RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , eiseres
de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL24.21990
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. H.G.A.M. Halfers),
en
(gemachtigde: mr. K. Bruin).
Procesverloop
Bij besluit van 24 mei 2024 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiseres de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vw opgelegd.
Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 5 juni 2024 op zitting behandeld. Eiseres is verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde. Als tolk is aanwezig [naam] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
1. Eiseres stelt te zijn geboren op [datum] 1987 en de Eritrese nationaliteit te hebben.
Grondslag van de ophouding
2. Eiseres voert aan dat de grondslag van de ophouding, namelijk artikel 50, tweede lid, van de Vw, onjuist is. Tijdens de strafrechtelijke detentie van eiseres voorafgaand aan de ophouding en inbewaringstelling heeft zij een formulier M122 van AVIM ontvangen waar haar personalia op staan vermeld. Daaruit blijkt dat haar identiteit reeds bekend was bij AVIM.
3. Eiseres wordt hierin niet gevolgd. Uit het proces-verbaal van ophouding blijkt dat de ophouding op grond van artikel 50, tweede lid, van de Vw heeft plaatsgevonden omdat de identiteit van eiseres niet onmiddellijk kon worden vastgesteld. Dat op 18 mei 2024 naar eiseres een M122 is gestuurd, betekent niet dat daarmee haar identiteit toen vaststond. Zoals verweerder ter zitting heeft toegelicht, zijn de gegevens die op het formulier M122 zijn vermeld gebaseerd op de verklaringen van eiseres. De identiteit van eiseres was niet onderbouwd met documenten en stond gelet daarop niet vast. Eiseres is daarom terecht opgehouden op grond van artikel 50, tweede lid, van de Vw.
Maatregel van bewaring
4. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiseres zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft als zware gronden vermeld dat eiseres:
3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van haar identiteit en nationaliteit;
en als lichte gronden vermeld dat eiseres:4a. zich niet aan een of meer andere voor haar geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
5. Eiseres heeft de gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag liggen niet betwist. De rechtbank is van oordeel dat de zware en lichte gronden feitelijk juist zijn en voldoende zijn toegelicht, zodat deze aan de maatregel ten grondslag konden worden gelegd en de maatregel ook kunnen dragen.
Recht op kosteloze rechtsbijstand
6. Eiseres voert voorts aan dat zij bij aanvang van het gehoor voorafgaand aan haar inbewaringstelling ten onrechte onjuist is geïnformeerd over haar recht op rechtsbijstand. De verbalisant heeft eiseres meegedeeld dat zij recht heeft op bijstand van een advocaat, maar daarbij niet vermeld dat dit gaat om gratis rechtsbijstand. Dit maakt dat artikel 5, vierde lid, van het EVRM is geschonden. Doordat eiseres onvolledig is geïnformeerd, kan geen waarde worden gehecht aan haar mededeling dat het gehoor kon doorgaan zonder de aanwezigheid van een advocaat.
7. Het betoog van eiseres slaagt niet. Uit artikel 5.2, vierde lid, van het Vb en paragraaf A5/6.5 van de Vc volgt dat de vreemdeling tijdig in kennis moet worden gesteld van het recht om zich tijdens het gehoor te laten bijstaan door een advocaat. Dat is in dit geval ook gebeurd. De stelling van eiseres dat daarbij, op grond van artikel 6, derde lid, aanhef en onder c, van het EVRM, expliciet moet worden vermeld dat het kosteloze rechtsbijstand betreft, volgt de rechtbank niet. In artikel 6, derde lid, aanhef en onder c, van het EVRM is namelijk niet vermeld dat een dergelijke mededeling dient te worden gedaan en deze verplichting volgt evenmin uit de Vw, het Vb of de Vc.
Ambtshalve toets
8. Voor het overige ziet de rechtbank ambtshalve geen aanleiding voor het oordeel dat de maatregel van bewaring in de te toetsen periode op enig moment onrechtmatig is geweest.
Conclusie
9. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 6 juni 2024 door mr. K.M. de Jager, rechter, in aanwezigheid van mr. W. van Loon, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.