ECLI:NL:RBDHA:2023:1825, Rechtbank Den Haag, 14-02-2023, NL23.1088

Procesverloop

Overwegingen

1. Eiser is geboren op [datum] 1995 en heeft de Libische nationaliteit. Uit Eurodac is gebleken dat eiser op 22 juli 2022 in Italië een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend.

2. Verweerder heeft het bestreden besluit gebaseerd op artikel 30, eerste lid, van de Vw. Hierin is bepaald dat een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd niet in behandeling wordt genomen indien op grond van de Dublinverordening een andere lidstaat hiervoor verantwoordelijk is. In dit geval heeft Nederland bij Italië een verzoek om terugname gedaan. Italië is hiermee op 7 september 2022 akkoord gegaan.

3. Eiser voert aan dat verweerder niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat ten aanzien van Italië mag worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. In dit kader wijst eiser op de Circular Letter van de Italiaanse autoriteiten van 5 december 2022 en een bericht dat 4 januari 2023 door de Nederlandse Dublinunit via het elektronische communicatienetwerk “DublinNet” is ontvangen van de Italiaanse Dublinunit. Eiser wijst erop dat de Italiaanse autoriteiten in de Circular Letter te kennen hebben gegeven dat er tot nader order geen opvang beschikbaar is voor Dublinclaimanten en dat uit het bericht van 3 januari 2023 volgt dat er nog geen enkel zicht op is wanneer de Italiaanse autoriteiten weer opvang aan Dublinclaimanten beschikbaar stellen. Verweerder geeft in het bestreden besluit geen inzicht waaruit zou volgen dat sprake zou zijn van een “tijdelijk beletsel”. Het ligt wel op de weg van verweerder om dat nader te concretiseren, zodat Dublinclaimanten weten waar ze aan toe zijn. Hierom lijdt het bestreden besluit, aldus eiser, aan zorgvuldigheids- en motiveringsgebreken. Verweerder dient de asielaanvraag van eiser nu op grond van artikel 17 van de Dublinverordening aan zich te trekken. Eiser doet ter staving van zijn beroepsgronden ook een beroep op de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Utrecht van 29 december 2022, de uitspraak van de voorzieningenrechter, zittingsplaats Den Bosch van 11 januari 2023 en de uitspraken van deze rechtbank, zittingsplaats Roermond van 31 januari 2023.

4. Het beroep slaagt niet. De rechtbank oordeelt dat verweerder ten aanzien van Italië mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel en dat de opschorting van de overdachten in het kader van de Dublinverordening een tijdelijk beletsel vormt. De rechtbank legt hieronder uit waarom.

Naar het oordeel van de rechtbank volgt uit de Circular Letter niet dat verweerder niet langer kan uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Italië. Voor de motivering van dit oordeel volstaat de rechtbank hier met een verwijzing naar de motivering in een eerdere uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats over dit onderwerp, te weten de uitspraak van 19 januari 2023. Kort gezegd geeft de rechtbank in die uitspraak als motivering dat hij verweerder volgt in zijn standpunt dat uit de informatie in de Circular Letter en het bericht van 4 januari 2023 van de Italiaanse autoriteiten blijkt dat de opschorting van overdrachten aan Italië in het kader van de Dublinverordening moet worden beschouwd als een tijdelijk, feitelijk overdrachtsbeletsel.

Het beroep van eiser op de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Utrecht van 29 december 2022 leidt niet tot een ander oordeel. Daartoe acht de rechtbank van belang dat in die uitspraak is overwogen dat er destijds onvoldoende informatie beschikbaar was om te spreken van een tijdelijk, feitelijk beletsel en dat verweerder hier ten onrechte geen nader onderzoek naar had gedaan. Sindsdien heeft Italië op 4 januari 2023 gemeld dat de oorzaak van de opschorting is gelegen in de grote aantallen asielzoekers die over land en over zee aankomen in Italië. Italië heeft daarbij verzocht om de overdrachten opnieuw in te plannen vanaf februari in de hoop dat de problemen dan voldoende zijn opgelost. Gelet hierop oordeelt de rechtbank dat er nu wel voldoende informatie beschikbaar is om te spreken van een tijdelijk, feitelijk beletsel. Dat Italië, zoals verweerders gemachtigde ter zitting heeft gemeld, inmiddels heeft laten weten dat de overdrachten weer met één week zijn opgeschort, tot de tweede week van februari, doet hier niet aan af omdat dit nog steeds duidt op een tijdelijk beletsel.Ook het beroep op de uitspraak van de voorzieningenrechter, zittingsplaats Den Bosch van 11 januari 2023 leidt niet tot een ander oordeel. Deze uitspraak ziet niet op een vergelijkbare situatie als die van eiser. In het geval van de uitspraak van 11 januari 2023, zou de overdrachtstermijn namelijk verlopen op 19 januari 2023. Nu de Italiaanse autoriteiten op 4 januari 2023 hebben aangegeven dat de overdrachten worden opgeschort tot in ieder geval februari 2023, was er dat specifieke geval geen reëel zicht meer op overdracht waardoor de belemmering niet als tijdelijk kon worden beschouwd. In het onderhavige geval verloopt de overdrachtstermijn in maart 2023 waardoor er wel zicht is op overdracht naar Italië mits de problemen ten aanzien van de opvang voor die tijd verholpen zijn. Naar het oordeel van de rechtbank is er op ditmoment geen aanleiding om tot de conclusie te komen dat deze overdracht niet zal kunnen plaatsvinden voordat de overdrachtstermijn verloopt.

Ten slotte leidt ook het beroep op de uitspraken van deze rechtbank, zittingsplaats Roermond van 31 januari 2023 niet tot een ander oordeel. Anders dan in die uitspraken van zittingsplaats Roermond is geoordeeld, is deze zittingsplaats van oordeel dat op grond van de informatie van de Italiaanse autoriteiten vooralsnog kan worden aangenomen dat de opschorting van terugname van Dublinterugkeerders geen juridisch beletsel maar een tijdelijk feitelijk beletsel is voor de overdracht van Dublinclaimanten naar Italië vanwege een tijdelijk gebrek aan voldoende opvangcapaciteit. De rechtbank kan zich echter wel voorstellen dat als de opschorting van de terugname van Dublinclaimanten voortduurt, er een moment komt dat niet meer gesproken kan worden van een tijdelijk feitelijk beletsel, maar een structurele tekortkoming in de opvang van Dublinterugkeerders die kan leiden tot de conclusie dat ten aanzien van Italië niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan.

Gelet op het bovenstaande en het feit dat er door eiser geen zienswijze is ingediend tegen het voornemen tot buiten behandeling stellen van zijn asielaanvraag, komt de rechtbank tot de conclusie dat het bestreden besluit niet in strijd is met het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel.

5. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing