ECLI:NL:RBAMS:2025:10939, Rechtbank Amsterdam, 03-09-2025, 13/107862-25

1. Het onderzoek ter terechtzitting

2. Tenlastelegging

- een gebaar te maken alsof hij aan het likken was, en/of

- zijn geslachtsdeel te tonen, en/of

- te masturberen

ten overstaan van de voornoemde kinderen beneden de leeftijd van zestien jaren;

- het tonen van zijn geslachtsdeel, en/of

- masturberen.

3. Waardering van het bewijs

Standpunt van het openbaar ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het primair tenlastegelegde feit kan worden bewezen.

Standpunt van de verdediging

Verdachte ontkent de beschuldiging. Ter zitting heeft hij verklaard dat hij bij een boom stond te plassen, vervolgens afdruppelde, een stap naar achteren deed en wegliep. Tijdens het weglopen deed hij zijn piemel terug in zijn broek en zijn broek dicht.

De raadsman heeft zich, in lijn met de verklaring van verdachte, op het standpunt gesteld dat verdachte moet worden vrijgesproken van de tenlastegelegde feiten. Volgens de raadsman zijn de verklaringen van de meisjes wisselend en deels gebaseerd op elkaars waarnemingen. Daarom bestaat er gelet op de verklaring van verdachte twijfel of er sprake was van een handeling van seksuele aard of met een onmiskenbare seksuele strekking. Ten aanzien van het subsidiair tenlastegelegde staat niet vast dat sprake was van een bewuste, aanstootgevende gedraging van verdachte, aldus de raadsman.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank moet met betrekking tot het primair tenlastegelegde beoordelen of buiten redelijke twijfel is dat verdachte handelingen heeft gepleegd van seksuele aard of met een onmiskenbare seksuele strekking, dan wel of rekening gehouden moet worden met de mogelijkheid dat verdachte enkel aan het plassen en afdruppelen was. Zij overweegt hierover het volgende.

Uit de verklaringen van de meisjes ( [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] ) is af te leiden dat zij samen in het Amsterdamse Bos aan het waterfietsen waren en toen geconfronteerd werden met verdachte, die langs de kant stond. [slachtoffer 1] heeft toen haar moeder gebeld. Toen politieambtenaren arriveerden, verklaarde [slachtoffer 1] dat verdachte een paar meter in haar richting liep. Hij zei niets en keek [slachtoffer 1] en haar vriendinnen aan. Zij zag dat hij zijn rits open deed, zijn lul pakte en die liet zien. Tegenover de politiemensen heeft zij verklaard dat een man naar de kant van het water liep. Hij maakte eerst een gebaar met zijn tong alsof hij aan het likken was. Daarna haalde hij zijn lul uit zijn broek en ging ermee zwaaien. Hierop vulde een van de andere meisje aan “hij begon zich echt af te trekken”.

In haar studioverhoor wordt als verklaring van [slachtoffer 1] beschreven: Zij keek naar wat de man deed. De man keek toen ook naar [slachtoffer 1] . Volgens [slachtoffer 1] liep de man toen een paar meter in haar richting. De man zei niets en keek [slachtoffer 1] en haar vriendinnen aan. De man liet toen zijn lul zien aan de [slachtoffer 1] en haar vriendinnen. [slachtoffer 1] zag dat de man zijn rits open deed met zijn handen. Toen pakte hij zijn lul met zijn handen en liet hij die zien richting haar en haar vriendinnen. Zij waren de enigen daar op dat moment. Er was niemand anders in de buurt.

[slachtoffer 2] heeft verklaard dat verdachte ongeveer 1,5 meter naar haar en haar vriendinnen toeliep en dat hij haar bleef aankijken. Hij deed gek met zijn tong. [slachtoffer 2] heeft het tijdens haar verhoor voorgedaan. De verhoorder heeft gezien dat [slachtoffer 2] haar tong uit haar mond stak en met haar tong heen en weer ging. [slachtoffer 2] zag eveneens de lul van verdachte waarmee hij ‘zo’ deed. Ook dit heeft [slachtoffer 2] tijdens het verhoor voorgedaan. De verhoorder heeft gezien dat [slachtoffer 2] heen en weer met haar hand ging. Volgens [slachtoffer 2] ging hij omhoog en omlaag met zijn hand bij zijn lul.

[slachtoffer 3] heeft verklaard dat verdachte naar voren liep in de richting van de waterfiets waar zij op zaten. Verdachte maakte heen en weer gaande bewegingen met zijn tong uit zijn mond, terwijl hij zijn piemel in zijn hand vast had en naar hen keek. Hij deed met zijn hand zijn piemel heen en weer. Verdachte haalde zijn piemel uit zijn broek nadat hij achter de boom tevoorschijn kwam.

De rechtbank is van oordeel dat de verklaringen van de meisjes op essentiële onderdelen overeenkomen. Zij verklaren alle drie dat verdachte naar hun toe liep, zijn geslachtsdeel uit zijn broek haalde, hen aankeek en verschillende handelingen verrichtte met zijn tong en met zijn geslachtsdeel. De door de meisjes beschreven handelingen zijn onmiskenbaar van seksuele aard en zijn niet te rijmen met de stelling van verdachte dat hij aan het plassen en afdruppelen was. Bovendien waren de meisjes zodanig geschrokken dat [slachtoffer 1] gelijk haar moeder heeft gebeld. Tijdens het telefoongesprek hoorde de moeder van [slachtoffer 1] [slachtoffer 2] heel hard huilen. De rechtbank acht buiten redelijke twijfel dat verdachte aan het potloodventen was en verwerpt het verweer.

4. Bewezenverklaring

- een gebaar te maken alsof hij aan het likken was, en

- zijn geslachtsdeel te tonen, en

- te masturberen

ten overstaan van de voornoemde kinderen beneden de leeftijd van zestien jaren.

5. De strafbaarheid van het feit

6. De strafbaarheid van verdachte

7. Motivering van de straffen

De eis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een taakstraf van 80 uren, alsmede een gevangenisstraf van 226 dagen, waarvan 200 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren. Voorts heeft zij gevorderd hieraan als bijzondere voorwaarden te verbinden; een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, meewerken aan dagbesteding en meewerken aan huisbezoeken, met bevel tot dadelijke uitvoerbaarheid.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft verzocht een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen gelijk aan de duur van het voorarrest, met de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden.

Oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Ernst van het feit

Verdachte heeft twee meisjes van elf jaar oud en een meisje van tien jaar oud in het Amsterdamse Bos getuige laten zijn van seksuele handelingen. Terwijl de meisjes aan het waterfietsen waren stond verdachte langs de waterkant te masturberen met zijn geslachtsdeel uit zijn broek terwijl hij met zijn tong likkende gebaren maakte. Een van de meisjes heeft verklaard dat zij in paniek raakte en bang was dat hij meer zou gaan doen. Een ander meisje heeft verklaard dat zij bang waren dat hij achter hun aan zou komen. Verdachte heeft bovendien met zijn handelen de seksuele integriteit van de drie minderjarige meisjes geschonden. Hij heeft hen geconfronteerd met seksuele gedragingen waar zij nog niet aan toe waren, waardoor zij mogelijk zijn geschaad in hun seksuele ontwikkeling.

De persoon van de verdachte

Uit het uittreksel uit de Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 8 april 2025 blijkt dat hij in 2021 is veroordeeld voor schennispleging met betrekking tot kinderen en in 2019 voor verkrachting van een kind onder de 12 jaar. Als bijzondere voorwaarde is in 2019 onder meer een klinische behandeling opgelegd met aansluitend een ambulante behandeling.

De rechtbank heeft eveneens kennisgenomen van de rapporten van de reclassering. In het rapport van 9 april 2025 heeft de reclassering onder meer het volgende over verdachte gerapporteerd.

Verdachte geeft aan dat hij onder dusdanige stress stond dat hij overging tot onderhavige

tenlastelegging. Verdachte heeft drang tot gluren, zegt hij. Hij zegt open te staan voor behandeling. Hij zou beter willen worden. De hulpverlening zou gestopt zijn, geeft hij aan. Hij doelt hiermee op de hulpverlening die hij kreeg gedurende het toezicht met betrekking tot zijn veroordeling uit 2019. Tijdens het toezicht zijn er verschillende behandelingen geweest, waaronder een intensief klinisch traject aangaande zedenproblematiek voor de duur van zes maanden. In het reclasseringsdossier wordt vermeld dat de kliniek van mening was dat de klinische behandeling bij voorkeur langer had geduurd, maar dit kon niet omdat hij veroordeeld was tot een opname voor de duur van maximaal zes maanden. Aansluitend volgde hij ambulante behandeling bij De Waag. Verdachte heeft de behandelingen goed doorlopen, blijkens het reclasseringsdossier. Verdachte geeft aan dat hij nog verder had willen gaan met de behandeling bij De Waag, maar dat dit nadat het toezicht afliep voor eigen rekening was en hij dit niet kon opbrengen. Hij zegt niet het gevoel te hebben gehad dat hij er klaar voor was, waarmee hij het stoppen van de behandeling bedoelt. Hij staat open om weer in behandeling te gaan, zegt hij.

Voorts is in het rapport van 11 augustus 2025 over verdachte onder meer het volgende gerapporteerd.

In een Pro Justitia onderzoek van 2020 werd vastgesteld dat bij verdachte sprake zou zijn van parafilie, ook wel een ongewone, atypische seksuele interesse of voorkeur voor bepaalde activiteiten of bepaalde erotische doelen of objecten. Het ligt voor de hand dat er een relatie is tussen de seksuele problematiek van verdachte en onderhavig delictgedrag. Aangezien verdachte het delict ontkent kan niet worden gesproken van een dergelijk verband.

De reclassering schat op basis van de risicotaxatie-instrumenten voor zedenplegers het recidive-risico in op matig-hoog.

Gedurende het schorsingstoezicht ontving de toezichthouder een tweetal meldingen. Eenmaal van voyeurisme; verdachte keek vanuit een bankje voor het raam van de melder (vrouw) bij haar naar binnen. De tweede melding vermeldt dat verdachte een zesjarig meisje bij een pierenbadje heimelijk aansprak door “pssst” naar haar te roepen. De politie trof verdachte aan in de bosjes en zijn riem losjes en zakdoekjes om zich heen. Verdachte ontkent in beide situaties seksuele intenties.

Zijn voorgeschiedenis, het ingeschatte matig tot hoge recidiverisico en de zorgen over de veiligheid van zijn kinderen, maakt dat de reclassering het bij schuldig bevinding belangrijk vindt dat verdachte onder toezicht van de reclassering blijft. Daarnaast wil de reclassering opnieuw de behandelmogelijkheden onderzoeken. Verdachte is hier matig voor gemotiveerd.

Op dit moment is Veilig Thuis nog bij het gezin betrokken. Er is contact tussen Veilig Thuis en de toezichthouder van de reclassering. Bij veroordeling is het echter van belang dat de reclassering zelf beter zicht krijgt op de gezinssituatie, om zodoende een gedegen inschatting te kunnen maken van de eventuele risicofactoren. Verplichte huisbezoeken als bijzondere voorwaarde bij een voorwaardelijk strafdeel zijn geïndiceerd.

De reclassering adviseert een (deels) voorwaardelijke straf met de volgende bijzondere voorwaarden: een meldplicht bij de reclassering, een ambulante behandeling, dagbesteding en meewerken aan huisbezoeken.

Verdachte heeft ter zitting aangegeven dat hij geen seksuele stoornissen heeft en er geen sprake is van problematiek. Indien ambulante behandeling als bijzondere voorwaarde zal worden opgelegd zal hij daaraan meewerken. Deze zal hij dan gebruiken voor copingsvaardigheden, vanwege problemen met zijn buurvrouw, en emotieregulatie. Voorts heeft hij aangegeven dat hij goed kan “therapieën met zichzelf” en dat hij niet denkt dat anderen hem kunnen helpen.

De rechtbank concludeert dat uit het voorgaande blijkt dat verdachte een ambivalente houding heeft ten opzichte van eerdere diagnostiek en problematiek, alsmede de noodzaak van een ambulante behandeling.

De rechtbank vindt het zorgelijk dat er tijdens de schorsing van de voorlopige hechtenis twee meldingen over verdachte zijn gedaan. Daar komt bij dat het dossier aanwijzingen bevat dat verdachte op 6 april 2025 in het Amsterdamse Bos ook op andere momenten (seksueel) grensoverschrijdend gedrag heeft vertoond, waaronder masturberen.

Gelet op het voorgaande vindt de rechtbank het van belang dat een forse voorwaardelijke gevangenisstraf wordt opgelegd als stok achter de deur om verdachte ervan te weerhouden om in de toekomst opnieuw (soortgelijke) strafbare feiten te plegen.

De rechtbank is van oordeel dat gelet op alle hiervoor genoemde omstandigheden geen aanleiding bestaat bij de straftoemeting af te wijken van wat de officier van justitie heeft gevorderd, met uitzondering van een bevel tot dadelijke uitvoerbaarheid van de bijzondere voorwaarden. De rechtbank kan dit bevel geven indien er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat verdachte wederom een misdrijf zal begaan dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Daarvan is naar het oordeel van de rechtbank geen sprake.

De rechtbank vindt een taakstraf van 80 uren passend en geboden. Daarbij zal een gevangenisstraf worden opgelegd van 226 dagen waarvan, 200 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar. Aan de proeftijd zullen de bijzondere voorwaarden worden verbonden zoals geadviseerd door de reclassering, te weten; een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, meewerken aan het vinden en behouden van dagbesteding en meewerken aan huisbezoeken.

8. Toepasselijke wettelijke voorschriften

9. Beslissing