ECLI:NL:RBAMS:2026:9791

1. Onderzoek ter terechtzitting

2. Tenlastelegging

3. Waardering van het bewijs

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat alle ten laste gelegde feiten kunnen worden bewezen.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft zich op het standpunt gesteld dat de in zaak B tenlastegelegde feiten niet kunnen worden bewezen. De raadsvrouw heeft zich ten aanzien van de overige feiten gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Verdachte heeft de feiten in zaak A en C bekend en de feiten in zaak B en D ter terechtzitting ontkend.

Oordeel van de rechtbank

Zaak A en C

De rechtbank acht het in zaak A en zaak C ten laste gelegde bewezen op grond van de bewijsmiddelen en de bekennende verklaringen van verdachte. Aangezien verdachte het (hierna) bewezen verklaarde duidelijk en ondubbelzinnig heeft bekend, worden de bewijsmiddelen niet uitgewerkt in dit vonnis, maar volstaat de rechtbank met een opsomming van de bewijsmiddelen, te vinden in bijlage II.

Zaak B en D

De rechtbank acht ook de tenlastegelegde feiten in zaak B en D bewezen op grond van de bewijsmiddelen in bijlage II. De rechtbank overweegt hierover als volgt.

Verdachte heeft deze feiten ontkend en de raadsvrouw heeft ten aanzien van de feiten in zaak B (in ieder geval de feiten 1 en 3) naar voren gebracht dat enkel de herkenningen van verbalisanten, gedaan aan de hand van onduidelijke camerabeelden, niet voldoende zijn om tot een bewezenverklaring te komen. De rechtbank oordeelt echter dat de herkenningen in zaak B, feiten 1 en 2, zijn gedaan door verbalisanten die verdachte enkele weken daarvoor hebben aangehouden. Ten aanzien van één van de herkenningen in zowel zaak B, feit 3 geldt dit eveneens. Eén van de herkenningen in zaak D is gedaan door een verbalisant die verdachte tijdens een verhoor in het echt heeft gezien. Met betrekking tot de overige herkenningen stelt de rechtbank vast dat deze vrijwel allemaal plaats hebben gevonden op basis van de bewegende beelden, die duidelijker zijn dan de screenshots die zich in het dossier bevinden. Echter, ook in het enkele geval (zaak B, feit 3) dat de herkenning niet heeft plaatsgevonden op basis van bewegende beelden, vindt de herkenning voldoende ondersteuning in het dossier. De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsvrouw dan ook.

4. Bewezenverklaring

5. Strafbaarheid van de feiten

7. Plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders

Eis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte de maatregel van plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders (ISD-maatregel) zal worden opgelegd voor de duur van 2 jaar.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft de rechtbank verzocht om geen ISD-maatregel op te leggen. Dit aangezien er een minder ingrijpend alternatief voorhanden is, namelijk het terug sturen van verdachte naar zijn land van herkomst middels een laissez passer. Verdachte wil zelf ook vrijwillig terug naar Marokko. Subsidiair heeft de raadsvrouw verzocht om de ISD-maatregel voorwaardelijk op te leggen, dan wel de ISD-maatregel voor één jaar op te leggen of een tussentijdse toets na een jaar te bevelen.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank heeft bij het bepalen van de op te leggen maatregel gelet op de aard en de ernst van wat bewezen is verklaard, de omstandigheden waaronder dit is begaan, mede gelet op de persoon en de omstandigheden van de verdachte zoals van een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan zes diefstallen, met name van fatbikes, en lokaalvredebreuk. Dit zijn vervelende feiten, die veel overlast veroorzaken.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het rapport van de reclassering van 3 september 2026, opgemaakt door [naam] . Hierin wordt onder meer beschreven dat verdachte de Marokkaanse nationaliteit heeft en dat hij sinds 2019 in Nederland verblijft. Hij heeft meerdere malen asiel aangevraagd, maar dit is telkens afgewezen. In 2022 is er een terugkeerbesluit genomen. Verdachte beschikt dan ook niet over een legale verblijfsstatus. Verdachte is een veelpleger en in zijn leven is sprake van veel risicofactoren voor recidive. Het ontbreekt verdachte aan een baan, structureel inkomen, stabiele huisvesting en een sociaal netwerk.

De reclassering ziet geen mogelijkheden voor begeleiding en hulpverlening binnen een strafrechtelijk kader, mede gezien het ontbreken van een legale verblijfsstatus. Verdachte wil vrijwillig terugkeren naar Marokko, maar dat is nog niet mogelijk gebleken vanwege het ontbreken van een identiteitsbewijs. Zijn nationaliteit kon door de Marokkaanse autoriteiten niet worden vastgesteld middels zijn vingerafdrukken. De kans van slagen van een vrijwillige terugkeer vanuit vreemdelingenbewaring na detentie schat de reclassering (mede gezien het voorgaande) in als laag. De reclassering ziet dan ook geen andere mogelijkheid dan de onvoorwaardelijke ISD-maatregel te adviseren. Dit zal in de praktijk vreemdelingen-ISD (ISD-VRIS) betreffen.

De rechtbank heeft ter terechtzitting de reclasseringswerker en opsteller van voornoemd rapport als deskundige gehoord. Zij heeft ter terechtzitting gepersisteerd in haar advies.

De rechtbank stelt vast dat ten aanzien van de bewezen geachte feiten aan alle voorwaarden is voldaan die artikel 38m van het Wetboek van Strafrecht aan het opleggen van de ISD-maatregel stelt. Hiervoor is bewezen verklaard dat verdachte misdrijven heeft begaan waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten. Uit het uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van 7 augustus 2026 blijkt dat verdachte gedurende de vijf jaren voorafgaand aan de in deze zaak bewezen verklaarde feiten ten minste driemaal wegens een misdrijf onherroepelijk is veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf, terwijl de in dit vonnis bewezen verklaarde feiten zijn begaan na tenuitvoerlegging van deze straffen en er, zoals blijkt uit de hiervoor genoemde rapportage, ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte wederom een misdrijf zal begaan. Blijkens het strafblad is ook voldaan aan de eisen die de “Richtlijn voor Strafvordering bij meerderjarige veelplegers” van het Openbaar Ministerie stelt: verdachte is een zeer actieve veelpleger, die over een periode van vijf jaren processen-verbaal tegen zich zag opgemaakt worden voor meer dan tien misdrijven, waarvan ten minste één in de laatste twaalf maanden, terug te rekenen vanaf de pleegdatum van het laatst gepleegde feit. Verder eist de veiligheid van personen of goederen het opleggen van deze maatregel, gezien de ernst en het aantal van de door verdachte begane soortgelijke feiten.

De rechtbank ziet geen aanleiding om een straf op te leggen zodat verdachte als hij vrij komt op eigen gelegenheid naar Marokko terug kan keren, of om de ISD-maatregel voorwaardelijk, voor één jaar of met tussentijdse toets op te leggen, zoals de verdediging heeft verzocht. Uit het reclasseringsadvies blijkt dat er geen mogelijkheden zijn om het recidivegevaar in te perken anders dan door detentie. De maatschappij heeft dusdanig veel overlast ervaren van verdachte dat de ISD-maatregel in de eerste plaats passend is om de maatschappij voor verdere overlast in de toekomst te behoeden. Vrijwillige terugkeer naar Marokko lijkt de rechtbank daarnaast niet zonder meer mogelijk, waarbij zij verwijst naar het rapport van de reclassering. Tot slot is de ISD-VRIS gericht op terugkeer naar het land van herkomst en kan daarom bijdragen aan de wens van verdachte om terug te keren naar Marokko. De rechtbank ziet dan ook geen reden om deze maatregel niet op te leggen.

Om de beëindiging van de recidive van verdachte en het leveren van een bijdrage aan de oplossing van zijn problematiek en/of een succesvolle terugkeer naar Marokko alle kansen te geven en voorts ter optimale bescherming van de maatschappij, is het van groot belang dat voldoende tijd wordt genomen om de ISD-maatregel ten uitvoer te leggen. Daarom zal de rechtbank de maatregel voor de maximale termijn van twee jaren opleggen en de tijd die door verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis is doorgebracht niet in mindering brengen op de duur van de maatregel.

8. Benadeelde partijen

[slachtoffer 2]

Vast staat dat aan de benadeelde partij door het bewezenverklaarde in zaak B onder 2 rechtstreeks materiële schade is toegebracht.

De vordering is betwist.

De benadeelde partij zal niet-ontvankelijk worden verklaard in zijn vordering. De behandeling van de vordering levert een onevenredige belasting van het strafgeding op omdat de vordering onvoldoende is onderbouwd en het toelaten van nadere bewijslevering zou betekenen dat de behandeling van de strafzaak moet worden aangehouden. De benadeelde partij kan zijn vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

De benadeelde partij en de verdachte zullen ieder de eigen kosten dragen.

[slachtoffer 4]

De benadeelde partij [slachtoffer 4] vordert € 1.135,27 aan vergoeding van materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente. Dit betreft de posten:

m-ebike ad € 1.085,- en

kosten OV ad € 50,27.

Vast staat dat aan de benadeelde partij door het bewezenverklaarde in zaak C onder 2 rechtstreeks materiële schade is toegebracht. De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de post M-Ebike moet worden gematigd, en dat de post Kosten OV onvoldoende onderbouwd is. De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de post M-Ebike kan worden toegewezen tot een bedrag van € 868,-, waarbij zij rekening heeft gehouden met de afschrijving op fietsen van 20% per jaar. Voor het overige, en voor wat betreft de Kosten OV, dient de benadeelde partij niet-ontvankelijk te worden verklaard in de vordering, omdat deze posten (voor het overige) niet onderbouwd zijn.

De rechtbank oordeelt hetzelfde als de officier van justitie en zal de vordering toewijzen tot een bedrag van € 868,- en zal de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk verklaren in zijn vordering. De behandeling van de vordering levert voor dit deel een onevenredige belasting van het strafgeding op omdat de vordering onvoldoende is onderbouwd en het toelaten van nadere bewijslevering zou betekenen dat de behandeling van de strafzaak moet worden aangehouden. De benadeelde partij kan het resterende deel van zijn vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

In het belang van [slachtoffer 4] voornoemd wordt, als extra waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd, ter hoogte van het hiervoor genoemde toegewezen bedrag.

[slachtoffer 5]

De benadeelde partij [slachtoffer 5] vordert € 1.348,94 aan vergoeding van materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente.

Vast staat dat aan de benadeelde partij door het in zaak D bewezenverklaarde rechtstreeks materiële schade is toegebracht.

De vordering is gedeeltelijk betwist. De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de (vooraf betaalde) onderhoudsbeurten niet voor vergoeding in aanmerking komen, omdat geen sprake is van rechtstreekse schade. Aangezien de onderhoudsbeurten niet gebruikt waren, zouden deze bovendien redelijkerwijs op een nieuwe fiets over kunnen gaan. De rechtbank is echter, net als de officier van justitie, van oordeel dat deze kosten wel als rechtstreekse schade kunnen worden aangemerkt. De vooraf betaalde onderhoudsbeurten waren geldig voor de fiets die door verdachte is weggenomen. Dat eventueel met een fietsenwinkel gesproken of onderhandeld zou kunnen worden over het overzetten van deze onderhoudsbeurten naar een nieuwe fiets, doet hier niet aan af.

De rechtbank overweegt tot slot, net als de officier van justitie en de verdediging, dat moet worden uitgegaan van de tweede door verdachte overgelegde factuur, betreffende de factuur voor de op 2 maart 2026 gestolen fiets en niet de factuur voor de daarna gekochte vervangende fiets. De rechtbank zal de vordering dan ook tot de hoogte van het totaalbedrag op die factuur toewijzen, namelijk € 1.255,23, vermeerderd met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de vordering voor het overige af.

In het belang van [slachtoffer 5] voornoemd wordt, als extra waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd, ter hoogte van het hiervoor genoemde toegewezen bedrag.

9. Toepasselijke wettelijke voorschriften

10. Beslissing