ECLI:NL:RBAMS:2026:3995

1. Het onderzoek ter terechtzitting

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 3 april 2026.

2. Beschuldiging

Aan verdachte is – kort gezegd – ten laste gelegd dat hij zich in de periode van 1 april 2025 tot en met 10 mei 2025 in Amsterdam, althans in Nederland, heeft schuldig gemaakt aan

3. Waardering van het bewijs

Het standpunt van de officier van justitie

Gelet op de bekennende verklaring van verdachte ten aanzien van het onder 2 tenlastegelegde heeft de officier van justitie gerekwireerd tot een bewezenverklaring, met partiële vrijspraak voor een deel van de ten laste gelegde periode. De officier van justitie acht de periode van 18 april 2025 tot en met 10 mei 2025 bewezen.

Ten aanzien van het onder 3 ten laste gelegde heeft de officier van justitie tot bewezenverklaring gerekwireerd voor de periode van 18 april 2025 tot en met 10 mei 2025. Er is sprake van een voltooide dwang, omdat aangeefster zich genoodzaakt voelde te reageren en haar locatiegegevens te delen, vanwege de inhoud van de berichten die verdachte aan aangeefster en haar familie en vrienden heeft gestuurd.

Daarnaast acht de officier van justitie het onder 1 tenlastegelegde ook bewezen voor de periode van 18 april 2025 tot en met 10 mei 2025. De verdachte heeft aangeefster en haar familie en vrienden gedurende deze periode via verschillende accounts stelselmatig berichten gestuurd en is rond haar woning geweest.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft ten aanzien van feit 1 vrijspraak bepleit, omdat er geen sprake is van stelselmatigheid. Subsidiair heeft de raadsvrouw partiële vrijspraak bepleit ten aanzien van de ten laste gelegde periode en het zich ophouden rond de woning.

Ten aanzien van feiten 2 en 3 heeft de raadsvrouw zich op het standpunt gesteld dat verdachte partieel moet worden vrijgesproken van een deel van de ten laste gelegde periode.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat op grond van de bewijsmiddelen, zoals opgenomen in bijlage II bij dit vonnis, wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde feiten. De rechtbank overweegt in het bijzonder het volgende.

Feit 2 - Bedreiging

Verdachte heeft bekend dat hij degene is geweest die de berichten zoals opgenomen in de tenlastelegging naar aangeefster en een vriendin van haar heeft gestuurd. De rechtbank stelt op basis van de inhoud van de berichten vast dat deze berichten van zodanige aard zijn en onder zodanige omstandigheden zijn gestuurd dat bij aangeefster redelijke vrees kon ontstaan dat verdachte daad bij het woord zou voegen. Uit de verklaringen van aangeefster blijkt dat zij inderdaad bang is geweest dat verdachte haar iets aan zou doen.

Ten aanzien van de tenlastegelegde periode zal de rechtbank partieel vrijspreken. Het bericht “Als zij niet in 1 min op mij reageert zet ik een granaat in dr brievenbus” is op 18 april 2025 naar een vriendin van aangeefster gestuurd. De andere bedreigingen zijn daarna, doch voor de aanhouding van verdachte op 10 mei 2025, door verdachte gestuurd.

Feit 1 - Belaging

Verdachte heeft ontkend dat hij zich rond de woning van aangeefster heeft opgehouden. Aangeefster heeft verklaard dat verdachte haar een foto heeft gestuurd waaruit blijkt dat hij in haar straat was. Zij heeft vanuit haar huis de auto gezien waarin verdachte dezelfde dag in de buurt van de woning van aangeefster is aangehouden. Getuige [naam getuige] heeft verklaard dat zij die dag bij aangeefster thuis was en dat zij, kijkend uit het raam, de persoon in de auto heeft herkend als verdachte. Op basis hiervan stelt de rechtbank vast dat verdachte zich rond de woning van aangeefster heeft opgehouden.

Aangeefster heeft verklaard dat zij wekenlang continu berichten van verdachte kreeg. Zij heeft geprobeerd het contact te verbreken door verdachte te blokkeren. Dat is niet gelukt, omdat verdachte meermaals nieuwe accounts heeft aangemaakt. Wanneer aangeefster niet (op tijd) reageerde, stuurde hij berichten naar familie en vrienden van aangeefster. Volgens verdachte was het contact wederzijds. Uit de inhoud en de intensiteit van de berichten en het feit dat hij, wanneer aangeefster niet (op tijd) reageerde, personen in de omgeving van aangeefster berichten stuurde en nieuwe accounts aanmaakte toen aangeefster hem blokkeerde, leidt de rechtbank echter af dat sprake is van een wederrechtelijke inbreuk op haar persoonlijke levenssfeer. Uit de strekking van de berichten blijkt dat verdachte het oogmerk had om aangeefster te dwingen iets te doen, te dulden en vrees aan te jagen. Het was immers de bedoeling dat aangeefster op zijn berichten moest reageren, dat zij het ontvangen van zijn berichten moest onder ondergaan en dat haar, gelet op de bedreigende strekking van sommige berichten, vrees werd aangejaagd.

De rechtbank is van oordeel dat de aard en de hoeveelheid berichten, het zich rond de woning van aangeefster ophouden en de invloed daarvan op het persoonlijk leven en de persoonlijke vrijheid van aangeefster zodanig zijn geweest dat er sprake is geweest van een stelselmatige inbreuk op haar persoonlijke levenssfeer.

Ten aanzien van de ten laste gelegde periode zal de rechtbank partieel vrijspreken. De rechtbank stelt vast dat op de dag van de eerste bewijsbare bedreiging in ieder geval sprake is geweest van een wederrechtelijke inbreuk op haar persoonlijke levenssfeer. De bewijsbare periode is van 18 april 2025 tot en met 10 mei 2025.

Feit 3 - Dwang

De verdachte heeft ontkend dat hij opzettelijk aangeefster heeft gedwongen. De rechtbank leidt echter uit de inhoud van de door verdachte gestuurde berichten af dat verdachte wel degelijk opzet heeft gehad op dwang. In de berichten is bijvoorbeeld te lezen dat aangeefster onmiddellijk moet reageren, omdat hij anders haar naaktfoto’s zou lekken en dat zij twee tellen heeft om haar locatie aan te doen, omdat hij anders naar haar huis rijdt. Aangeefster heeft naar aanleiding van de berichten van verdachte ook daadwerkelijk op zijn berichten gereageerd en haar locatiegegevens gedeeld, waardoor sprake is van een voltooide dwang.

Ook ten aanzien van de ten laste gelegde periode van dit feit zal de rechtbank partieel vrijspreken. De bewijsbare periode voor dwang is van 18 april 2025 tot en met 10 mei 2025.

4. Bewezenverklaring

De rechtbank acht bewezen dat verdachte

5. De strafbaarheid van de feiten

De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.

6. De strafbaarheid van verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

7. Motivering van de straffen en maatregelen

De eis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door haar onder 1, 2 en 3 bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 78 dagen met aftrek van voorarrest, waarvan 60 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren met de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd door de reclassering. Daarnaast eist de officier van justitie een taakstraf van 200 uren, met bevel, voor het geval dat verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast van 100 dagen.

De officier van justitie vordert voorts oplegging van een vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht, te weten een contactverbod met [benadeelde partij] en een gebiedsverbod voor de stad Amsterdam voor een periode van 2 jaren, met een vervangende hechtenis van 7 dagen voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan met een maximum van 6 maanden. De officier van justitie vordert dat deze maatregel dadelijk uitvoerbaar wordt verklaard.

Het strafmaatverweer van de verdediging

De raadsvrouw heeft verzocht om bij de strafoplegging rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte en om een geheel voorwaardelijke straf op te leggen, dan wel een gevangenisstraf die niet langer is dan het voorarrest. Daarnaast verzoekt de raadsvrouw om geen vrijheidsbeperkende maatregel met contactverbod en locatieverbod voor de stad Amsterdam op te leggen.

Het oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.

De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Aard en ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan belaging, bedreiging en dwang gedurende een periode van ongeveer drie weken. Hierbij heeft hij aangeefster, haar familie en vrienden meermaals berichten gestuurd. Deze berichten waren van zeer dwingende en bedreigende aard. Pogingen van aangeefster om het contact te verbreken heeft hij genegeerd. Daarnaast is hij naar de woning van aangeefster gereden en heeft hij gedreigd seksueel beeldmateriaal van haar door te sturen naar personen in haar omgeving wanneer zij niet deed wat hij wilde. Door zo te handelen heeft verdachte een ernstige inbreuk gemaakt op het leven van aangeefster. Zijn handelen heeft niet alleen grote impact gehad op het leven van aangeefster, zoals blijkt uit haar verklaringen, maar het handelen van verdachte heeft ook impact gehad op het leven van haar familie en vrienden. De rechtbank rekent verdachte ook aan dat hij geen inzicht geeft in zijn beweegredenen en geen volledige verantwoordelijkheid neemt voor zijn handelen.

Persoon van de verdachte

Over verdachte is op 25 augustus 2024 een psychologische rapportage opgemaakt door V. Terra, GZ-psycholoog. Daaruit blijkt dat er onvoldoende aanwijzingen zijn voor een psychische stoornis, ook niet ten tijde van het tenlastegelegde. Wel maakt de psycholoog melding van een afwerende houding, waardoor het maar beperkt is gelukt om verdieping in de gesprekken te krijgen. Hierdoor ontstaat geen goed beeld van hoe het daadwerkelijk met verdachte gaat. De risico’s op recidive voor stalking hangen bij verdachte met name samen met zijn gebrek aan probleeminzicht, neiging tot externaliseren en neiging tot overcontroleren van emoties. Op het moment dat hij zich vernederd voelt, heeft hij onvoldoende vaardigheden hier adequaat mee om te gaan. Ondanks dat het niet voorkomt uit pathologie, zou het helpend kunnen zijn hier bij een eventueel reclasseringstoezicht aandacht voor te hebben om de kans voor recidive voor stalking in de toekomst te doen verlagen.

De rechtbank heeft tevens acht geslagen op het reclasseringsadvies van Reclassering Nederland van 19 maart 2026. Verdachte is tijdens het schorsingstoezicht begonnen met een behandeling bij de Forensische Poli van de GGZ. De behandelaar van de GGZ vindt het wenselijk om de behandeling van verdachte voort te zetten. De reclassering heeft geadviseerd om bij een veroordeling een deels voorwaardelijke straf op te leggen met bijzondere voorwaarden. De rechtbank ziet in voornoemd reclasseringsadvies aanleiding om aan verdachte een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden op te leggen.

De op te leggen straffen

Alles overwegende zal de rechtbank aan verdachte een taakstraf van 200 uur opleggen, te vervangen door 100 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. De rechtbank waardeert een in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebrachte dag op 2 uur te verrichten arbeid.

Daarnaast zal de rechtbank een voorwaardelijke gevangenisstraf van 60 dagen opleggen met een proeftijd van 2 jaren. Aan de proeftijd worden de bijzondere voorwaarden verbonden zoals door de reclassering geadviseerd, een meldplicht bij de reclassering en ambulante behandeling.

Mede gelet op de inhoud van het reclasseringsrapport is rechtbank van oordeel dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat verdachte wederom een misdrijf zal begaan dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. De rechtbank weegt hierbij mee dat de behandeling van verdachte nog niet is afgerond en uit voornoemd reclasseringsrapport blijkt dat bij verdachte sprake is van een gebrek aan probleeminzicht en een neiging tot het overcontroleren van emoties. Daarom zal de rechtbank bevelen dat de op grond van artikel 14c van het Wetboek van Strafrecht gestelde voorwaarden en het uit te oefenen toezicht dadelijk uitvoerbaar zijn.

De op te leggen maatregel

De officier van justitie heeft een contact- en locatieverbod gevorderd. De rechtbank ziet aanleiding voor de oplegging van een vrijheidsbeperkende maatregel in de zin van artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht. Het doel van deze maatregel is beveiliging van de maatschappij en voorkoming van strafbare feiten. Deze maatregel houdt in dat de veroordeelde voor de duur van 2 jaren zich niet zal ophouden in de stad Amsterdam en op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met [benadeelde partij] .

Iedere keer dat verdachte de maatregel overtreedt wordt een vervangende hechtenis van 7 dagen toegepast, tot een maximum van zes maanden.

Uit het hiervoor overwogene volgt dat er ernstig rekening mee te worden gehouden dat verdachte opnieuw een strafbaar feit pleegt of dat hij zich opnieuw belastend zal gedragen jegens personen. De rechtbank zal dan ook de dadelijke uitvoerbaarheid van de vrijheidsbeperkende maatregel bevelen.

8. Beslag

9. Ten aanzien van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij [benadeelde partij] vordert € 6.000,- aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment van het ontstaan van de schade. De immateriële schade bestaat uit psychische gevolgen.

10. Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straffen en maatregel zijn gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 33, 33a, 36f, 38v, 38w, 57, 284, 285 en 285b van het Wetboek van Strafrecht.

11. Beslissing

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

1. STK Telefoontoestel (Omschrijving: PL1300-2025114205-G6654776, Google).