ECLI:NL:RBAMS:2026:10038

1. Het onderzoek ter terechtzitting

2. Tenlastelegging

3. Voorvragen

4. Waardering van het bewijs

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft geen bewijsverweer gevoerd.

Het oordeel van de rechtbank

Feiten en omstandigheden

De rechtbank gaat op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting van de volgende feiten en omstandigheden uit.

In de nacht van 14 op 15 januari 2023 is verdachte (hierna: [verdachte] ) met medeverdachten [medeverdachte 1] (hierna: [medeverdachte 1] ), [medeverdachte 2] (hierna: [medeverdachte 2] ), [medeverdachte 3] (hierna: [medeverdachte 3] ) en een onbekend gebleven persoon (hierna: NN1) uit geweest in Amsterdam. Onderweg naar het Centraal Station is de groep van verdachten een andere groep jongens tegengekomen. Deze andere groep bestond uit latere aangevers [aangever 1] en [aangever 2] en hun vrienden [naam 1] (hierna: [naam 1] ) en [naam 2] (hierna: [naam 2] ). De twee groepen raken met elkaar aan de praat en het contact begint gemoedelijk.

Op een gegeven moment begint de groep van verdachten met het verrichten van de volgende handelingen. NN1 pakt een vuilniszak uit een container en gooit deze door de lucht, waarna [verdachte] de zak wegschopt over de grond waardoor er vuilnis op de grond terechtkomt. [medeverdachte 1] geeft vervolgens een harde schop tegen de zak. In de buurt van het Leidseplein pakt [medeverdachte 3] een stoel en gooit deze door de lucht. Hij schopt vervolgens tegen de stoel. Ook [medeverdachte 1] schopt tegen de stoel en gooit er meermaals mee. Op het Koningsplein komt de groep verdachten een andere groep tegen. Deze andere groep – bestaande uit onder andere de onbekend gebleven personen NN2 en NN3 – was op dat moment bezig met het schoppen tegen vaste vuilniscontainers en het duwen tegen een haringkraam. De groep van verdachten loopt naar de andere groep toe en samen beginnen zij te juichen en te springen. [medeverdachte 1] rent vervolgens ook naar de haringkraam toe en schopt ertegenaan. NN2 schopt tegen een bromfiets en meermalen tegen een vaste vuilniscontainer. Ook schopt hij even later een scooter omver. NN3 springt met zijn schouder tegen een winkelraam en trapt er meermaals tegenaan. [medeverdachte 3] en NN2 trappen vervolgens ook richting winkelramen. [medeverdachte 1] trapt twee keer tegen een vuilnisbak. [medeverdachte 2] loopt ook naar deze vuilnisbak toe en schopt ertegenaan. [medeverdachte 1] schopt tegen een winkelraam aan en loopt vervolgens naar een scooter die op de grond ligt en springt erbovenop. NN3 schopt weer tegen een winkelraam aan en NN2 rent wederom tegen de haringkraam aan. [medeverdachte 3] springt ook tegen de haringkraam aan en [verdachte] geeft nog een schop tegen een tasje dat op de grond ligt. De groep van [aangever 1] en [aangever 2] kijkt van een afstandje naar het geweld. [aangever 1] zet de weggegooide stoel weg en de omgeschopte snorfiets weer rechtop. Daarna vervolgen de groepen hun weg.

Op een bepaald moment spreekt [aangever 1] de groep van verdachten aan op hun gedrag, waarna de situatie escaleert. [aangever 1] wordt vervolgens achtervolgd door [medeverdachte 3] en daarna door [verdachte] . [verdachte] slaat dan tegen het lichaam van [aangever 1] . Het lichaam van [aangever 1] wordt geraakt en beweegt naar achteren. [medeverdachte 3] pakt [aangever 1] vervolgens vast en samen belanden ze op de grond. Terwijl [aangever 1] op de grond ligt, schopt [verdachte] tegen zijn lichaam aan. Op dat moment komt [aangever 2] aanrennen. [aangever 2] geeft [verdachte] een duw, die daardoor op de grond komt. Hierna komt [aangever 1] overeind en rent weg. [aangever 1] wordt uiteindelijk weer ingehaald door [medeverdachte 1] en [medeverdachte 3] . [medeverdachte 3] en [medeverdachte 1] slaan [aangever 1] . [aangever 1] slaat daarop terug. [aangever 1] rent weg en wordt vervolgens meermaals tegen het lichaam geschopt door NN1. Uiteindelijk belandt [aangever 1] op de grond door een schop tegen zijn been van [medeverdachte 3] . [medeverdachte 3] haalt vervolgens vijf keer uit met zijn hand tegen het hoofd van [aangever 1] . Daarna schopt [medeverdachte 3] tegen het hoofd van [aangever 1] .

Ondertussen begeeft [medeverdachte 2] zich naar [aangever 2] . [medeverdachte 2] pakt [aangever 2] vast in een klem en geeft een knietje tegen zijn lichaam. [verdachte] schopt naar het lichaam van [aangever 2] . [medeverdachte 2] trekt [aangever 2] naar de grond en geeft hem een vijftal stoten op zijn lichaam. Hij gaat vervolgens bovenop [aangever 2] zitten en houdt hem vast op de grond. [verdachte] schopt naar het hoofd van [aangever 2] en tweemaal naar (de bovenzijde van) zijn lichaam. Ook haalt [verdachte] twee keer uit met zijn hand naar het lichaam van [aangever 2] . Vervolgens geeft hij wederom twee schoppen tegen de bovenzijde van het lichaam en nabij het hoofd van [aangever 2] . [medeverdachte 2] komt overeind en schopt dan tegen het been van [aangever 2] . Daarna loopt [verdachte] weg naar [aangever 1] . Wanneer [aangever 2] overeind probeert te komen en zich op zijn handen en voeten bevindt, schopt [medeverdachte 2] nogmaals naar [aangever 2] . Ondertussen is [medeverdachte 1] ook aangekomen bij [aangever 2] en stoot hij richting het hoofd van [aangever 2] . [aangever 2] komt achterover te vallen en belandt op zijn rug.

[medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] wenden zich vervolgens ook tot [aangever 1] . [verdachte] en [medeverdachte 1] schoppen beiden nog een keer naar het lichaam van [aangever 1] , die op dat moment nog op de grond ligt. Het lichaam van [aangever 1] schudt en komt in beweging door dit geweld. Intussen probeert [naam 2] het geweld een halt toe te roepen. Dit lukt waarna de groep verdachten wegloopt. [verdachte] , [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] worden even later staande gehouden door de politie. NN2 ontkomt aan de staandehouding.

Door de verbalisanten ter plaatse en getuige [naam 2] is letsel waargenomen op het gezicht van aangevers. [aangever 1] en [aangever 2] zijn op 16 respectievelijk 15 januari 2023 onderzocht door een arts. Bij [aangever 1] was sprake van een kneuzing van de nek. Bij [aangever 2] was sprake van een zwelling van de neus en rode schaafplekken op het hoofd tussen de haren.

Beide aangevers en getuige [naam 2] hebben verklaard dat aangevers zijn geslagen en meermaals tegen het hoofd zijn geschopt terwijl zij op de grond lagen.

Ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde (poging zware mishandeling)

4.3.2.1. Medeplegen

Voordat de rechtbank toekomt aan de vraag hoe bovengenoemde feiten en omstandigheden juridisch gekwalificeerd moeten worden, zal zij zich eerst buigen over de vraag of sprake is van medeplegen.

Voor een bewezenverklaring van medeplegen dient vast komen te staan dat sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking met een ander of anderen. Daarbij kan rekening worden gehouden met onder meer de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling en de rol in de uitvoering. De vraag wanneer de samenwerking zo nauw en bewust is geweest dat sprake is van medeplegen kan niet in algemene zin worden beantwoord, maar vergt een beoordeling van de concrete omstandigheden van het geval.

De rechtbank stelt voorop dat uit de hierboven vastgestelde feiten volgt dat verdachte en medeverdachten deel uitmaakten van dezelfde vriendengroep en in de aanloop naar, tijdens en na de ruzie met aangevers als één groep hebben opgetreden. Op het moment dat de situatie met aangever [aangever 1] escaleerde, nam verdachte, samen met (een deel van de) medeverdachten vrijwel direct, gelijktijdig en actief deel aan het geweld tegen beide aangevers. Verdachte en (een deel van de) medeverdachten pleegden in elkaars bijzijn geweld, ondersteunden elkaar daarbij, stemden hun handelen op elkaar af en volgden elkaar op in het geweld.

Voor wat betreft de rol van verdachte geldt dat hij zich niet heeft gedistantieerd van het geweld of iets heeft gedaan om erger te voorkomen, ook niet toen aangevers weerloos op de grond lagen. In tegendeel: verdachte draagt op verschillende momenten wezenlijk bij aan het geweld. Zo schopt verdachte meerdere keren naar het hoofd en lichaam van aangever [aangever 2] terwijl hij door medeverdachte [medeverdachte 2] op de grond wordt vastgehouden. Ook slaat hij aangever [aangever 1] en schopt hij hem en meermaals tegen het lichaam. Op het einde vertrekt verdachte gelijktijdig met de medeverdachten. Uit dit verloop van de handelingen volgt dat sprake is van een opzettelijke gezamenlijke uitvoering van geweld. Het is duidelijk dat verdachte nauw en bewust met medeverdachten heeft samengewerkt en dat hij een wezenlijke bijdrage aan het toegepaste geweld tegen beide aangevers heeft geleverd. Er kan daarom gesproken worden van medeplegen ten aanzien van het geweld jegens beide aangevers.

4.3.2.2. Bewijsoverweging poging zware mishandeling

De volgende vraag die de rechtbank dient te beantwoorden is of voornoemde feiten en omstandigheden een poging tot zware mishandeling opleveren.

Voor een bewezenverklaring van een strafbare poging tot zware mishandeling is vereist dat verdachte (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. De rechtbank stelt voorop dat het dossier geen aanwijzing biedt dat verdachte vol opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Hierdoor kan niet worden vastgesteld dat verdachte willens en wetens zwaar lichamelijk letsel heeft willen toebrengen.

Er kan echter ook sprake zijn van voorwaardelijk opzet. Voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg is aanwezig indien de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dit gevolg zal intreden. De beantwoording van de vraag of een gedraging de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven roept, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij komt betekenis toe aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht. Het zal in alle gevallen moeten gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten.

Uit de weergegeven feiten en omstandigheden blijkt dat verdachte en medeverdachten meermaals geslagen en geschopt hebben tegen en richting het hoofd en lichaam van aangevers, terwijl aangevers op de grond lagen. Dat dit gericht en met kracht is gebeurd blijkt uit het geconstateerde letsel bij aangevers en de – door de politie – omschreven fysieke impact van de geweldshandelingen op aangevers.

De rechtbank overweegt dat het handelen van verdachte en medeverdachten, met name het stoten en schoppen tegen het hoofd van aangevers, naar algemene ervaringsregels de aanmerkelijke kans in het leven roept dat zij daardoor zwaar lichamelijk letsel zouden oplopen. Het is immers een feit van algemene bekendheid dat het hoofd, waar zich onder meer de slaap, maar ook delen van het gezicht zoals kaak, oogkas en jukbeen bevinden, een kwetsbaar lichaamsdeel betreft. De kans op zwaar lichamelijk letsel was in de gegeven omstandigheden ook voorzienbaar.

Naar het oordeel van de rechtbank zijn de gedragingen van verdachte en medeverdachten naar hun uiterlijke verschijningsvormen zozeer gericht geweest op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, dat het niet anders kan zijn dan dat zij de aanmerkelijke kans daarop ook bewust hebben aanvaard. De rechtbank wijst in dit kader op de aard en de intensiteit van het geweld tegen aangevers. Er was sprake van een explosie van geweld, waarin verdachten elkaar hebben versterkt, ondersteund en opgevolgd in de geweldshandelingen en deze ook op elkaar hebben afgestemd. Zelfs op het moment dat aangevers zich in een weerloze positie op de grond bevonden of aldaar werden vastgehouden, werd het ernstige geweld onverminderd voortgezet.

De rechtbank acht daarmee bewezen dat verdachte voorwaardelijk opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel van aangevers, zoals onder feit 1 ten laste is gelegd.

Ten aanzien van het onder 2 tenlastegelegde (openlijke geweldpleging)

Blijkens de wetsgeschiedenis is van het in vereniging (openlijk) plegen van geweld sprake indien verdachte een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld. Enerzijds is het enkel getalsmatig versterken van een groep niet voldoende, anderzijds is het plegen van een gewelddadige handeling niet nodig, maar kan de significante of wezenlijke bijdrage ook bestaan uit bijvoorbeeld vocale aanmoedigingen. Van een significante en wezenlijke bijdrage kan ook sprake zijn wanneer verdachte, zonder aan de geweldpleging deel te nemen, die geweldpleging heeft bevorderd.

4.3.3.1. Openlijke geweldpleging tegen personen

Gelet op de geschetste feiten en omstandigheden en hetgeen overwogen over medeplegen komt de rechtbank tot een bewezenverklaring van de onder 2 ten laste gelegde openlijke geweldpleging tegen [aangever 1] en [aangever 2] . Vastgesteld is immers dat verdachte als medepleger een bijdrage van voldoende gewicht heeft geleverd aan het geweld tegen aangevers. Nu de gedragingen in het openbaar hebben plaatsgevonden is ook het openlijk handelen gegeven.

Er is sprake van eendaadse samenloop tussen de onder 1 ten laste gelegde poging zware mishandeling in vereniging en de onder 2 ten laste gelegde openlijke geweldpleging tegen personen.

4.3.3.2. Openlijke geweldpleging tegen goederen

De rechtbank is van oordeel dat ook de onder 2 ten laste gelegde openlijke geweldpleging tegen goederen bewezen kan worden. De rechtbank baseert dit oordeel op de bekennende verklaring van verdachte en het proces-verbaal waarin de camerabeelden zijn omschreven.

Conclusie

Uit het voorgaande volgt dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van een poging zware mishandeling en aan openlijke geweldpleging tegen personen en goederen.

5. Bewezenverklaring

- die [aangever 1] terwijl hij op de grond lag meermalen met kracht tegen het hoofd heeft gestompt en met kracht tegen het hoofd heeft geschopt en meermalen met kracht tegen het lichaam heeft geschopt en

- die [aangever 2] terwijl hij op de grond lag meermalen met kracht tegen het lichaam heeft gestompt en op de grond vastgedrukt heeft gehouden en meermalen met kracht tegen het lichaam heeft geschopt en met kracht tegen het hoofd heeft gestompt en met kracht tegen het hoofd heeft geschopt, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

- die [aangever 1] meermalen tegen het hoofd en het lichaam te slaan en hem tegen een been te schoppen en terwijl die [aangever 1] op de grond ligt hem meermalen met kracht tegen het hoofd te stompen en met kracht tegen het hoofd te schoppen en meermalen met kracht tegen het lichaam te schoppen en

- die [aangever 2] vast te pakken en een knietje te geven en hem tegen het lichaam te schoppen en terwijl die [aangever 2] op de grond ligt hem meermalen met kracht tegen het lichaam te stompen en op de grond vastgedrukt te houden en meermalen met kracht tegen het lichaam te schoppen en met kracht tegen het hoofd te stompen en met kracht tegen het hoofd te schoppen en door meermalen met die stoel te gooien en tegen die stoel te schoppen en meermalen tegen die winkelruiten te slaan en te schoppen en daar tegenaan te springen en meermalen tegen die haringkraam te schoppen en tegen die snor- en bromfietsen te schoppen en deze omver te schoppen en daarop te springen en meermalen tegen die vuilniscontainers en -bakken te schoppen en met die vuilniszak te gooien en tegen die vuilniszak te trappen.

6. De strafbaarheid van de feiten

7. De strafbaarheid van verdachte

8. Motivering van de straf en maatregel

Eis van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door haar bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 90 dagen waarvan 67 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren, en een taakstraf van 210 uren subsidiair 105 dagen hechtenis.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft verzocht bij het bepalen van de straf rekening te houden met de samenloop van de feiten en de overschrijding van de redelijke termijn. Verder is de raadsman van mening dat gelet op het tijdsverloop de oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf geen enkel doel meer dient. Bovendien was verdachte ten tijde van de feiten net achttien, heeft hij gezondheidsproblemen en heeft hij vóór en na de ten laste gelegde feiten geen misdrijven gepleegd. Om die redenen wordt verzocht om te volstaan met de oplegging van een taakstraf.

Het oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder de feiten zijn begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.

De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Ernst van het feit

Verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling van twee slachtoffers en aan openlijke geweldpleging tegen personen en goederen. Slachtoffer [aangever 1] , dat de groep verdachten terecht aansprak op hun asociale en gewelddadige gedrag tegen goederen, moest dat bekopen met een explosie van geweldshandelingen tegen hem en zijn vriend [aangever 2] . Beide slachtoffers zijn, terwijl zij weerloos op de grond lagen, meermaals tegen het hoofd en lichaam geslagen en geschopt door verdachte en medeverdachten. Zij hebben hierdoor letsel opgelopen. Verdachte heeft door zijn handelen zinloos en op grove wijze inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de slachtoffers. Een zo gewelddadige aanval op het lijf is in de eerste plaats voor de slachtoffers bijzonder beangstigend. De rechtbank rekent hem dat aan. Daarnaast is een dergelijk gewelddadig optreden in het openbaar zeer schokkend voor het publiek en in het bijzonder voor de ooggetuigen. Het versterkt in de maatschappij levende gevoelens van onveiligheid en angst en verstoort de openbare orde. Omdat de openlijke geweldpleging letsel tot gevolg heeft gehad bij aangevers, is de wettelijke strafverzwaringsgrond van artikel 141 lid 2 onder 1 van het Wetboek van Strafrecht aan de orde. De rechtbank rekent het verdachte ook in strafverzwarende zin aan dat hij de feiten onder invloed van alcohol heeft gepleegd

De persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 25 juni 2026. Daaruit volgt dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor soortgelijke strafbare feiten. De rechtbank houdt rekening met het feit dat verdachte na het plegen van de bewezenverklaarde feiten is veroordeeld voor een ander strafbaar feit, waardoor artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht van toepassing is. De rechtbank houdt bij het bepalen van de straf ook rekening met wat verdachte ter zitting heeft aangevoerd over zijn persoonlijke omstandigheden.

De rechtbank houdt in strafverminderende zin rekening met de jonge leeftijd van verdachte, die ten tijde van de bewezenverklaarde feiten net achttien jaar was.

De redelijke termijn

De rechtbank constateert dat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn van berechting als bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens (EVRM). Verdachte is op 11 november 2023 voor het eerst verhoord. Op dat moment is de redelijke termijn gaan lopen. De redelijke termijn is dus met ruim 9 maanden overschreden. De rechtbank zal dit verdisconteren in de straf.

Strafoplegging

Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank gelet op de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) en straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd. De rechtbank houdt in strafverminderende zin naast de overschrijding van de redelijke termijnrekening met de eendaadse samenloop van de poging zware mishandeling in vereniging en de openlijke geweldpleging tegen personen.

Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf van 30 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 1 jaar en een taakstraf van 200 uur subsidiair 100 dagen hechtenis, passend en geboden. Het voorwaardelijke strafdeel strekt ertoe verdachte ervan te weerhouden zich in de toekomst opnieuw aan het plegen van strafbare feiten schuldig te maken. De rechtbank komt tot een lagere gevangenisstraf dan door de officier van justitie is gevorderd, omdat zij, gelet op het tijdsverloop, het niet opportuun acht om aan verdachte een langere of (deels) onvoorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen.

9. Toepasselijke wettelijke voorschriften

10. Beslissing