ECLI:NL:RBDHA:2022:9188, Rechtbank Den Haag, 11-08-2022, NL21.17161 (beroep) en NL21.17163 (voorlopige voorziening)

Procesverloop

Overwegingen

1. Eiseres heeft de Russische nationaliteit. Zij heeft met ingang van 1 september 2015 tot 1 september 2020 een verblijfsvergunning gekregen voor arbeid als kennismigrant bij [B.V.] B.V. Deze verblijfsvergunning is verlengd tot 1 september 2025. Op 27 november 2020 heeft eisers een aanvraag ingediend voor een EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen en/of een verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde tijd.

2. Verweerder heeft de verblijfsvergunning van eiseres ingetrokken met terugwerkende kracht tot 6 juli 2018 en de aanvraag afgewezen. Verweerder heeft dit besluit als volgt toegelicht. Sinds 6 juli 2018 is eiseres enig aandeelhouder van [bedrijf] en [bedrijf] is enig aandeelhouder van [B.V.] B.V. Eiseres wordt als enig aandeelhouder van [B.V.] B.V. als zelfstandige beschouwd en voldoet dus niet langer aan de voorwaarden van de verblijfsvergunning met het doel ‘arbeid als kennismigrant’. Eiseres heeft van de gewijzigde situatie geen melding gemaakt, zodat verweerder de verblijfsvergunning ook op die grond kon intrekken. Daarbij beschikt zij niet over een geldige mvv en komt zij niet in aanmerking voor vrijstelling van dit vereiste. Vanwege de intrekking is er geen sprake van vijf jaar ononderbroken rechtmatig verblijf in Nederland. Eiseres komt daarom niet in aanmerking voor een EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen of voor een verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde tijd.

3. Eiseres is het niet eens met het bestreden besluit en voert – kort samengevat – het volgende aan. Het feit dat eiseres per 6 juli 2018 enig aandeelhouder is van [B.V.] B.V. betekent niet dat zij geen arbeid als kennismigrant verricht. Eiseres is nog steeds in dienst van dezelfde referent en is dezelfde arbeid blijven verrichten. Verweerder mag eiseres niet tegenwerpen zij niet heeft gemeld dat zij vanaf 6 juli 2018 enig aandeelhouder is geworden omdat zij niet kon weten dat dit moest of van belang was. Dit blijkt namelijk niet uit het aanvraagformulier voor verblijf als kennismigrant en ook niet uit de informatie op de website. Eiseres heeft in Nederland gestudeerd en de opgedane kennis ten bate van de Nederlandse economie ingezet. Zij was werkzaam tegen een riant en bestendig inkomen. Zij voldoet ook aan de vereisten voor ‘arbeid als zelfstandige’. Als zij de wijziging wel zou hebben doorgegeven zou zij deze vergunning hebben gekregen. Door deze omstandigheden niet mee te wegen is het bestreden besluit in strijd met het evenredigheidsbeginsel tot stand gekomen. Eiseres moet vrijgesteld worden van het mvv-vereiste, omdat haar uitzetting in strijd is met artikel 8 van het EVRM. Ook komt eiseres in aanmerking voor voortgezet verblijf op grond van artikel 8 van het EVRM. Ten slotte heeft verweerder onterecht geen voornemen kenbaar gemaakt en had verweerder eiseres moeten horen in bezwaar.

4. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder de verblijfsvergunning van eiseres als kennismigrant met terugwerkende kracht per 6 juli 2018 mogen intrekken. Niet in geschil is dat eiseres sinds 6 juli 2018 enig aandeelhouder is geworden van de onderneming [B.V.] B.V. Hiermee staat vast dat tussen eiseres en [B.V.] B.V. niet langer sprake is van een arbeidsverhouding. Zij kwalificeert daarom niet langer als kennismigrant. Er is vanaf 6 juli 2018 sprake van arbeid als zelfstandige. Dat de Belastingdienst haar nog steeds als werknemer ziet, zoals eiseres stelt, leidt niet tot een ander oordeel.

5. Het feit dat op het aanvraagformulier voor verblijf als kennismigrant niet is gevraagd naar de aandelensituatie laat onverlet dat eiseres verplicht was om een melding te maken van het feit dat zij enig aandeelhouder is geworden. Op eiseres rust immers de verplichting om geen onjuiste gegevens dan wel gegevens achter te houden die mogelijk kunnen leiden tot afwijzing van de oorspronkelijke aanvraag dan wel de verlenging daarvan. Bovendien had eiseres kunnen weten dat deze omstandigheid relevant was. Dit volgt al uit het feit dat haar verblijfsrecht was gekoppeld aan de kwalificatie kennismigrant. Op het aanvraagformulier is onder 6 ‘Term of employment’ duidelijk vermeld dat de kennismigrant die arbeid in loondienst verricht in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning als kennismigrant. Bovendien vermeldt de kennisgeving van 30 juni 2015 aan [B.V.] B.V. dat zowel [B.V.] B.V. als eiseres verplicht zijn wijzigingen die van invloed kunnen zijn op het verblijfsrecht van eiseres aan de IND te melden. Op eiseres rustte deze verplichting niet alleen als kennismigrant maar ook als eigenaar van [B.V.] B.V.

6. Op grond van het voorgaande komt eiseres ook niet in aanmerking voor verlenging van de verblijfsvergunning als kennismigrant. De rechtbank gaat daarom voorbij aan de beroepsgronden die betrekking hebben op het mvv-vereiste, of de vrijstelling daarvan.

7. De rechtbank is verder van oordeel dat het bestreden besluit niet in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. De hoogste bestuursrechter heeft overwogen dat het belang van verweerder bij de juiste toepassing van de voorwaarden van de kennismigrantenregeling een legitiem belang is. Zoals hiervoor onder r.o. 5. is overwogen, had eiseres kunnen weten dat zij de beëindiging van de arbeidsverhouding had moeten melden. Dat eiseres betoogt aan de voorwaarden te voldoen voor een verblijfsvergunning als zelfstandig ondernemer, zonder nadere onderbouwing, leidt niet tot het oordeel dat verweerder had moeten afwijken van zijn beleid. Indien eiseres alsnog in aanmerking denkt te komen voor een dergelijke vergunning, kan zij bij verweerder een aanvraag indienen. Van extreem formalisme van verweerder, zoals eiseres op zitting heeft aangevoerd, is niet gebleken.

8. De rechtbank volgt eiseres niet in haar betoog dat ze in aanmerking komt voor voortgezet verblijf in Nederland op grond van artikel 8 van het EVRM. De rechtbank stelt vast dat verweerder alle belangen van eiseres kenbaar heeft betrokken in de belangenafweging. Alhoewel eiseres stelt een duurzame relatie te hebben in Nederland, is er geen sprake van een objectieve of subjectieve belemmering om het familie- een gezinsleven in Rusland voort te zetten. Daarbij heeft verweerder kunnen betrekken dat het aannemelijk is dat eiseres haar privéleven in Rusland opnieuw kan opbouwen, omdat ze daar langdurig heeft gewoond. Dat eiseres in Nederland een auto en een huis heeft gekocht, is onvoldoende om te spreken van een beschermenswaardig privéleven.

9. Naar het oordeel van de rechtbank was verweerder niet verplicht om een voornemen kenbaar te maken. Verweerder heeft daar terecht aan ten grondslag gelegd dat eiseres zelf de benodigde informatie heeft overgelegd waaruit blijkt dat ze niet langer als kennismigrant kwalificeert.

10. Tot slot is de rechtbank van oordeel dat verweerder de hoorplicht niet heeft geschonden. Van het horen in bezwaar mag pas worden afgezien, als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat de gronden van bezwaar niet tot een ander oordeel kunnen leiden. Gelet op de motivering van het primaire besluit en de inhoud van de gronden van het bezwaar van eisers, mocht verweerder afzien van het horen van eisers.

11. Het beroep is ongegrond.

12. Het verzoek om voorlopige voorziening wordt buiten zitting afgedaan en niet-ontvankelijk verklaard, nu er uitspraak is gedaan in het beroep en er niet langer sprake is van connexiteit.

13. Verweerder hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing