ECLI:NL:RBAMS:2026:3103

1. Onderzoek ter terechtzitting

2. Tenlastelegging

3. Waardering van het bewijs

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich ten aanzien van zaak A op het standpunt gesteld dat verdachte dient te worden vrijgesproken van de poging tot doodslag en zware mishandeling van [slachtoffer 1] (onder feit 1 primair en subsidiair tenlastegelegd). Verdachte dient verder integraal te worden vrijgesproken van het onder feit 2 tenlastegelegde.

Verdachte dient te worden veroordeeld voor de poging tot zware mishandeling van [slachtoffer 1] (het onder feit 1 meer subsidiaire tenlastegelegde).

Ten aanzien van zaak B heeft de officier van justitie gevorderd om verdachte te veroordelen voor diefstal en hem vrij te spreken van het tenlastegelegde geweld nu daar geen steunbewijs voor is in het dossier.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft ten aanzien van zaak A primair verzocht verdachte integraal vrij te spreken van het tenlastegelegde nu opzet, ook het voorwaardelijk opzet, ontbreekt. De inhoud van het dossier is niet eenduidig en er zijn meerdere verklaringen die heel wisselend zijn. Verdachte is ervan overtuigd dat [slachtoffer 1] kennelijk per abuis is geraakt met het mes, en dat [slachtoffer 2] met het mes is geraakt terwijl verdachte zich aan het afweren was en weg wilde uit de woning. Subsidiair sluit de raadsvrouw zich aan bij de officier van justitie wat betreft het verzoek om verdachte vrij te spreken van het onder van feit 1 primair en subsidiair en het onder feit 2 tenlastegelegde. Ten aanzien van de kwalificatie voor het meer of meest subsidiair tenlastegelegde (poging tot zware mishandeling of mishandeling) heeft de raadsvrouw zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Ten aanzien van zaak B heeft de raadsvrouw primair verzocht om verdachte vrij te spreken van de tenlastegelegde diefstal omdat het oogmerk om de telefoon zich wederrechtelijk toe te eigenen ontbreekt. Verdachte wilde de telefoon niet houden maar weer teruggeven als de aangever zijn wisselgeld zou brengen. Subsidiair heeft de raadsvrouw verzocht om verdachte vrij te spreken van de strafverzwarende geweldshandeling nu dit niet door bewijsmiddelen wordt ondersteund.

Oordeel van de rechtbank

Zaak A – Geweldsincident in woning

Feiten en omstandigheden

De rechtbank gaat op grond van de bewijsmiddelen die in bijlage II zijn opgenomen uit van het volgende.

Op 12 mei 2024 heeft in een woning, een klein eenkamerappartement van aangever [slachtoffer 2] aan de [adres] , een confrontatie plaatsgevonden tussen verdachte en [slachtoffer 2] . Voorafgaand aan de confrontatie hebben de drie mannen sterke drank (whisky) gekocht en hier samen van gedronken. Verdachte had al verschillende glazen bier gedronken en een joint gerookt. Aangever [slachtoffer 1] is op een later moment naar de woning gekomen en had geen alcohol gedronken. Tijdens de confrontatie heeft verdachte een machete gepakt die in de woning aanwezig was. De machete had een totale lengte van 60-65 centimeter met een lemmet van ongeveer 45-50 cm lang. Het lemmet was voorzien van twee snijzijdes, waarvan één gekarteld. Toen verbalisanten ter plaatse kwamen troffen zij bij de woning aangever [slachtoffer 2] aan met diverse verwondingen aan zijn linkerhand, en aangever [slachtoffer 1] met een snee op zijn voorhoofd, boven zijn rechter wenkbrauw. Verbalisanten zagen in de woning diverse bloedvlekken op de vloer, muur en meubilair en zagen dat er naast de bank een hoes van een machete lag. Buiten de woning hebben verbalisanten op de Agatha Christiesingel bij de Boston Corner perceel 26, verdachte liggend op een bankje aangetroffen. Verbalisanten hebben daar ook een machete met bloed gevonden die naast verdachte op de grond lag.

Letsel [slachtoffer 1]

Uit het dossier blijkt dat [slachtoffer 1] vier dagen na het geweldsincident door een arts is onderzocht en als gevolg van het geweldsincident letsel heeft opgelopen. Uit de Letselrapportage van de Forensisch Geneeskundige van de GGD van 16 mei 2024 volgt dat op het voorhoofd, rechts van het midden, boven de rechter wenkbrauw een genezende snijverwonding met korstvorming zichtbaar was, en dat een litteken zichtbaar zou kunnen blijven. Het betreft een snijwond van 2 à 3 centimeter met een geschatte genezingsduur van 3 weken.

Letsel [slachtoffer 2]

Uit het dossier blijkt dat [slachtoffer 2] vier dagen na het geweldsincident door een arts is onderzocht en als gevolg van het geweldsincident letsel heeft opgelopen. Uit de Letselrapportage van de Forensisch Geneeskundige van de GGD van 16 mei 2024 volgt dat bij [slachtoffer 2] op verschillende plekken genezende verwondingen zichtbaar waren. Het letsel betreft met name onderhuidse bloeduitstortingen en genezende huidbeschadigingen.

Vrijspraak van poging doodslag en zware mishandeling [slachtoffer 1] - feit 1 primair en subsidiair

De rechtbank is met de officier van justitie en de verdediging van oordeel dat niet bewezen kan worden verklaard dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een poging tot doodslag of aan zware mishandeling, zoals primair en subsidiair ten laste is gelegd. Zij overweegt daartoe het volgende.

Voor het aannemen van een poging tot doodslag dient verdachte (voorwaardelijk) opzet op de dood te hebben gehad. Voorwaardelijk opzet op de dood is aanwezig indien de kans dat de dood als gevolg van het handelen van verdachte zou intreden aanmerkelijk was en verdachte die kans ten tijde van zijn handelen bewust heeft aanvaard.

Niet is gebleken dat de snijzijdes van de machete scherp waren, noch hoe verdachte ten opzichte van de overige aanwezigen in de woning stond of hoe hij de machete vast had en hanteerde. Behalve [slachtoffer 1] waren de aanwezigen onder invloed en de afgelegde verklaringen verschillen van elkaar, ook verklaringen die door dezelfde persoon zijn afgelegd. De rechtbank stelt op basis van de verklaringen in het dossier vast dat verdachte in de woning met een machete een zwaaiende beweging heeft gemaakt en daarbij [slachtoffer 1] kennelijk net op diens voorhoofd heeft geraakt en daarbij een snijwond heeft veroorzaakt. Niet is gebleken dat verdachte [slachtoffer 1] vol heeft willen en kunnen raken met de machete. Er kan dan ook niet worden vastgesteld dat door het zwaaien met de machete een aanmerkelijke kans op de dood aanwezig was. Verdachte zal dan ook worden vrijgesproken van poging doodslag.

Voor het aannemen van zware mishandeling moet er sprake zijn van het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel als bedoeld in artikel 82 van het Wetboek van Strafrecht.

Op basis van de foto van het letsel, de letselverklaring en de waarneming van de rechter-commissaris tijdens het getuigenverhoor op 15 april 2025 dat [slachtoffer 1] naar een zichtbaar litteken op zijn voorhoofd wijst, kan worden vastgesteld dat [slachtoffer 1] een blijvend litteken op zijn voorhoofd aan het geweld heeft overgehouden. In hoeverre er voor [slachtoffer 1] sprake is van een ontsierend litteken blijkt echter niet uit het dossier. Gelet hierop kan de rechtbank niet vaststellen dat er sprake is van zwaar lichamelijk letsel. Verdachte zal daarom ook hiervan worden vrijgesproken.

Vrijspraak feit 2

De rechtbank is met de officier van justitie en de verdediging van oordeel dat niet bewezen kan worden verklaard dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder feit 2 tenlastegelegde. De wisselende verklaringen van [slachtoffer 2] over wat er in de woning is gebeurd en in welke volgorde maken dat het niet mogelijk is om vast te stellen welke bewegingen verdachte met de machete richting [slachtoffer 2] heeft gemaakt. Hierdoor kan de rechtbank niet vaststellen dat verdachte richting [slachtoffer 2] stekende of zwaaiende bewegingen heeft gemaakt. In het verlengde hiervan kan de rechtbank ook niet vaststellen hoe en op welk moment de verwondingen bij [slachtoffer 2] zijn ontstaan. Gelet hierop komt de rechtbank tot het oordeel dat niet wettig en overtuigend kan worden bewezen dat de verwondingen van [slachtoffer 2] opzettelijk door verdachte met de machete zijn toegebracht. Verdachte zal daarom integraal van feit 2 worden vrijgesproken.

Bewezenverklaring poging tot zware mishandeling (feit 1 meer subsidiair)

De rechtbank is van oordeel dat op grond van de in bijlage II genoemde bewijsmiddelen wel kan worden bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het meer subsidiair

ten laste gelegde poging tot zware mishandeling van [slachtoffer 1] .

Verdachte heeft een zwaaiende beweging met de machete gemaakt richting [slachtoffer 1] . Daarbij heeft verdachte [slachtoffer 1] op diens voorhoofd geraakt en snijwond toegebracht. [slachtoffer 1] heeft bij de politie en bij de rechter-commissaris steeds verklaard dat, op het moment dat hij bij de voordeur stond, hij zag dat verdachte aan het zwaaien was met een groot mes. [slachtoffer 1] heeft verklaard dat [slachtoffer 2] op een gegeven moment tussen hem en verdachte in stond om hem, [slachtoffer 1] , te beschermen en dat verdachte een zwaai in de richting van hem en [slachtoffer 2] maakte waarna hij met het mes op zijn hoofd werd geraakt. Verdachte heeft ook niet ontkend dat het letsel bij [slachtoffer 1] door het zwaaien met de machete kan zijn ontstaan.

Voorwaardelijk opzet

Om tot een bewezenverklaring van poging tot zware mishandeling te komen, is vereist dat het opzet van verdachte erop gericht was om aan [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen. De rechtbank ziet geen aanwijzingen in het dossier dat verdachte vol opzet had in die zin dat het zijn bedoeling was om [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen.

De rechtbank acht wel bewezen dat verdachte het voorwaardelijk opzet had om [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen.

Verdachte heeft eerst de machete, een steekwapen, uit het foudraal getrokken en aldus de snijkanten van de machete ontbloot. Verdachte heeft vervolgens, in de woning, met de machete een zwaaiende beweging in de richting van [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] gemaakt, waardoor [slachtoffer 1] op zijn voorhoofd is geraakt. De rechtbank is van oordeel dat verdachte aldus bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat [slachtoffer 1] hierdoor ernstig verwond kon raken. Het iemand met een machete raken, steken of snijden in het gezicht kan makkelijk leiden tot zwaar lichamelijk letsel. Dat het toegebrachte letsel niet als zwaar lichamelijk letsel wordt aangemerkt, maakt dat sprake is van een poging hiertoe.

Zaak B – Diefstal telefoon

Bewezenverklaring diefstal, vrijspraak gebruik van geweld

Aangever [slachtoffer 3] heeft op 23 juli 2023 aangifte gedaan van diefstal van zijn telefoon. Hij heeft bij de politie verklaard dat hij bij zijn auto stond te bellen, bij parkeergarage P24 in de Bijlmer. Hij hoorde een man tegen iemand anders zeggen dat hij richting Gein moest. Deze man liep naar de aangever toe, pakte zijn arm hard vast, trok vervolgens zijn telefoon uit zijn hand en rende hard weg, richting de Hoogoorddreef. De aangever heeft een signalement gegeven waarna de politie verdachte heeft aangehouden. Bij fouillering van verdachte is een telefoon aangetroffen. De politie heeft twee keer het nummer van de aangever gebeld en de aangetroffen telefoon werd beide keren gebeld. Hierop is verdachte aangehouden.

Verdachte heeft bekend dat hij de telefoon heeft weggenomen. Hij heeft hierover verklaard dat hij bij een snorder in de auto is gestapt, en dat de snorder hem naar huis zou brengen in Gein. Hij heeft de snorder geld gegeven en de snorder wilde hem vervolgens het wisselgeld niet teruggeven. De telefoon van de snorder lag in de auto in de middenconsole. Verdachte pakte toen de telefoon en zei tegen de snorder dat hij de telefoon bij hem thuis kon ophalen. Hij liep toen rustig weg en is niet weggerend. De snorder weet zijn adres.Hij heeft hem verder niet aangeraakt.

De raadsvrouw heeft aangevoerd dat het oogmerk om de telefoon zich wederrechtelijke toe te eigenen ontbrak.

Gelet op de aangifte en de verklaring van verdachte dat hij de telefoon uit de auto heeft weggenomen, acht de rechtbank bewezen dat verdachte de telefoon van de aangever heeft weggenomen met het oogmerk om die zich wederrechtelijk toe te eigenen. Dat, zoals door verdachte is verklaard, hij de telefoon zou teruggeven als de aangever hem zijn geld kwam teruggeven, maakt niet dat geen sprake is van dat oogmerk. Verdachte heeft immers de telefoon, zonder overleg of afspraak met de aangever, weggenomen met de bedoeling die te houden als aangever hem niet zou komen ophalen. De rechtbank verwerpt het verweer van de verdediging.

De rechtbank acht evenals de officier van justitie en de verdediging niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte bij de diefstal geweld tegen aangever heeft gebruikt. Daarvoor bevinden zich in het dossier onvoldoende bewijsmiddelen, zodat verdachte van dit deel zal worden vrijgesproken.

4. Bewezenverklaring

5. Strafbaarheid van de feiten en van verdachte

6. De strafmotivering

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 3 dagen, gelijk aan de duur van het voorarrest, en een taakstraf van 200 uren, waarvan 80 uren voorwaardelijk met een proeftijd van 1 jaar wordt opgelegd, onder de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden.

Strafmaatverweer van de verdediging

De raadsvrouw heeft de rechtbank verzocht om bij bewezenverklaring rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte. Verdachte heeft de afgelopen jaren aan zichzelf gewerkt en beschikt inmiddels over een zelfstandige woning. Inmiddels is er ook behoorlijk wat tijd verstreken en is verdachte niet gerecidiveerd. Ook heeft verdachte recent een baan gevonden. Gelet op al deze omstandigheden meent de verdediging dat een geheel voorwaardelijke straf met een proeftijd van 1 jaar passend is, onder de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden. Subsidiair heeft de raadsvrouw verzocht een onvoorwaardelijke straf conform de voorlopige hechtenis op te leggen en eventueel een voorwaardelijke straf of een werkstraf.

Oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.

Ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling van het slachtoffer [slachtoffer 1] door met een machete in de richting van het hoofd van het slachtoffer te zwaaien, waardoor het slachtoffer een snijwond op zijn voorhoofd heeft opgelopen en daar een blijvend litteken aan heeft overgehouden. Verdachte heeft door zijn handelen een inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer. Een slachtoffer, dat verder niets met de ruzie in de woning van [slachtoffer 2] te maken had. Verdachte heeft door een machete te pakken en daarmee te zwaaien terwijl hij (veel) whisky had gedronken zeer gevaarlijk gehandeld. Dat het slachtoffer relatief licht letsel aan het feit heeft overgehouden is niet aan het handelen van verdachte te denken en is een kwestie van geluk geweest. Het had erger kunnen aflopen met het slachtoffer en er hadden ook andere personen die op dat moment in de woning aanwezig waren geraakt kunnen worden. Dergelijke geweldsdelicten zorgen in zijn algemeenheid voor gevoelens van onveiligheid in de samenleving. Verdachte heeft op de zitting geen verantwoordelijkheid genomen voor zijn handelen, maar enkel verwezen naar de bedreiging die hijzelf in de woning zou hebben ervaren.

Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan diefstal van een mobiele telefoon. Hierdoor heeft de verdachte er blijk van gegeven geen respect te hebben voor het eigendom van een ander. Verdachte heeft kennelijk alleen oog gehad voor zijn eigen belangen en zich geen enkele rekenschap gegeven van de gevolgen van zijn handelen voor de eigenaar van de telefoon.

Uitgangspunt voor de strafoplegging

Bij het bepalen van de op te leggen straf beoogt de rechtbank recht te doen aan de ernst van de feiten en de gevolgen daarvan voor de slachtoffers, rekening houdend met wat in soortgelijke zaken wordt opgelegd en de landelijke oriëntatiepunten voor zware mishandeling en diefstal. Het oriëntatiepunt bij een poging zware mishandeling met gebruik van een mes is een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van rond de vier maanden. Voor een diefstal van een mobiele telefoon bestaan er geen oriëntatiepunten.

Persoon van verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 18 februari 2026. Verdachte is in het verleden niet eerder veroordeeld voor geweldsdelicten of diefstal. Verdachte is na het begaan van de bij dit vonnis bewezenverklaarde feiten, op 4 juni 2024, door deze rechtbank veroordeeld tot een taakstraf van 30 uren voor een Opium-delict. De rechtbank zal daarom rekening houden met welke straf zou zijn opgelegd als deze zaken gelijktijdig zouden zijn behandeld (artikel 63 Wetboek van Strafrecht).

Reclasseringsrapport

De rechtbank heeft kennisgenomen van het advies van Reclassering Inforsa Nederland van 5 januari 2026. Verdachte staat sinds medio mei 2024 in het kader van schorsing van de preventieve hechtenis sinds onder toezicht bij Reclassering Inforsa. De reclassering schrijft dat zij niet kunnen uitsluiten dat het alcoholgebruik van verdachte van invloed is geweest op het (delict)gedrag. Verdachte heeft in het kader van het schorsingstoezicht een leefstijltraining gevolgd om zijn alcoholgebruik bespreekbaar en beheersbaar te maken. Volgens de reclassering zijn er momenteel geen aanwijzingen dat er sprake is van problemen met middelengebruik of van structurele problemen met agressiehantering of impulsbeheersing. Verdachte heeft in samenwerking met HVO Querido en de reclassering stabiliteit weten te creëren op diverse leefgebieden. Zo heeft hij een ‘omklapwoning’ gekregen die mogelijk op zijn naam overgeschreven kan worden. Daarnaast is er sprake van een stabiele financiële situatie, heeft hij een gezonde relatie en een goed contact met zijn familie. Deze leefgebieden worden door de reclassering als beschermende factoren aangemerkt. Op de zitting is naar voren gekomen dat verdachte recent een baan bij de McDonald’s heeft gevonden waar hij binnenkort zal starten met werken. De reclassering schat in dat het beschikken over werk zal bijdragen aan meer structuur, maar ook een recidive beperkend effect kan hebben. Dat verdachte in het kader van het schorsingstoezicht aan zichzelf heeft gewerkt en het op dit moment goed met hem gaat is op de zitting bevestigd door zijn persoonlijk begeleider bij HVO Querido. Ook zijn jobcoach bij de gemeente Amsterdam heeft in een e-mail toegelicht dat het op dit moment goed gaat met verdachte.

De reclassering geeft verder in haar advies aan dat voortzetting van het toezicht geïndiceerd is en kan dienen als ‘stok achter de deur’ om zich aan de afspraken met de hulpverlening te blijven houden. De reclassering adviseert een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen met als bijzondere voorwaarden een meldplicht bij reclassering, ambulante behandeling, begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en meewerken aan middelencontrole.

Op de zitting heeft verdachte verklaard verder te willen werken aan het op orde krijgen van zijn leven en gemotiveerd te zijn om mee te werken aan de bijzondere voorwaarden en al hetgeen de reclassering nodig acht.

De op te leggen straf

De rechtbank overweegt dat de ernst van de feiten in beginsel een forse onvoorwaardelijke gevangenisstraf rechtvaardigen. Het feit dat verdachte ruim 22 maanden onder schorsingstoezicht heeft gestaan en aantoonbaar gemotiveerd lijkt om zijn leven te verbeteren, maakt het echter niet opportuun om verdachte nu de gevangenis in te sturen. De rechtbank ziet in de persoonlijke omstandigheden van verdachte reden om hem een kans te geven door hem een forse taakstraf op te leggen met een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden. Zowel de maatschappij als de verdachte lijken daarbij meer gediend dan bij het opleggen van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

De rechtbank constateert dat het taakstrafverbod van toepassing is, gelet op artikel 22b, tweede lid, onder 1, van het Wetboek van Strafrecht. Dit betekent dat niet enkel een taakstraf aan verdachte kan worden opgelegd. Alles afwegende is de rechtbank van oordeel dat, conform de strafeis, een gevangenisstraf voor de duur van 3 dagen, met aftrek van voorarrest en een taakstraf voor de duur van 200 uren, waarvan 80 uren voorwaardelijk met een proeftijd van 1 jaar, passend en geboden is. Aan het voorwaardelijk strafdeel verbindt de rechtbank de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden.

7. Beslag

8. Ten aanzien van de benadeelde partij

9. Toepasselijke wettelijke voorschriften

10. Beslissing

- 1 STK Mes (Omschrijving: PL1300-2024111720-G6500946, Machete mes)- 1 STJ Foudraal van machete (Omschrijving: PL1300-2024111720-G6500947, Hoes)

- 1 STK Hakmes (Omschrijving: PL1300-2024111720-G6500948)