienstverlener] al dan niet niet-ontvankelijkheid moest volgen, maar zonodig ambtshalve de gelegenheid moeten bieden tot oproeping van [de logistiek dienstverlener] , die het hof als gezegd volgens mij terecht als beslagene aanmerkt. Dan kan er hier wel sprake zijn van bijzondere omstandigheden, maar vanwege de procedureel ondeelbare rechtsverhouding is dat niet het springende punt. Uiteindelijk is de hier bedoelde taak van de rechter terug te voeren op het door art. 6 EVRM gewaarborgde recht op hoor en wederhoor, zodat ik hier ook geen ruimte zie voor het bewandelen van de zaakspecifieke afwijkingsweg die het hof hier is ingeslagen. Dit leent zich om die reden in mijn ogen dan ook niet voor afdoening door Uw Raad zelf in de vorm van oproeping van [de logistiek dienstverlener] in cassatie.

Onderdeel 1 van het voorwaardelijk incidenteel cassatiemiddel stelt het volgende voorop: PMP heeft bij beslagrekest van 10 september 2020 verlof verkregen tot het leggen van conservatoir beslag tot afgifte ter vernietiging van 300 dozen met daarin ‘cartons’ met pakjes tabakssticks met daarop de merkaanduidingen HEETS en IQOS (de Partij), onder [de logistiek dienstverlener] als expediteur en douane-entreposeur of ten laste van [de logistiek dienstverlener] onder een derde (rov. 2.9). RPM is eigenaar van de Partij (rov. 4.2) en heeft gevorderd dat de rechter het gelegde verbod opheft. De klachten volgen in de subonderdelen 1.1-1.3.

Subonderdeel 1.1 klaagt dat voor zover het hof in rov. 4.3 heeft geoordeeld dat [de logistiek dienstverlener] als ‘geëxecuteerde’ kwalificeert in de zin van art. 438 lid 5 (oud) Rv, dit oordeel getuigt van een onjuiste rechtsopvatting, althans dit oordeel zonder nadere motivering onbegrijpelijk is. Het hof heeft dan miskend dat wanneer sprake is van een beslag tot afgifte ter vernietiging van een partij accijnsgoederen onder een expediteur en douane-entreposeur, dit beslag ten laste komt van de opdrachtgever van de expediteur en douane-entreposeur en die expediteur en douane-entreposeur niet zelf als ‘geëxecuteerde’ in de zin van art. 438 lid 5 (oud) Rv kwalificeert, maar als derde. Althans is dat volgens de klacht zo in de onderhavige situatie, waarin [de logistiek dienstverlener] consignee/geadresseerde was van de Partij in hoedanigheid van expediteur en douane-entreposeur (rov. 2.3 en 2.7), zodat [de logistiek dienstverlener] niet kwalificeert als ‘geëxecuteerde’ in de zin van art. 438 lid 5 (oud) Rv, hetgeen het hof dan heeft miskend. Dit klemt volgens de klacht te meer nu de Partij [de logistiek dienstverlener] niet heeft bereikt, omdat die namens Demontage Werkplaats Zeeland B.V. als gerechtelijk bewaarder is afgehaald en opgeslagen in Spijkenisse, in de douaneloods van Top Logistics B.V. (rov 2.9 en 4.3). [de logistiek dienstverlener] heeft dus nooit enige (feitelijke) zeggenschap of beschikkingsbevoegdheid ten aanzien van de Partij gehad of verkregen voorafgaand aan of na beslaglegging, aldus de klacht.

Ik zie dit niet opgaan. Uit rov. 4.3 volgt in mijn ogen dat het hof PMP heeft aangemerkt als executant/beslaglegger, [de logistiek dienstverlener] als geëxecuteerde/beslagene en RPM als derde die zich tegen de executie/het beslag verzet; dit alles in de zin van art. 705 lid 3 Rv jo. art. 438 lid 5 (oud) Rv. Het hof beoordeelt immers of RPM (als derde) niet alleen PMP (de executant/beslaglegger), had moeten dagvaarden, maar ook [de logistiek dienstverlener] (als geëxecuteerde/beslagene). Dit blijkt ook uit het feit dat het hof in rov. 4.3 voorop heeft gesteld dat art. 438 lid 5 (oud) Rv beoogt de zelfstandige belangen van de geëxecuteerde te beschermen (zie hiervoor in 2.6), en het hof in zijn oordeel vervolgens betrekt wat het hof bekend is over de zelfstandige belangen van [de logistiek dienstverlener] bij de Partij.

Zoals het subonderdeel dus terecht tot uitgangspunt neemt, beschouwt het hof [de logistiek dienstverlener] als geëxecuteerde/beslagene volgens art. 705 lid 3 Rv jo. art. 438 lid 5 (oud) Rv. In mijn ogen is deze kwalificatie juist en voldoende begrijpelijk. Ik licht dat toe.

PMP heeft in haar beslagrekest verzocht:

“Philip Morris (...) verlof te verlenen tot het leggen van conservatoir beslag op die partij goederen die zich bevindt (...) onder gerekwestreerde [ [de logistiek dienstverlener] . A-G] of ten behoeve van gerekwestreerde [dus opnieuw: [de logistiek dienstverlener] , A-G] onder een derde;”

Het beslagverlof is conform verleend.

De deurwaarder heeft vervolgens – blijkens het proces-verbaal van globaal conservatoir beslag tot afgifte van 13 september 2020 – “ten laste van” [de logistiek dienstverlener] beslag gelegd, en daarin wordt [de logistiek dienstverlener] ook aangeduid als “beslagene”:

“Uit krachte van de grosse van de beschikking, d.d. 10 september 2020 gegeven door de voorzieningenrechter van de rechtbank te Rotterdam, houdende het verlof aan verzoeker tot het doen leggen van conservatoir beslag tot afgifte ten laste van de besloten vennootschap [de logistiek dienstverlener] B.V. (…) nader te noemen beslagene , zulks als beschreven in de beschikking;

(…)aldaar heb ik ten laste van beslagene, IN GLOBAAL CONSERVATOIR BESLAG TOT AFGIFTE GENOMEN: (…)”(Onderstrepingen A-G)

Op dezelfde manier is dit ook verwoord in het proces-verbaal van definitief conservatoir beslag tot afgifte van 15 september 2020.

Deze processen-verbaal zijn vervolgens op 16 september 2020 betekend aan [de logistiek dienstverlener], wat er andermaal op wijst dat [de logistiek dienstverlener] als geëxecuteerde/beslagene is aan te merken.

Op grond van de overgelegde beslag- en betekeningsstukken kon het hof zodoende [de logistiek dienstverlener] kwalificeren als geëxecuteerde/beslagene volgens art. 705 lid 3 Rv jo. art. 438 lid 5 (oud) Rv.

Daar komt bij dat uit rov. 2.7-2.9 volgt dat ten tijde van het beslagverlof RPM ook helemaal niet in beeld was als (beweerdelijk) eigenaar/rechthebbende van de partij. [de logistiek dienstverlener] was de consignee/geadresseerde van de Partij (rov. 2.7) en heeft afwijzend gereageerd op het verzoek van PMP bij brief van 10 september 2020 om informatie te verstrekken wie haar opdrachtgever was (rov. 2.8). Dit pleit er volgens mij tegen om – zoals subonderdeel 1.1 aanvoert – RPM in plaats van [de logistiek dienstverlener] aan te merken als geëxecuteerde/beslagene.

De (door subonderdeel 1.1 aangevoerde) omstandigheid dat de Partij – als gevolg van (de effectuering van) het beslag – [de logistiek dienstverlener] niet heeft bereikt en [de logistiek dienstverlener] daarom in zoverre geen feitelijke zeggenschap of beschikkingsbevoegdheid ten aanzien van de Partij heeft gehad of verkregen voorafgaand aan of na de beslaglegging, maakt dat in mijn ogen niet anders. Zoals PMP bij s.t. 2.3.7 volgens mij terecht aanvoert, is het juist goed verenigbaar met het bevriezingsdoel van het conservatoire beslag tot afgifte dat [de logistiek dienstverlener] geen beschikking heeft verkregen over de Partij, ter voorkoming dat deze ‘verdwijnt’. Aan de kwalificatie van [de logistiek dienstverlener] als geëxecuteerde/beslagene lijkt mij dit dan ook niet af te kunnen doen.

Ten overvloede zij hierbij aangetekend dat [de logistiek dienstverlener] niet is gebonden aan het hofoordeel dat voldoende aannemelijk is dat RPM eigenaar/rechthebbende is van de Partij (rov. 4.2). Dat dit oordeel als uitgangspunt heeft te gelden in cassatie (s.t. RPM 1.4.2) behoeft in zoverre dus nuancering. Dat uit een bepaalde productie volgt dat [de logistiek dienstverlener] heeft aangegeven dat zij als logistiek dienstverlener niet de eigenaar is van de Partij (s.t. RPM 1.4.5), betekent niet (zonder meer) dat [de logistiek dienstverlener] geen geëxecuteerde/beslagene kan zijn, zoals ook in s.t. 1.4.4-1.4.5 RPM wordt onderkend. Omdat [de logistiek dienstverlener] gedagvaard noch verschenen is in deze procedure heeft zij zich over eventuele rechten op de Partij en/of (feitelijke) zeggenschap of beschikkingsbevoegdheid hierover, ook helemaal niet kunnen uitlaten (vgl. hiervoor in 2.5-2.11). Dat in onze zaak [de logistiek dienstverlener] niet feitelijk of juridisch houder was van de goederen en/of geen (beschikkings)macht over deze goederen had, lijkt mij dan ook feitelijke grondslag te missen.

Subonderdeel 1.1 is zodoende tevergeefs voorgesteld.

Subonderdeel 1.2 beklaagt als onbegrijpelijk dat het hof in het midden laat of het beslag is gelegd onder [de logistiek dienstverlener] als expediteur en douane-entreposeur ten laste van eigenaar RPM, de opdrachtgever van [de logistiek dienstverlener] , of ten laste van [de logistiek dienstverlener] onder een derde, omdat uit het arrest dan niet kan worden opgemaakt welke partij als ‘geëxecuteerde’ en welke partij als ‘derde’ kwalificeert in de zin van art. 438 lid 5 (oud) Rv. Althans het hof heeft volgens de klacht met zijn oordeel in rov. 4.3 blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, omdat voor de vraag of art. 438 lid 5 (oud) Rv toepasselijk is het hof niet in het midden mocht laten of RPM als ‘derde’ of als ‘geëxecuteerde’ kwalificeert.

Dit mist feitelijke grondslag: het hof heeft een en ander niet in het midden gelaten en [de logistiek dienstverlener] als besproken volgens mij terecht gekwalificeerd als geëxecuteerde/beslagene (vgl. hiervoor in 2.14).

Subonderdeel 1.3 klaagt dat (“Althans”) in een situatie als de onderhavige, waarin door de beslaglegger PMP in haar verzoekschrift en de rechter in het verlof in het midden wordt gelaten of het beslag onder of ten laste van [de logistiek dienstverlener] wordt gelegd, RPM geen rekening met art. 438 lid 5 (oud) Rv behoefde te houden. In feitelijke instanties is geen debat geweest over de eventuele toepasselijkheid van art. 438 lid 5 (oud) Rv en de hoedanigheid van [de logistiek dienstverlener] en/of RPM in dit verband. Een redelijke toepassing van art. 438 lid 5 (oud) Rv brengt volgens de klacht in die situatie mee dat de rechter dit artikel niet (ambtshalve) toepast, hetgeen het hof heeft miskend. Het hof had partijen eerst in de gelegenheid dienen te stellen zich over de toepasselijkheid van art. 438 lid 5 (oud) Rv uit te laten, althans RPM eerst in de gelegenheid dienen te stellen om [de logistiek dienstverlener] op de voet van art. 118 Rv alsnog in het geding te roepen.

Juist is dat het hof RPM eerst (ambtshalve) in de gelegenheid had moeten stellen om [de logistiek dienstverlener] op de voet van art. 118 Rv alsnog in het geding op te roepen, zoals we hebben gezien bij de deelbespreking van het principale cassatieberoep, de kernklacht uit onderdeel 1. Voor het overige faalt de klacht, nu bij een processueel ondeelbare rechtsverhouding alle bij de rechtsverhouding betrokken partijen in het geding moeten worden opgeroepen, zowel in eerste aanleg, als in volgende instanties. Gebeurt dat niet, dan moet de rechter naar aanleiding van een daarop gericht verweer of ambtshalve gelegenheid geven om de niet opgeroepene(n) alsnog als partij in het geding te betrekken door oproeping en die zonodig ambtshalve taak geldt ook als dit aspect niet wordt aangevoerd door de wel betrokken partijen.

De slotsom is dat onderdeel 1 van het voorwaardelijk incidenteel cassatieberoep tevergeefs is voorgesteld, met uitzondering van de klacht in subonderdeel 1.3 dat het hof RPM eerst in de gelegenheid had moeten stellen om [de logistiek dienstverlener] op de voet van art. 118 Rv alsnog in het geding te roepen, hetgeen inhoudelijk samenvalt met het besproken en slagende deel van het principaal cassatieberoep.

Deze deelbespreking van de cassatiemiddelen moet in mijn ogen al leiden tot cassatie. Na verwijzing zal aan RPM – de partij/derde die tegen het conservatoir beslag wil opkomen –gelegenheid moeten worden geboden om [de logistiek dienstverlener] in het geding op te roepen. Het lijkt mij dat de overige klachten van het principaal en het voorwaardelijk incidenteel cassatieberoep in dit stadium dan geen bespreking behoeven. Mocht een dergelijke bespreking niettemin gewenst worden geacht, dan zal ik daar desverzocht op korte termijn aanvullend over concluderen.

3. Conclusie

Ik concludeer tot vernietiging en verwijzing.

De Procureur-Generaal bij de

Hoge Raad der Nederlanden

A-G

Vindplaatsen

Rechtspraak.nl JBPr 2023/4 met annotatie van mr. dr. M.O.J de Folter
Bekijk op rechtspraak.nl Download XML
Rechtspraak.nl XML
+ Alert

♥ Steun Jurisprudentie.online

Gratis service, geen ads, geen tracking.
Klik op de zoekopdracht - dat helpt kleine ondernemers.

🔍 opent nieuw tabblad

Advocaat of Jurist?

Organisch Google verkeer voor een fractie van Google Ads.

✓ 6-26x goedkoper
✓ 100% echte bezoekers
✓ Geen click fraud
Meer info

Eigen website?

Word partner en krijg gerichte bezoekers die juridische info zoeken.

Nu actief:
Word Partner

Klik opent een nieuw tabblad. Je hoeft niks te kopen - alleen de klik helpt.

Alert aanmaken

Keyword:

Je email:

Hoe vaak?

⚡ Powered by
Hostinger Hosting
Betrouwbare hosting vanaf €1.99/maand